IV SA/Gl 60/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Protokolant Starszy-referent Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi "A" w W. na decyzję "B" Sp. z o.o. w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję 2) zasądza od Bytomskiego Przedsiębiorstwa Komunalnego Sp. z o.o. na rzecz strony skarżącej kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] r., "A" – dalej skarżący - złożyła do "B" Sp. z o.o. wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci udostępnienia umowy na sporządzenie raportu zawartej z "C" Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz treści samego raportu. "B" Sp. z o.o. w odpowiedzi na wniosek decyzją z dnia [...] r. ., znak: [...] działając na podst. art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz odpowiednio art. 104, 107 § 1 i 3,109 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówiło udzielenia żądanej informacji z uwagi na ograniczenia ustawowe (tajemnica śledztwa) oraz umowne (tajemnica przedsiębiorstwa). Wskazało iż aktualnie nie jest możliwe udostępnienie skarżącej ani umowy, ani raportu w jakiejkolwiek formie albowiem do jego upublicznienia w pierwszym rzędzie wymagana jest zgoda sporządzającego raport. Nadto dane, o udostępnienie których strona wnosi są także chronione tajemnicą przedsiębiorstwa zarówno "B" , jak i "C" oraz co najistotniejsze są objęte tajemnicą śledztw, prowadzonych przez Prokuraturę Rejonową w B. oraz Centralne Biuro Antykorupcyjne. Zatem z uwagi na podstawy prawne i faktyczne odmowy a więc brak zgody "C" Sp. z o.o. (przeszkoda umowna), możliwe naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa "B" i "C" (przeszkoda prawna - ustawowa) oraz brak zgody organów postępowania karnego na ujawnienie materiałów śledztwa w postępowaniu przygotowawczym zanim zostaną ujawnione w postępowaniu sądowym (przeszkoda prawna) uwzględnienie wniosku nie jest możliwe . "B" Sp. z o.o. za szczególnie istotne uznało tajemnicę śledztwa za której ujawnienie grozi odpowiedzialność kama na mocy art. 241 § 1 Kodeksu karnego do dwóch lat pozbawienia wolności. Podkreśliło, iż spółka uzyskała ostateczne stanowisko "C" w przedmiocie możliwości udostępnienia raportu podmiotom trzecim, którego konkluzją jest brak możliwości jego upublicznienia, a także i samej umowy na podstawie, której został on wykonany z uwagi na zawarte w tych dokumentach informacje stanowiące tajemnice zarówno przedsiębiorstwa "C" , jak i "B" . W konsekwencji na mocy art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, "B" Sp. z o.o odmówiło udostępnienia wnioskowanych danych, jako stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa oraz tajemnicę śledztwa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "B" Sp. z o.o. który wydał decyzję z dnia [...]. zarzucono naruszenie: - art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), w zakresie w jakim przepis ten stanowi normatywną podstawę prawa do uzyskiwania informacji o działalności podmiotów wykonujących zadania publiczne, poprzez błędne, bowiem zbyt daleko idące, ograniczenie na kanwie niniejszej sprawy, - art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w zakresie w jakim owe przepisy konstytucyjne stanowią podstawę ograniczenia prawa do informacji publicznej, poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu dopuszczalności ograniczenia dostępności informacji o działaniu podmiotów publicznych, - art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm., dalej jako: "UDIP"), w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę ograniczania dostępności informacji publicznej ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej oraz tajemnicę przedsiębiorcy poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do uznania, iż ujawnienie informacji o zawartej umowie narusza tajemnicę przedsiębiorcy oraz prawa do prywatności, a w konsekwencji także błędne zastosowanie art. 5 ust. 2 UDIP w niniejszej sprawie, - art. 61 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 5 ust. 1 UDIP, w zakresie jakim strona przeciwna powołała tajemnicę "postępowania przygotowawczego" bez wskazania podstawy prawnej takiego ograniczenia, a co za tym idzie arjt. 107 § 1 pkt 4 i 6 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, co uniemożliwia złożenie prawidłowo uzasadnionej skargi na decyzję. W konsekwencji postawionych zarzutów wniesiono o: uchylenie skarżonej decyzji, i zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę, Prezes "B" Sp. z o.o. wniósł o oddalenie skargi. Ponownie podniósł, że w sprawie zaistniały przesłanki odmowy udzielenia informacji publicznej co do umowy oraz raportu sporządzonego przez "C" Sp. z o.o. ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy, tajemnicę śledztwa . Na rozprawie pełnomocnik "B" podniósł, iż w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Okręgowa w K. o sygn. akt [...] żądany przez stronę zakres dokumentów został przekazany na podstawie postanowienia o żądaniu wydania rzeczy, co następnie w piśmie procesowym z dnia 23 sierpnia 2018r. zostało sprostowane w ten sposób iż podano, iż żądany zakres dokumentów został przekazany Prokuraturze Rejonowej w B. . Na dowód powyższych twierdzeń przedłożono m.in. pismo z dnia [...] r. skierowane do Prokuratury Rejonowej w B. informujące o przekazaniu końcowego raportu z przeprowadzonych prac w "B" W 2016R. Do pisma procesowego dołączono także zawiadomienie "B" sp. z o.o. skierowane do Prokuratury Rejonowej w B. z dnia [...] r. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa do którego załączono kopie umowy pomiędzy "C" a "B" sp. z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Jak stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracyjnej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 z późn. zm.), zwanej dalej u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Przepis art. 17 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (art. 17 ust. 2 u.d.i.p.). W myśl zaś art. art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. W niniejszej sprawie stronie przysługiwało prawo do zwrócenia się do "B", które wydało decyzję w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, z którego to prawa strona nie skorzystała co powoduje iż po myśli art. 52 § 3 p.p.s.a. skarga bez wyczerpania środków zaskarżenia w sprawie jest dopuszczalna. Przechodząc do merytorycznej części rozważań należy przypomnieć, iż osią sporu w sprawie jest zasadność odmowy udzielenia informacji publicznej w zakresie udostępnienia umowy na sporządzenie raportu zawartej z "C" sp z o.o. oraz treści samego raportu z uwagi na ograniczenia wynikające z u.d.i.p. . Zatem przyjdzie odnieść się do kluczowych zagadnień, a mianowicie, czy skarżący wnioskiem z 8 listopada 2017 r, zwrócił się do podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej, oraz czy działania tegoż zgodne były z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Udzielenie odpowiedzi na podniesione kwestie pozwoli na ocenę prawidłowości działań podejmowanych przez organ administracji . Z treści pisma skarżącego z 8 listopada 2017 r. wynika, że domaga się on od podmiotu "B" sp. z o.o. udzielenia informacji – umowy na sporządzenie raportu zawartej z "C" sp z o.o. oraz treści samego raportu. Art. 4. u.d.i.p. normuje zakres podmiotów obowiązanych do udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z jego treścią obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:1) organy władzy publicznej;2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.u.d.i.p. (Ust 3). Niespornym pomiędzy stronami jest, iż "B" sp. z o.o jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Rozważyć należy zatem czy zasadnie odmówiono udostępnienia wnioskowanych dokumentów z uwagi na podnoszone istniejące przeszkody prawne i faktyczne; , tajemnicę przedsiębiorstwa brak zgody organów postępowania karnego na ujawnianie materiałów śledztwa w postępowaniu przygotowawczym brak zgody "C" sp z o.o. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie "B" sp. z o.o wyrażone w treści decyzji nie odpowiada prawu . Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z definicji legalnej "tajemnicy przedsiębiorstwa", którą zawiera art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. nr 153, poz. 1503, z późn. zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Z przytoczonego przepisu wynika, że aby dana informacja podlegała ochronie, tj. stanowiła tajemnicę przedsiębiorcy, musi spełniać dwie przesłanki: formalną i materialną. Przesłanka formalna jest spełniona wówczas, gdy zostanie wykazane, że przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania poufności tych informacji (brak ujawnienia). Nie wystarczy samo przekonanie podmiotu dysponującego informacją o działalności przedsiębiorcy, że posiadane przez niego dane mają charakter poufny. Poufność danych musi być wyraźnie lub w sposób dorozumiany zamanifestowana przez samego przedsiębiorcę. To on powinien podjąć w stosunku do danych informacji niezbędne działania w celu zachowania ich poufności, ponieważ to na nim spoczywa w razie sporu ciężar wykazania, że określone dane stanowiły tajemnicę przedsiębiorcy. Ponadto musi zostać spełniona przesłanka materialna, tzn. aby określone informacje mogły zostać objęte tajemnicą przedsiębiorcy muszą ze swojej istoty dotyczyć kwestii, których ujawnienie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy (informacje o charakterze technicznym, technologicznym, organizacyjnym przedsiębiorstwa, informacje posiadające choćby minimalną wartość gospodarczą, np. szczegółowy opis stosowanych technologii, urządzeń) z wyłączeniem informacji, których upublicznienie wynika np. z przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2112/13, LEX nr 1456979). W orzecznictwie podkreśla się, że wynikające z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. uzasadnienie decyzji odmawiającej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. udostępnienia informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy powinno zawierać argumentację na okoliczność spełnienia w sprawie przesłanek formalnych i materialnych tej odmowy. Obie te przesłanki muszą być bowiem spełnione, aby dana informacja podlegała ochronie. Nie wystarczy ogólnikowe wskazanie w decyzji odmawiającej udostępnienia wnioskowanej informacji, że żądane informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa, konieczne jest wykazanie, że żądane informacje w istocie tę tajemnicę zawierają. Zatem każda nieujawniona do wiadomości publicznej informacja techniczna, technologiczna, organizacyjna przedsiębiorstwa lub inna informacja posiadająca wartość gospodarczą, co do której przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności powinna być, przed jej udostępnieniem w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, indywidualnie oceniona pod kątem zakwalifikowania jej jako tajemnicy przedsiębiorcy. Natomiast ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę ustawowo chronioną ma charakter wyjątku od zasady jawności informacji publicznej. Oznacza to, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie może ograniczyć się do zdawkowego oświadczenia o istnieniu takiej tajemnicy. Wskazanie konkretnej podstawy i zakresu utajnienia danej informacji jest konieczne ze względu na specyficzny charakter objęcia ochroną tajemnicy przedsiębiorcy. W tych przypadkach podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej musi szczegółowo określić, biorąc pod uwagę podstawy ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Ewentualne przesłanki nieudzielenia informacji publicznej ze wskazanego powodu muszą być omówione i wyjaśnione w sposób wyczerpujący i precyzyjny (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1993/16, LEX nr 2226910). Stosownie do powyższego przyjąć należy, że na tajemnicę przedsiębiorstwa składają się takie informacje należące do tego podmiotu, których przekazanie, ujawnienie lub wykorzystanie albo nabycie od osoby nieuprawnionej zagraża lub narusza interes przedsiębiorcy. Zdaniem Sądu, ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy ma zatem charakter wyjątku od zasady i nie może być wykładane rozszerzająco. Dlatego też, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia nie może ograniczyć się do ogólnego stwierdzenia o istnieniu takiej tajemnicy, w tym sformułowanego jedynie na podstawie subiektywnej