IV SA/Gl 6/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) Sędzia NSA Szczepan Prax Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji w K. wnioskiem z dnia [...] r. wystąpił do Burmistrza Miasta T. o sprawdzenie kwalifikacji J.J. do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych uprawnień. W podstawie prawnej wniosku podano art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm., dalej: u.p.r.d.). W uzasadnieniu natomiast wskazano, że J.J. w okresie od [...] r. do [...] r. za naruszenia przepisów ruchu drogowego otrzymał łącznie 25 punktów karnych. We wniosku wymieniono cztery przypadki naruszeń stwierdzonych w dniach [...] r., (1 punkt), [...] r. (8 punktów), [...] r., (8 punktów) i [...] r. (8 punktów). Burmistrz Miasta T. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji pismem z [...] r. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Miasta T. skierował J.J. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. B, podając w podstawie prawnej art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.r.d. oraz § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. W uzasadnieniu natomiast podał, że do organu wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji o skierowanie na sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych, które kierowca otrzymał w okresie od [...]r. do [...] r. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik skarżącego wniósł o jej uchylenie. Zarzuca decyzji sprzeczność ustaleń organu z treścią zebranego materiału dowodowego polegającą na błędnym przyjęciu, iż skarżący we wskazanym okresie przekroczył liczbę 24 punktów. W ocenie pełnomocnika, sam wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie zezwala na merytoryczną weryfikację decyzji. Ponadto, w jego ocenie, decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a. ze względu na brak wskazania w decyzji imienia i nazwiska osoby, do której była skierowana. Oznaczenie strony jest niezbędnym warunkiem istnienia decyzji administracyjnej, stąd brak takiego oznaczenia pociąga za sobą brak decyzji. Kolejny zarzut dotyczy naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. ze względu na brak uzasadnienia prawnego decyzji. Organ pierwszej instancji dokonując subsumcji określonego stanu faktycznego do normy prawnej zobowiązany jest przedstawić uzasadnienie prawne, wskazujące na prawidłowość zastosowanej normy. Brak takiego uzasadnienia powoduje, iż strona pozbawiona jest możliwości odniesienia się do wydanej decyzji, ponadto zaś narusza to zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz zasadę zaufania (art. 9 k.p.a.). Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Podano, że skierowanie zostało wydane na wniosek Wojewódzkiego Komendanta Policji, zawierający informacje o przekroczeniu przez stronę liczby 24 punktów uzyskanych w związku z naruszeniem przepisów ruchu drogowego. Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b u.p.r.d., kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba skierowana decyzją starosty, na wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. W toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 114ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy organ administracji nie jest uprawniony do badania prawidłowości kwalifikacji czynu dokonanej przez Policję w toku postępowania mandatowego. Skoro zgodnie z informacją Policji kierowca przekroczył limit punktów karnych, to skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest zasadne. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu stwierdzono, iż oznaczenie strony decyzji było prawidłowe, natomiast brak pełnego uzasadnienia decyzji nie dyskwalifikuje tego aktu. W skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik J.J. podniósł, wobec decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, szereg zarzutów. Po pierwsze – obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść decyzji, poprzez naruszenie art. 6 k.p.a., 7 k.p.a., 8 k.p.a., 9 k.p.a. i 11 k.p.a., polegającą na przekroczeniu przez organ wydający decyzję zasady państwa prawa, zasady praworządności, zasady zaufania, zasady informacji oraz zasady wyjaśniania przesłanek załatwienia sprawy, a także nie wyjaśnienie dostatecznie okoliczności sprawy przy wydawaniu decyzji. W uzasadnieniu skargi nie precyzuje, na czym naruszenie wskazanych zasad postępowania miałoby polegać. Prawdopodobnie pełnomocnikowi chodzi o naruszenie tych zasad ze względu na zgromadzenie niepełnego materiału dowodowego w sprawie oraz brak prawidłowego uzasadnienia decyzji. Po drugie – obrazę przepisów postępowania: - art. 75 § 1 k.p.a. ze względu na fakt, iż nie żądano od Wojewódzkiego Komendanta Policji w K. dokumentacji wykroczeniowej w sytuacji, gdy skarżący kwestionował liczbę otrzymanych punktów. Tym samym nie zgromadzono pełnego materiału dowodowego w sprawie. - art. 140 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., poprzez niewskazanie w decyzji organu II instancji z imienia i nazwiska członka tego organu, podczas gdy dane te oraz stanowisko służbowe osoby uprawnionej do wydania decyzji jest bezwzględną przesłanką istnienia decyzji. Pełnomocnik wnosi w skardze o wstrzymanie wykonania decyzji przez organ II instancji, zaś w przypadku przekazania skargi do Sądu – o wstrzymanie jej wykonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Wykonanie przedmiotowej decyzji, jak podnosi, niesie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się wskazanym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z kolei, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, co oznacza, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta T. [...] r. nr [...] w sprawie skierowania J.J. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kat. B. Zaskarżona do sądu decyzja została wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.). W świetle tego przepisu, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Decyzja podejmowana na tej podstawie prawnej ma charakter aktu związanego, stąd zaistnienie przesłanek określonych w hipotezie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b) u.p.r.d. obliguje starostę do jej wydania, bez względu na inne okoliczności sprawy. Do przesłanek tych należą dwa fakty prawotwórcze: wniosek komendanta wojewódzkiego Policji w przedmiocie skierowania na egzamin kontrolny oraz przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Nie budzi wątpliwości, iż w rozpatrywanej sprawie wskazane przesłanki zachodzą. W aktach sprawy znajduje się wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. kierowany do Burmistrza Miasta T. o sprawdzenie kwalifikacji J.J. do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych uprawnień. We wniosku podano informację o przekroczeniu przez skarżącego liczby 24 punktów zarejestrowanych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji (art. 130 ust. 1 p.r.d.). Zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią ilość punktów w skali od 1 do 10. Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawa Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.), wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, mandatem karnym albo orzeczeniem dyscyplinarnym w sprawie o naruszenie rozpatrywane w postępowaniu dyscyplinarnym. Wpisy punktów dokonane w niniejszej sprawie, co należy podkreślić, zostały dokonane na podstawie prawomocnych mandatów karnych. W myśl § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, w razie przekroczenia przez kierowcę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, komendant wojewódzki Policji jest zobowiązany do wystąpienia do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy. Wniosek sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych, na formularzu, którego wzór stanowi załącznik nr 6 do rozporządzenia (§ 7 ust. 2 rozporządzenia). W ocenie Sądu, wniosek komendanta wojewódzkiego Policji sporządzony zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu oraz we wskazanej tam formie, na podstawie wpisów ostatecznych w ewidencji ma charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a. i korzysta z domniemania zgodności ze stanem rzeczywistym, stosownie do art. 76 § 1 k.p.a. Domniemanie to nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego, pod warunkiem jednak takim, że istnieje "przeciwdowód" na podstawie którego można ustalić odmienny, od stwierdzonego w dokumencie, stan rzeczywisty. W rozpatrywanej sprawie brak takiego przeciwdowodu, nie wskazuje go również skarżący. Twierdzenia jego pełnomocnika, zawarte w odwołaniu oraz w skardze, zmierzają do wykazania tezy, iż to organ prowadzący postępowanie miałby badać podstawy wpisów w ewidencji, natomiast nie przytacza żadnych dowodów potwierdzających ich nieprawidłowość. Uszło uwadze pełnomocnika, że organ administracji publicznej nie jest uprawniony do badania prawidłowości wystawienia mandatu karnego przez funkcjonariusza Policji. Ewentualne kwestionowanie zasadności mandatu odbywa się w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (t.j. Dz.U. z 2008 r., Nr 133, poz. 848 z późn. zmian.). Natomiast zasady usuwania wpisów (tymczasowych i ostatecznych) regulują przepisy cytowanego wyżej rozporządzenia. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt. III SA/Gd219/10 (LEX nr 756288). "Skoro ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi komendant wojewódzki Policji i organ ten dokonuje wpisów do ewidencji, przy czym wpisy ostateczne są dokonywane na podstawie prawomocnych wyroków, mandatów i orzeczeń, które tylko w odrębnym postępowaniu mogą zostać uchylone, to starosta (prezydent miasta, burmistrz) kierując na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest związany wnioskiem w tym sensie, że nie ma uprawnień do badania prawidłowości wpisów w zakresie ilości punktów karnych ani też badania, czy kierowca, którego wniosek dotyczy, faktycznie dopuścił się wykroczenia drogowego". Nie podlega zatem wątpliwości, w świetle powyższych ustaleń, zaistnienie w rozpatrywanej sprawie przesłanek uzasadniających skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b) u.p.r.d. Został bowiem złożony prawidłowy wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie skierowania na egzamin kontrolny oraz wykazano przekroczenie przez J.J. liczby 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 u.p.r.d. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w skardze, stwierdzić trzeba, iż nie znajdują one uzasadnienia. W ocenie sądu nie została naruszona zasada praworządności (art. 6 k.p.a.), bowiem postępowanie było prowadzone zgodnie z wymogami prawa procesowego, zaś wydana decyzja znajduje oparcie w przepisach prawa materialnego. Nie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) ze względu na prawidłowe wyjaśnienie w trakcie postępowania istotnych okoliczności prawy. Brak podstaw również do uznania, że doszło do naruszenia zasady zaufania (art. 8 k.p.a.) skoro strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu, działania podejmowane przez organ były zgodne z prawem, zaś podjęte decyzje w sprawie wystarczające uzasadnione. Nie stwierdzono naruszenia obowiązków wynikających z zasady informacji (art. 9 k.p.a.) oraz zasady przekonywania (art.11 k.p.a.) bowiem strona była należycie i wyczerpującego informowana o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, jak również została jej wyjaśniona zasadność przesłanek, jakimi organy kierowały się przy załatwieniu sprawy. Nie może się także ostać, w świetle poczynionych wyżej ustaleń, zarzut niedostatecznego wyjaśnienia okoliczności rozpoznawanej sprawy poprzez naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. W trakcie prowadzonego postępowania w sposób prawidłowy zostały wykazane fakty prawotwórcze, uzasadniające zastosowanie art.. art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b) u.p.r.d. Dla porządku jedynie, aczkolwiek zarzut jest niezrozumiały, należy odnieść się do twierdzenia dotyczącego naruszenia art. 140 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., poprzez niewskazanie w decyzji organu II instancji z imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego członków tego organu. W decyzji organu odwoławczego, na stronie pierwszej, znajduje się pełna informacja w tym zakresie. Mając na uwadze podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji