IV SA/Gl 591/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego w zakresie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy obejmującego ustanowienie pełnomocnika z urzędu postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata Wyrokiem z dnia 25 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę R. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego. Następnie w dniu [...] r. skarżący nadesłał urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy domagając się ustanowienia pełnomocnika z urzędu oraz zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że jest od wielu lat osobą bezrobotną, a Powiatowy Urząd Pracy w T. zamiast wspierać takie osoby w poszukiwaniu pracy stosuje działania restrykcyjne dążąc do wykreślenia z rejestru lub pozbawiając zasiłku. Zaznaczył ponadto, że nie posiada wystarczającej wiedzy prawniczej aby wskazać istotne zagadnienia pominięte przez Sąd przy rozpoznawaniu sprawy. Jednocześnie skarżący zadeklarował, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, dwoma synami i córką oraz, że nie posiada zasobów pieniężnych, czy przedmiotów wartościowych. Wskazał, że posiada mieszkanie spółdzielcze o powierzchni 55 m2. Podał również, że jeden z synów jest studentem Politechniki[...] , drugi jest uczniem Gimnazjum a córka uczęszcza do liceum ogólnokształcącego. Miesięczny dochód rodziny został określony na kwotę 1.800 zł., na który składa się wynagrodzenie za pracę żony skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie ppsa) stronie na jej wniosek może zostać przyznane prawo pomocy. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym w myśl art. 245 § 1 ppsa. W niniejszej sprawie z treści wniosku wynika, iż intencją skarżącego było uzyskanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu oraz zwolnienie od kosztów sądowych. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z regulacją art. 239 pkt 1 lit b P.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego dlatego wniosek skarżącego Sygn. akt IV SA/Gl 591/09 w zakresie zwolnienia od kosztów nie podlegał rozpoznaniu, o czym skarżący został przez Sąd poinformowany. Sąd zobligowany był natomiast rozpoznać wniosek w części dotyczącej ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Odnosząc się do wniosku R. S. należy wskazać, że w myśl zasady sformułowanej w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny. W ocenie Sądu sytuacja skarżącego w pełni wypełnia wskazane wyżej przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy. Jak wynika bowiem z treści wniosku skarżącego nie posiada on żadnych zasobów majątkowych, a środki finansowe przeznaczane na utrzymanie pochodzą wyłącznie z wynagrodzenia za pracę żony. Dochód ten w przeliczeniu na jednego członka rodziny skarżącego daje kwotę 360 zł brutto, która bez wątpienia nie pozwala na poczynienie oszczędności wystarczających na uiszczenie pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla skarżącego i jego rodziny. Uiszczenie bowiem kosztów prowadziłoby do zachwiania sytuacji materialnej i bytowej, mogłoby również skutkować brakiem możliwości zapewnienia skarżącemu i jego najbliższym minimum warunków socjalnych. Z powyższego wynika, iż skarżący nie posiada środków na pokrycie kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Z tych względów, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. postanowiono jak sentencji.