oceny dokonanej w tym zakresie przez przedsiębiorcę. Jej istnienie musi być niewątpliwe, by mogło uzasadniać odmowę. Uwzględniając dokonane wyżej rozważania o charakterze ogólnym, stwierdzić przyjdzie, że poza ogólnym twierdzeniem, iż umowa z "C" sp. z o.o. zawarta przez "B" zawiera w sobie zapis co do odmowy udostępnienia treści umowy i udostępnienie żądanych treści skutkowałoby naruszeniem tajemnicy przedsiębiorstwa "B" i "C" sp. z o.o organ nie dokonał żadnej analizy i nie wyjaśnił z czego wywodzi tę tajemnicę i jakich postanowień umowy to utajnienie dotyczy. Kontrolowana decyzja w ogóle nie zawiera rozważań w odniesieniu do poufności poszczególnych elementów umów żądanych przez Stowarzyszenie. W ocenie Sądu, niewystarczające jest powołanie się jedynie na tajemnicę przedsiębiorcy, tak jak to uczynił organ, bez szczegółowego rozwinięcia, w jakim aspekcie tajemnicę tę należałoby oceniać. Przede wszystkim, organ nie wyjaśnił także, które z elementów umów obejmują kwestie, których ujawnienie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorców. Zdaniem Sądu, z pewnością tajemnicą przedsiębiorcy nie są objęte wszystkie postanowienia zawieranych przez organ umów, czyli cała ich treść, gdyż za chronioną informację należy uznać tylko tę, która jest poufna. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że możliwe jest udostępnienie informacji publicznej z wyłączeniem szczególnie istotnych informacji podlegających ochronie, np. ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, poprzez ich utajnienie w procesie anonimizacji określonych danych. Anonimizacja jest czynnością o charakterze technicznym, dokonywaną na dokumencie stanowiącym informację publiczną, polegającą na zasłonięciu części tego dokumentu, zawierającej dane niepodlegające udostępnieniu. Jednocześnie należy podkreślić, że w zaskarżonej decyzji podmiot zobowiązany nie wykazał w sposób dostateczny, iż zaistniała w sprawie przesłanka, która uprawniałaby go do odmowy udostępnienia wnioskowanych przez Stowarzyszenie umowy z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy. Decyzja w powyższej kwestii nie została należycie i przekonująco uzasadniona, nie wskazano nawet podstawy prawnej z której organ wywodzi ograniczenie prawa do udzielenia żądanej informacji co także stanowi o naruszeniu wymogów z art. 107 § 3 K.p.a. Natomiast, jak już wyjaśniono powyżej, dla skutecznego ograniczenia dostępu do informacji publicznej z uwagi na zaistnienie rzeczonej tajemnicy, nie wystarczy samo wskazanie takiej tajemnicy. Niezbędne jest wykazanie jej zaistnienia, czyli uzasadnienie i wykazanie zasadności objęcia żądanych informacji statusem tajemnicy przedsiębiorcy. W tym celu niezbędne jest przeanalizowanie aspektu materialnego żądanych danych w kontekście wskazywanej tajemnicy. Innymi słowy, w uzasadnieniu decyzji podmiot zobowiązany musi wykazać zaistnienie takiej tajemnicy w stosunku do wnioskowanych danych. Tego w zaskarżonej decyzji nie uczyniono. Z kolei ogólne podanie argumentu co do istnienia tajemnicy przedsiębiorstwa w zakresie żądanych dokumentów nie zostało odniesione do istoty rzeczy, czyli do treści przedmiotowej umowy. Niewątpliwie, organ nie wskazał jakiego rodzaju dane objęte są tajemnicą przedsiębiorcy i nie wykazał, że dotyczą one materii szczególnie istotnej dla interesów gospodarczych jego i kontrahenta oraz to, że ich ujawnienie mogłoby spowodować dla nich ewentualne szkody o charakterze gospodarczym i ekonomicznym. Ponadto Sąd nie podziela poglądu organu, że sam fakt utajnienia treści umów cywilnoprawnych zawieranych przez [...] z [...] . z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi bezwzględną przesłankę odmowy udzielenia żądanych informacji w ramach dostępu do informacji publicznej. Nie jest bowiem decydująca wyłącznie wola przedsiębiorcy, nadającego klauzulę poufności całemu pakietowi informacji. Istnienie tajemnicy przedsiębiorcy musi w każdym przypadku być rzeczywiste i niewątpliwe. Ta przesłanka ograniczająca zasadę jawności informacji publicznej musi być oceniana w sposób obiektywny, oderwany od woli danego przedsiębiorcy. Nie wystarczy