IV SA/Gl 584/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Szczepan Prax po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata p o s t a n a w i a: ustanowić adwokata dla skarżącego Pismem z dnia [...] S.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Następnie w piśmie z dnia [...] skarżący zawarł wniosek o "przyznanie obrońcy z urzędu" z uwagi na trudności ze zrozumieniem prawa i niedołężność. W odpowiedzi na wezwanie Referendarza sądowego z dnia 3 września 2013 r. S.M. nadesłał urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF" precyzując w nim, iż domaga się ustanowienia adwokata oraz uzasadniając go bardzo trudną sytuacją finansową i materialną. Oświadczył, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i dwójką małoletnich dzieci, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości a jedynym dochodem (w wysokości [...] zł) jest prowadzona działalność gospodarcza, zawieszona z dniem [...]. Referendarz sądowy, zarządzeniem z dnia 26 września 2013 r., wezwał skarżącego do uzupełnienia danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez: udokumentowanie kosztów związanych z bieżącym utrzymaniem jego rodziny, sprecyzowanie ewentualnych zaległości płatniczych go obciążających oraz wyjaśnienie kwestii dotyczących korzystania przez niego lub jego żonę ze świadczeń z pomocy społecznej. W zakreślonym terminie skarżący nie udzielił odpowiedzi na wyżej wymienione wezwanie. Postanowieniem z dnia 18 listopada 2013 r. Referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazał, iż S.M. nie zobrazował w sposób pełny i dostatecznie wyczerpujący swojej sytuacji materialnej a zarazem nie rozwiał wątpliwości jakie budziło oświadczenie o jego stanie majątkowym i możliwościach płatniczych zwłaszcza w przypadku deklarowania braku dochodów począwszy od [...]. Na powyższe postanowienie pismem z dnia [...] skarżący wniósł sprzeciw, do którego dołączył kserokopie różnych rachunków, faktur VAT, paragonów, wezwań do zapłaty i umów pożyczki, dokumentujących zarówno koszty bieżącego utrzymania, jak i zadłużenie wobec m.in. spółdzielni mieszkaniowej, czy też A S.A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 243 § 1 w związku z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podkreślenia w tym miejscu wymaga również fakt, iż postanowienie co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy może zostać wydane przez referendarza sądowego (art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.). Od takiego postanowienia strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia (art. 259 § 1 P.p.s.a.). W razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został wniesiony sprzeciw traci moc, a sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym (art. 260 P.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, iż skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Powyższy wniosek, w ocenie Sądu, zasługuje na uwzględnienie z uwagi na trudną sytuację rodzinną i materialną skarżącego, potwierdzoną dołączonymi do sprzeciwu dokumentami świadczącymi przede wszystkim o dużym zadłużeniu m.in. z tytułu składek ZUS oraz zaległości podatkowych. W związku z powyższym należało uznać, że skarżący nie posiada wystarczających środków na sfinansowanie wynagrodzenia fachowego pełnomocnika. A zatem na mocy art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.