IV SA/Gl 600/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2010 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę Decyzją Prezydenta Miasta K. decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówiono A.D. przyznania świadczenia w postaci zasiłku celowego na zwrot kosztów poniesionych w ramach programu "A". W uzasadnieniu organ wskazał, że dochód strony przekracza ustawowe kryterium dochodowe, natomiast przyznanie pomocy na podstawie art. 41 ustawy o pomocy społecznej nie jest możliwe, ponieważ wnioskowana potrzeba nie stanowi celu pomocy społecznej w rozumieniu art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej. Ponadto organ I instancji podkreslił, że strona nie wykorzystuje własnych możliwości i uprawnień, gdyż nie złożyła wniosku w przedmiocie uzyskania dodatku mieszkaniowego i zasiłku pielęgnacyjnego oraz ustalenia niezdolności do pracy, a tym samym ustalenia uprawnień rentowych od czerwca 2009 r. Jednocześnie organ I instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka z art. 12 ustawy o pomocy społecznej, tj. dysproporcja pomiędzy udokumentowaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową, gdyż strona jest współwłaścicielem gospodarstwa rolnego, budynku mieszkalnego oraz lasu. A.D. wniósł odwołanie od tej decyzji, wyrażając niezadowolenie z rozstrzygnięcia organu I instancji i podkreślając, że jest inwalidą, któremu nie przyznano żadnego opiekuna, dlatego nie został złożony wniosek o rentę, zasiłek pielęgnacyjny oraz inne świadczenia. Ponadto nie zgodził się z zarzutem, iż zachodzi dysproporcja, spowodowana tym, że jest współwłaścicielem majątku nieruchomego, gdyż posiadanie takiego majątku to dodatkowe koszty, na które nie stać jest inwalidy, ponadto sprzedaż takiego majątku jest utrudniona, ponieważ potrzebna jest zgoda drugiej osoby. Swoje odwołanie strona uzupełniła pismem z dnia [...], w którym m.in. wskazała, że ponieważ nie zapłaciła małej kwoty 10 -20 zł. to PFRON zażądał spłaty całej kwoty z programu "A", tj. ok. [...] zł., o czym MOPS został poinformowany, jednakże nie spłacił tej kwoty ani ze środków własnych, jak również z zasiłku pielęgnacyjnego, którym dysponował, gdyż wypłacono go stronie dopiero w styczniu 2009 r. na skutek wyroku Sądu, zamiast w lipcu 2008 r.. Strona stwierdziła, że nie posiada prawa do renty od [...], nie ma żadnych dochodów z gruntów, nie jest nawet właścicielem żadnych gruntów, nie posiada żadnej kwoty ze sprzedaży gospodarstwa, ponieważ została ona mu skradziona (wypadek losowy), co zostało potwierdzone pismem z Policji. Podkreślił, że nie otrzymuje zasiłku pielęgnacyjnego, jest niewidomym, musi stale używać białej laski, dodatku mieszkaniowego nie otrzymuje i nie otrzymywał mimo, że miał składane wnioski, nie reguluje opłat czynszowych, gdyż nie otrzymuje na to środków z MOPS-u a swoich nie posiada. Kiedy otrzymywał rentę to nie wystarczała mu ona nawet na zakup lekarstw, nie mówiąc o wyżywieniu, czy środkach czystości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity.: Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071. ze zm.) orzekło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] A.D. zwrócił się z wnioskiem o przyznanie m.in. zasiłku celowego na zwrot kosztów poniesionych w ramach programu "A". W toku wywiadu środowiskowego ustalono, że A.D. prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a jego dochód w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku wynosił [...] zł.. Kolegium podniosło, iż stosownie do art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( Dz.U. z 2004 r. Nr.64 poz.593 z późno zm.) w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby życiowej może być przyznany zasiłek celowy. Podkreślono, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477 zł. -przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. W tej mierze organ stwierdził, że strona nie spełnia wymogów formalnych kwalifikujących ją do otrzymania świadczenia pieniężnego w formie zasiłku celowego, gdyż jej dochód w miesiącu poprzedzającym miesiąc z łożenia wniosku przekracza ustawowe kryterium dochodowe, które dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 477 zł., a ponadto potrzeba w postaci zwrotu kosztów poniesionych w ramach programu "A" nie może być uznana za niezbędną potrzebę bytową. Jednocześnie nadmieniono, iż w przedmiotowej