więc, by żądana informacja dotyczyła przedsiębiorcy, tj. by odnosiła się do prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i by była wolą przedsiębiorcy objęta tajemnicą. W takich przypadkach organ musi szczegółowo określić, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Kontrolowana w tej sprawie decyzja nie zawiera natomiast rozważań organu w powyższym zakresie. Podobnie, organ nie odniósł się w sposób prawidłowy w kwestii odmowy udostępnienia informacji z raportu sporządzonego przez "C" w wykonaniu umowy. Samo wskazanie, iż do udostępnienie raportu jest niemożliwe gdyż podmiot który go sporządził odmawia udzielenia na to zgody bez wskazania podstawy prawnej odmowy w tym zakresie wraz ze stosowną argumentacją w tym zakresie nie czyni zadość wymogom prawa wynikającym z art. 107 kpa. Przywołanego stanowiska nie sposób ocenić i rzeczą Sądu nie jest zastępowanie organu w artykułowaniu w podjętym przez organ rozstrzygnięciu argumentów prawnych i faktycznych potwierdzających prawidłowość decyzji podjętej w sprawie. Podobnie nie jest prawidłowym rozstrzygnięcie organu w zakresie ograniczenia udzielenia żądanej informacji z uwagi na okoliczność braku zgody postępowania karnego na ujawnienie materiałów śledztwa w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez prokuraturę, CBA. W tym również zakresie organ nie wskazał zarówno na podstawę prawna zastosowanego ograniczenia w dostępie do żądanych informacji jak i nie podał jakichkolwiek danych pozwalających na przyjęcie iż w sprawie toczy się rzeczywiście postępowanie karne, czy postępowanie CBA , czy do tych postępowań włączono żądane przez stronę dokumenty, do akt nie dołączono na etapie postępowania administracyjnego jakichkolwiek dowodów w tym zakresie. Wprawdzie ustawy z 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie stosuje się, gdy jest ona nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publiczne, a zatem, istnienie innych zasad czy trybu udostępniania informacji publicznych wyłącza stosowanie u.d.i.p., jednakże tylko w zakresie regulowanym wyraźnie tymi szczególnymi ustawami. Przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. oznacza, że wszędzie tam, gdzie konkretne sprawy dotyczące zasad i trybu dostępu do informacji będącej informacją publiczną uregulowane są inaczej w u.d.i.p., a inaczej w ustawie szczególnej dotyczącej udostępnienia informacji i stosowania obu tych ustaw nie da się pogodzić, pierwszeństwo mają przepisy ustawy szczególnej. Istnienie jednak wskazanej regulacji oznacza, iż gdy organ chce skorzystać z ograniczenia do udzielenia informacji w tym zakresie winien w sposób szczegółowy wskazać i wyjaśnić w treści decyzji na mocy jakich przepisów ustaw szczególnych stanowiących lex specialis w stosunku do u.d.i.p. żadane informacje nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. W tym zakresie sporna decyzja podniesionym uwagom w jakikolwiek sposób nie zadośćuczynia . Reasumując, Sąd stwierdził, że brak dostatecznej analizy organu w kontekście przesłanki z art.1 ust. 2 , art. 5 ust. 2 , u.d.i.p. w związku z art. 1 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz sformułowanie jedynie ogólnych wniosków, bez stosownego ich umotywowania, uzasadniają zarzut podjęcia rozstrzygnięcia z naruszeniem powyższych przepisów oraz wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a., w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Brak prawidłowego uzasadnienia stanowi z kolei podstawę do postawienia organowi skutecznego zarzutu naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) oraz zasad ustalonych w art. 8 i art. 11 K.p.a. Z tych wszystkich przyczyn Sąd stwierdził, że wykazane wyżej wady ocenianej decyzji, czynią koniecznym jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c P.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania na rzecz Stowarzyszenia, zawarte w punkcie 2 wyroku, uzasadnia przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku. Rzeczą organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej i usunięcie dostrzeżonych naruszeń prawa, zgodnie z dyspozycją art. 153 P.p.s.a.