IV SA/Gl 594/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Michalik po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2015 r. na posiedzeniu B.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a: ustanowić dla skarżącej adwokata. W piśmie z dnia [...] skarżąca wniosła o ustanowienie adwokata z urzędu, wskazując na brak jakichkolwiek dochodów. Postanowieniem z dnia 27 listopada 2014 r. Referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy skarżącej. Wskazał, że nie udzieliła ona żadnej odpowiedzi na jego wezwanie dotyczące nadesłania dokumentów potwierdzających jej sytuację majątkową. W piśmie z dnia [...] skarżąca wniosła sprzeciw od wyżej wymienionego postanowienia, do którego dołączyła decyzję o przyznaniu jej zasiłku stałego oraz pismo ze spółdzielni mieszkaniowej dokumentujące wysokość opłat za mieszkanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 243 § 1 P.p.s.a. stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Według art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Natomiast na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z uwagi na wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy podlegał ponownemu rozpoznaniu. Stwierdzić zatem należało, że przedkładając wraz ze sprzeciwem decyzję dokumentującą pobieranie świadczeń z pomocy społecznej oraz potwierdzenie wysokości wydatków na cele mieszkaniowe skarżąca wykazała fakt trudnej sytuacji materialnej oraz określiła koszty bieżącego utrzymania. Należało mieć jednocześnie na uwadze, że skarżąca jest osobą bezrobotną i nie ma innych źródeł dochodów. W konsekwencji uznać należało, że skarżąca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, a wobec tego wystąpiła przesłanka przyznania prawa pomocy, określona w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.