IV SA/Gl 588/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczeń rodzinnych w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] r. nr [...] Pełnomocnik M.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] r. nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Marszałka Województwa [...] z dnia [...] r. nr [...], mocą której uznano zasiłki pielęgnacyjne wypłacone stronie w łącznej wysokości 5.859 zł za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne oraz zobowiązano do ich zwrotu. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] r. z uwagi na okoliczność, że decyzja ta nadaje się do wykonania i może być podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji co doprowadzi do powstania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca przebywa za granicą i jej możliwości obrony praw w egzekucji są ograniczone, a ewentualne postępowanie egzekucyjne spowoduje konieczność współpracy organów międzynarodowych. Ponadto ze względu na rażące uchybienia organu, istnieje wysokie prawdopodobieństwo stwierdzenia nieważności tejże decyzji, co doprowadziłoby do konieczności dokonania zwrotu środków przez skarżącą. Jednocześnie wskazano, że wniosek jest dopuszczalny, bowiem przedmiotem stosunku administracyjnego jest rozstrzygnięcie w kwestii zasadności i ewentualnego zwrotu świadczeń i w tych granicach mieszczą się zarówno decyzje wydane w postępowaniu zwykłym i nadzwyczajnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do postanowień art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Pełnomocnik wskazał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] r. jest dopuszczany z tego względu, że decyzja ta wydana została w tej samej sprawie administracyjnej. Zdaniem Sądu należy zwrócić uwagę na rozbieżności w doktrynie i orzecznictwie dotyczące tego, czy za dopuszczalne należy uznać żądanie wstrzymania wykonywania decyzji wydanej w trybie zwyczajnym, której stwierdzenia nieważności organ odmówił w postępowaniu nadzwyczajnym (np. por. B Dauter Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Lex 2013 oraz H. Knysiak – Molczyk Komentarz j.w. Wydawnictwo LEX 2016). Zdaniem Sądu dopuszczając możliwość wstrzymania wykonania decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym trzeba stwierdzić, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Zdaniem Sądu skarżąca nie wykazała występowania w sprawie przesłanek skutkujących uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] r., które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody skarżącej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2438/11 stwierdził, że podstawę oceny konieczności wstrzymania wykonania decyzji, a w dalszej kolejności również decyzji wydanych we wszystkich postępowania prowadzonych w granicach tej samej sprawy stanowią konkretne okoliczności faktyczne, które pozwolą na uprawdopodobnienie, że wykonanie rozstrzygnięć może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy. Wymaga przy tym podkreślenia, iż wstrzymanie wykonania decyzji, nie jest tożsame z rozpoznaniem zarzutów skargi w odniesieniu do zaskarżonej decyzji, te bowiem będą przedmiotem oceny Sądu w dalszym postępowaniu. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. Tymczasem w treści wniosku nie przedstawiono żadnych konkretnych zdarzeń, które przemawiałyby za koniecznością udzielenia im ochrony tymczasowej. Z pewnością za takie nie można uznać oświadczenia, że skarżąca przebywa za granicą i ma ograniczone możliwości obrony swoich praw, bądź że w przypadku stwierdzenia nieważności tejże decyzji istnieje konieczność zwrotu wyegzekwowanych środków. Sama natomiast możliwość stwierdzenia nieważności decyzji nie stanowi jeszcze o istnieniu warunków, o których mowa w art. 61 P.p.s.a.. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że pełnomocnik skarżącej nie wykazał występowania w sprawie przesłanek skutkujących uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji