IV SA/Gl 592/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant St. sekr. sąd. Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. sprawy ze skargi W.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta K., przyznał W. G. zasiłek celowy na dofinansowanie do wydatków na leki we wrześniu 2011r. w kwocie 200 zł jednorazowo. Następnie wskazany wyżej organ decyzją z dnia [...] nr[...], uchylił z dniem 1 września 2011 r. powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] ze względu na zmianę okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. W. G. nie przedłożył bowiem faktur za zakupione leki w sierpniu 2011r., a tym samym nie udokumentował ponoszonych wydatków na ten cel i konieczności wypłaty świadczeń we wrześniu 2011r. Rozpoznając odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji ze względu na naruszenie przepisów procedury administracyjnej, tj. naruszenie art. 61 § 4 , art. 10 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., Ponadto Kolegium zauważyło, że w przypadku wydawania decyzji uznaniowych na organach ciąży obowiązek przeprowadzenia postępowania odpowiadającego regułom określonym w art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Wskazało również na konieczność ustalenia, czy zachowanie strony wyczerpuje przesłanki określone w art. 11 ustawy o pomocy społecznej. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 39, art. 106 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej oraz art. 104, art. 108 i art. 163 k.p.a., uchylił z dniem 1 września 2011r. decyzję własną z dnia [...] nr [...] Organ I instancji wskazał, że w porozumieniu z dnia 30 maja 2011r. zawartym z pracownikiem socjalnym W. G. zobowiązał się do udokumentowania zakupu leków ujętych w zaświadczeniu lekarskim na kwotę minimum 226,73 zł. Nadto wypłata świadczeń przyznanych decyzją z dnia [...] uwarunkowana była dostarczeniem faktur za zakupione leki zgodnie z zaświadczeniem lekarskim. Tymczasem w toku postępowania skarżący przedłożył faktury, które potwierdziły zakup leków w sierpniu 2011r. na kwotę 39,31 zł, jednakże żaden z zakupionych leków nie był zgodny z zaświadczeniem lekarskim z dnia 11 maja 2011 r. potwierdzającym konieczność stosowania leków. Jednocześnie w związku z oświadczeniem strony, że leki w sierpniu zostały zakupione w następstwie odbytej hospitalizacji, strona została poinformowana o możliwości przedłożenia wypisu ze szpitala celem wykazania konieczności stosowania innych leków, jednak nie wyraziła zgody na dostarczenie takiego wypisu. W ocenie organu zaistniały tym samym podstawy do uchylenia decyzji na podstawie art. 11 i art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej. Od powyższej decyzji oraz dwóch innych W. G. wniósł odwołanie. Odwołujący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego:, tj. art. 100 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej przez naruszenie obowiązku kierowania się dobrem osoby korzystającej z pomocy społecznej oraz zakazu ujawnienia danych osobowych, art. 106 ust. 5 tej ustawy przez naruszenie zasady, że zmiana decyzji administracyjnej na niekorzyść strony może nastąpić tylko w przypadku zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony i art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych przez naruszenie zakazu ujawnienia danych osobowych. Nadto zarzucił naruszenie art. 6 k.p.a. z art. 11 ustawy o pomocy społecznej przez nieprecyzyjne wskazanie podstawy prawnej uchylenia decyzji oraz art. 77 § 1 k.p.a. przez błąd w ustaleniach faktycznych polegających na błędnym przyjęciu, że przyznane środki były wydatkowane niecelowo. Podnosząc powyższe odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Nadto dodał, że żądanie przez pracownika socjalnego zaświadczenia o wycenie leków i ich dawkowania jest nieuprawnione, gdyż takie dokumenty zawierają dane wrażliwe i nie są przeznaczone do publicznej wiadomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] nr [...]wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W pierwszej kolejności organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że w aktach sprawy znajduje się porozumienie zawarte pomiędzy pracownikiem socjalnym a stroną z dnia 30 maja 2011 r., z którego treści wynika, że w sytuacji uzyskania zasiłku celowego na dofinansowanie do zakupu leków w wysokości 200 zł w miesiącach od czerwca do października 2011 r. strona zobowiązała się do przedłożenia pracownikowi socjalnemu faktur za zakup leków zalecanych w bieżących zaświadczeniach lekarskich na kwotę 226,72 zł, w tym za sierpień 2011 r. odpowiednio do 10 września 2011 r., co będzie stanowić podstawę do uruchomienia środków na zakup leków w miesiącu wrześniu 2011 r. Na podstawie przedłożonych przez stronę w lutym 2012 r. faktur ustalono, że w sierpniu 2011 r. strona dokonała zakupu leków na łączna kwotę 39,31 zł, a żaden z leków nie był zgodny z zaświadczeniem lekarskim z dnia 11 maja 2011 r. potwierdzającym konieczność stosowania leków. Strona oświadczyła, że leki te zakupiła po hospitalizacji w szpitalu, jednakże nie wyraziła zgody na przedłożenie wypisu szpitalnego, na podstawie którego można by stwierdzić, czy zakupiła leki, które powinna zażywać. Organ odwoławczy po analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że w przypadku strony zachodzą przesłanki z art. 11 ust. 1 i ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, albowiem W. G., mając świadomość, że warunkiem wypłacenia mu zasiłku celowego na leki w kwocie 200 zł w kolejnym miesiącu, jest dostarczenie faktur zakupu leków zgodnych z zaświadczeniem lekarskim, nie dotrzymał postanowień zawartego porozumienia. Odwołujący miał wydatkować w sierpniu 2011 r. kwotę 200 zł z zasiłku celowego na leki zalecone przez lekarza, natomiast wydatkowanie kwoty zasiłku na inne leki, bądź na inne cele jest niezgodne z przeznaczeniem przyznanego zasiłku. Ponadto odwołujący odmówił przedłożenia pracownikowi socjalnemu wypisu szpitalnego, z którego wynikałoby, jakie leki ma zażywać i czy są to inne leki aniżeli wskazane w zaświadczeniu lekarskim z dnia 11 maja 2011 r. Zdaniem organu powyższe zachowanie strony należy traktować jako brak współpracy z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia zasady ochrony danych osobowych podkreślono, że strona winna mieć świadomość, że w sytuacji korzystania ze świadczeń pomocy społecznej, jest zobligowana współpracować w ustaleniu swojej sytuacji osobistej, zdrowotnej, majątkowej i dochodowej z pracownikiem socjalnym, zaś dane co do tej sytuacji uzyskiwane są wyłącznie na potrzeby postępowania administracyjnego w danej sprawie. Nie jest dopuszczalne przyznanie świadczenia z pomocy społecznej w wysokości żądanej przez stronę przez organ pomocy społecznej bez dokładnego zbadania z udziałem strony jej sytuacji życiowej. Ponadto strona winna mieć świadomość, że przyznane środki powinny być wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem, a jeżeli świadczenie zostało przyznane pod warunkiem okazania faktur za leki, które stronie zalecił lekarz, to strona winna tego warunku dopełnić. Zauważono, że W. G. zna zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej. Organ nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, gdyż w przypadku strony uchylenie prawa do zasiłku celowego nastąpiło nie z powodu zmiany sytuacji osobistej i majątkowej, ale z powodu zaistnienia przesłanek z art. 11 ustawy o pomocy społecznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach W. G. zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 100 ust.1 ustawy o pomocy społecznej, poprzez brak wnikliwego rozpatrzenia stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie obowiązku organu kierowania się dobrem osoby korzystającej z pomocy społecznej. W motywach skargi skarżący zarzucił także naruszenie art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych poprzez ujawnienie tych danych. Nadto zarzucił naruszenie postanowień art. 68 Konstytucji RP zawierającego prawo do ochrony zdrowia, wskazując, iż nie może kontynuować leczenia. Doszło również do naruszenia art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, gdyż organ w decyzji nie udowodnił, że nastąpiła zmiana sytuacji osobistej lub majątkowej. Dalej W. G. podniósł, że organ w sposób nieuprawniony domaga się od niego przedłożenia zaświadczenia o niezbędnych lekach i ich wyceny, które zawiera wrażliwe dane osobowe. Zdaniem skarżącego organ powinien działać zgodnie z prawem oraz przestrzegać prawa osób niepełnosprawnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o je oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 9 stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę. Zdaniem pełnomocnika zaskarżona decyzja narusza postanowienia art. 39 ustawy o pomocy społecznej, gdyż nastąpiło przekroczenie granic uznania administracyjnego. Decyzja została wydana pomimo braku ustalenia, że nabyte przez skarżącego leki nie są mu potrzebne. Stanowi to naruszenie art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że okoliczność ta została udowodniona. W tym zakresie zaskarżona decyzja narusza również art. 100 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, ponieważ narusza dobro skarżącego jako osoby korzystającej z pomocy społecznej. W ocenie pełnomocnika zebrane dowody nie dawały podstaw do zakwestionowania zasadności zażywania przez skarżącego nabytych leków. Obowiązkiem organów było ustalenie, że nie są one zalecane dla skarżącego. Organ wydając zaskarżoną decyzję powinien wskazać na okoliczności, zgodnie z którymi stronie nie należą się wcześniej przyznane środki. Ponadto uznanie przez organ, że skarżący powinien zażywać leki określone w zaświadczeniu nie ma uzasadnienia w przepisach prawa. Również przyznanie zasiłku celowego na zakup tańszych odpowiedników leków, nie może wynikać jedynie z oceny zasadności zażywania tych leków przez organ, a powinno być ewentualnie poparte zebranymi w sprawie dowodami. Ponadto podniesiono, że uzupełnienie zaświadczenia według wzoru przygotowanego przez MOPS w K. nie ma podstaw prawnych. Wskazano, że poprzez przedstawienie zaświadczenia w aptece, skarżący jest zobowiązany do ujawnienia informacji o swoim stanie zdrowia. Ujawnienie takich informacji jest zbędne, gdyż organ zebrał dowody w trakcie wcześniejszego postępowania. Za błędne uznano także wskazanie w podstawie prawnej całego art. 11 ustawy o pomocy społecznej. W odpowiedzi na powyższe pismo organ odwoławczy sformułowane zarzuty uznał za bezzasadne. Kolegium nie stwierdziło, że skarżący zakupił niewłaściwe leki, gdyż członkowie Kolegium nie posiadają specjalistycznej wiedzy medycznej pozwalającej na taką ocenę. Kolegium stwierdziło natomiast, iż skarżący nie dotrzymał zawartego w kontrakcie socjalnym zobowiązania dotyczącego przedłożenia faktur za leki zakupione zgodnie z zaświadczeniem lekarskim. Ponieważ skarżący odmówił udokumentowania potrzeby stosowania innych leków, niż wymienione w zaświadczeniu to naruszył postanowienia tego porozumienia, co stanowiło podstawę do uchylenia decyzji przyznającej świadczenie. Postępowanie w sprawie uchylenia decyzji przyznającej stronie zasiłek celowy zapewniono z czynnym udziałem strony, a informacje dotyczące stanu zdrowia nie zostały podane do publicznej wiadomości. Jednocześnie organ procedował zgodnie z art. 100 ust.1 ustawy o pomocy społecznej. Natomiast dane dotyczące potrzeby stosowania leków są niezbędne dla przyznania zasiłku celowego na zakup leków, a organy pomocy społecznej w oparciu o art. 100 ust. 2 powołanej ustawy mają prawo do ich uzyskania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."). Powyższa regulacja prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo, z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd dokonuje kontroli legalności rozstrzygnięcia także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]nr [...] utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Prezydent Miasta K. uchylające ostateczną decyzję tego organu dnia z dnia [...] nr [...] przyznającą W. G. zasiłek celowy z przeznaczeniem na dofinansowanie do wydatków na leki we wrześniu 2011 r. w kwocie 200 zł jednorazowo. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 106 ust. 5 oraz art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. 2013 r., poz. 182). Zgodnie z art. 106 ust. 5 tej ustawy decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w jej art. 11, art. 12 i art. 107 ust. 5. Zmiana decyzji administracyjnej na korzyść strony nie wymaga jej zgody. Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 1 wskazanej ustawy w przypadku stwierdzenia przez pracownika socjalnego marnotrawienia przyznanych świadczeń, ich celowego niszczenia lub korzystania w sposób niezgodny z przeznaczeniem bądź marnotrawienia własnych zasobów finansowych może nastąpić ograniczenie świadczeń, odmowa ich przyznania albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego. Zgodnie zaś z ust. 2 art. 11 podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej może stanowić między innymi brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień. Przyjdzie w tym miejscu zauważyć, iż przepis art. 106 ust. 5 ustawy dopuszcza możliwość zmiany lub uchylenia decyzji przyznającej świadczenie w drodze rozstrzygnięcia, które ma charakter związany bądź też uznaniowy. Zmiana lub uchylenie na niekorzyść strony bez jej zgody jest obligatoryjne w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony albo pobrania nienależnego świadczenia. Natomiast w sytuacji, kiedy wystąpiły przesłanki, o których mowa w jej art. 11, art. 12 i art. 107 ust. 5 ustawy wzruszenie decyzji ostatecznej na niekorzyść strony w tym trybie ma charakter uznaniowy (organ może dokonać zmiany lub uchylenia decyzji). Sądowa kontrola rozstrzygnięć wydanych w ramach uznania jest ograniczona do badania, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy ma oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Tymczasem argumenty wysunięte w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji są racjonalne i zbieżne z treścią materiału dowodowego. Z materiału tego wynika, że W. G. 30 maja 2011 r. zawarł porozumienie, zgodnie z którym zobowiązał się do dokumentowania wydatków na leki ujętych w zaświadczeniach lekarskich, co stanowić będzie podstawę uruchamiania przyznanych środków na zakup leków. Na tej podstawie skarżący decyzjami wydanymi w czerwcu 2011 r., otrzymał zasiłki celowe na poszczególne miesiące na zakup leków po 200 zł w każdym miesiącu, od czerwca do października 2011, w tym też zasiłek na miesiąc wrzesień 2011r. Tymczasem z ustaleń organu wynika, że skarżący nie wywiązał się z postanowień porozumienia, bowiem w sierpniu 2011 r. nie dokonał zakupu żadnego z leków określonych w zaświadczeniu lekarskim z dnia 11 maja 2011 r. Przedłożył natomiast fakturę zakupu leków nie ujętych w tym zaświadczeniu na kwotę 39,31 zł wskazując, że zakupił je w wyniku przebytej hospitalizacji szpitalnej. Jednakże pomimo, iż został poinformowany o możliwości przedłożenia wypisu ze szpitala celem ustalenia konieczności stosowania innych leków, nie wyraził zgody na przedłożenie takiego wypisu. Tym samym skarżący odmówił udokumentowania potrzeby stosowania innych leków niż wymienionych w zaświadczeniu lekarskim. Zgodzić się więc należało ze stanowiskiem organu odwoławczego, że zachowanie strony należy uznać jako niedotrzymanie postanowień zawartego porozumienia a także jako brak współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, co stanowi wystarczającą przesłankę z art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej w zw. z art. 106 ust. 5 tej ustawy do uchylenia decyzji przyznającej to świadczenie. Za trafne należy także uznać stanowisko organu, że wydatkowanie zasiłku na leki, których potrzeba stosowania nie została udokumentowana czy na inne cele jest niezgodne z przeznaczeniem przyznanego świadczenia. Świadczy to bowiem o korzystaniu ze świadczeń w sposób niezgodny z przeznaczeniem (art. 11 ust. 2 cyt. ustawy). W tej sytuacji uchylenie decyzji przyznającej zasiłek celowy na leki we wrześniu 2011 r. nie może być uznane za dowolne i pozbawione podstaw. Za niezasadny należy uznać zarzut pełnomocnika skarżącego, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a., a więc pomimo braku ustalenia, że lekarstwa zakupione w sierpniu 2011 r. są niezbędne dla skarżącego, skoro organ dążył do wyjaśnienia tych okoliczności. Z akt wynika, że organ poinformował skarżącego o możliwości przedłożenia wypisu ze szpitala celem ustalenia konieczności stosowania leków, które jak twierdził skarżący zostały przez niego zakupione w związku z hospitalizacją w szpitalu, a nie były wymienione w zaświadczeniu lekarskim z dnia 11 maja 2011 r. Tymczasem skarżący nie wyraził zgody na przedłożenie wypisu ze szpitala. Natomiast zaniechanie przedstawienia przez stronę dowodów, pomimo wezwania przez organ do ich przedłożenia, wyłącza możliwość skutecznego podnoszenia zarzutu, że wydana w sprawie decyzja jest niezgodna z prawem wskutek naruszenia obowiązku organu wyjaśnienia okoliczności sprawy zgodnie z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. W tej sytuacji nie można także skutecznie powoływać się na naruszenie art. 100 ustawy o pomocy społecznej skoro zachowanie skarżącego uniemożliwia wyjaśnienie sprawy. Natomiast wskazać należy, że przyznanie zasiłku celowego na zakup leków nie może być równoznaczne z przyznaniem zasiłku celowego na zakup jakichkolwiek leków, lecz jedynie tych, które z punktu widzenia medycznego są niezbędne i konieczne w procesie leczenia. Zasiłek celowy przyznaje się bowiem na niezbędne potrzeby bytowe, a więc takie potrzeby, bez zaspokojenia których osoba nie może egzystować, zagrożone są warunki jej istnienia, a w szczególności życia lub zdrowia. Wydanie kilku decyzji w [...] na zakup leków, w tym we wrześniu 2011 r. zostało zatem poprzedzone złożeniem przez stronę zaświadczenia lekarskiego wymieniającego leki do stosowania w procesie leczenia. Jeżeli zatem faktura obejmowała leki inne niż w zaświadczeniu, a skarżący powoływał się na zakup leków w wyniku hospitalizacji w szpitalu, to obowiązkiem skarżącego było przedłożyć wypis ze szpitala, z którego wynikałaby konieczność ich stosowania. Domaganie się przez organ takiego wypisu było zatem zasadne, gdyż dokument ten potwierdzałby, że skarżący był leczony szpitalnie oraz, że wymaga stosowania w związku z tym określonych (wymienionych w wypisie) leków. Niezrozumiała jest natomiast argumentacja dotycząca tańszych odpowiedników leków a nie leków zalecanych przez lekarza, gdyż w sprawie kwestia ta nie występowała, a organy odnosiły się wyłącznie do leków zalecanych przez lekarza. Za chybiony należy uznać zarzut skargi naruszenia zasady ochrony danych osobowych, gdyż jak słusznie wskazało Kolegium, w sytuacji korzystania ze świadczeń pomocy społecznej, strona jest zobligowana współpracować w ustaleniu swojej sytuacji życiowej, w tym zdrowotnej, zaś dane co do tej sytuacji uzyskiwane są wyłącznie na potrzeby postępowania administracyjnego w danej sprawie. Dokumenty o potrzebie stosowania leków, czy dotyczące leczenia stanowi zatem element postępowania dowodowego i jako taki podlega ochronie przewidzianej postanowieniami ustawy o pomocy społecznej. Ponieważ w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym nie stwierdzono, ani istotnych naruszeń przepisów prawa materialnego, ani też istotnych naruszeń przepisów procesowych, dlatego na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.