sprawie organ I instancji rozważał możliwość zastosowania art. 41 ustawy o pomocy społecznej, jednakże już fakt, iż zgłoszona potrzeba nie stanowi celu pomocy społecznej nie daje podstaw do skorzystania z tego przepisu prawnego. Kolegium odnioslo, że zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Z pisma Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w K. z dnia [...] wynika, że A.D. otrzymał dofinansowanie w ramach programu "A", przy czym zobowiązał się płacić kwotę [...] zł. miesięcznie, a w razie nieuiszczania tej kwoty będzie zobowiązany do zwrotu całości dofinansowania w wysokości [...] zł. Ponieważ strona mimo podpisanego zobowiązania nie wpłacała należnej kwoty, to została zobowiązana do zwrotu całości dofinansowania. Wtedy strona zwrócił się do MOPS-u w K. o przyznanie pomocy finansowej na ten cel. Kolegium stwierdziło, że potrzeba zgłoszona przez stronę nie może być uznana za cel pomocy społecznej, albowiem pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, której zadaniem jest wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, a zgłoszona przez stronę potrzeba nie może być uznana za niezbędną potrzebę bytową. Zauważono, iż osoby żyjące w niedostatku, korzystające z pomocy społecznej winny przeznaczać posiadane zasoby finansowe na realizację podstawowych potrzeb bytowych i w sposób racjonalny gospodarować posiadanymi środkami pieniężnymi. Strona podnosi, że brakuje jej pieniędzy na lekarstwa, opłaty mieszkaniowe i inne, a jednocześnie podejmuje odpłatnie naukę, co z pewnością nie należy do podstawowych potrzeb bytowych, zaś refundacja kosztów na ten cel nie mieści się w zakresie przedmiotowym ustawy o pomocy społecznej. Ustosunkowując się do twierdzenia strony zawartego w odwołaniu, iż "kłamstwem jest jakoby uniemożliwiał załatwianie dla siebie pieniędzy" oraz twierdzenia, że "nie otrzymywał i nie otrzymuje dodatku mieszkaniowego", Kolegium stwierdziło na podstawie przedłożonego materiału dowodowego, iż pracownik socjalny próbował udzielić stronie pomocy w zakresie wypełnienia wniosku o dodatek mieszkaniowy, jednakże strona nie wyraziła na to zgody, pozbawiając się w ten sposób możliwości poprawy swojej sytuacji życiowej. Ponadto zaznaczono, że strona odmawia podpisywania protokołów i wywiadów środowiskowych przeprowadzanych z jego udziałem, utrudniając nagminnie pracownikom socjalnym udzielenie mu pomocy, co należy rozpatrywać w kategoriach odmowy współpracy z pracownikiem socjalnym w kwestii ustalenia i poprawy sytuacji osobistej strony. Ponadto organ zwrócił uwagę na zachodzącą dysproporcję, o jakiej mowa w art. 12 ustawy o pomocy społecznej, albowiem A.D. uzyskał ze sprzedaży nieruchomości w dniu [...] kwotę [...] zł., co potwierdza pismo Starosty [...] z dnia [...]. Wskazano, że strona twierdziła co prawda, że kwota ta została mu skradziona i fakt ten zgłosiła na Policji w dniu [...], to jednakże z pisma Komisariatu Policji w K. z dnia [...] wynika, że zgłoszony został przez stronę fakt zagubienia pieniędzy w kwocie [...] zł., a nie fakt dokonania kradzieży tych pieniędzy. Nadto zaznaczono, że w dniu [...] A.D. zgłosił na Policji fakt kradzieży portfela z zawartością pieniędzy w kwocie [...] zł. w autobusie linii [...] na trasie A -B, ul. M., co wzbudziło wątpliwości Kolegium co do rzeczywistego stanu finansów strony, skoro ta systematycznego zwraca się o udzielenie świadczeń z pomocy społecznej. Kolegium stwierdziło, że wskazane wyżej pisma Policji potwierdzają jedynie fakt dokonania zgłoszenia kradzieży/zagubienia pieniędzy przez stronę, co przy częstym posługiwaniu się przez stronę niezgodnymi z prawdą informacjami nasuwa poważne wątpliwości co do wiarygodności składanych przez stronę zgłoszeń i oświadczeń oraz budzi podejrzenie wykorzystywania tego sposobu do usprawiedliwiania i ukrywania uzyskanych przez siebie znacznych zasobów finansowych. Nadmieniono nadto, że A.D., jak wynika z dokumentów dołączonych do sprawy jest samoistnym posiadaczem budynku mieszkalnego oraz lasu, co wystarczająco uzasadnia istnienie dysproporcji i to rażącej pomiędzy udokumentowaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową osoby lub rodziny. Podkreślono nadto, że A.D. w odwołaniu wielokrotnie podkreślał fakt swojego inwalidztwa, polegającego na tym, że jest osobą niewidomą, wymagającą posługiwania się białą laską, podczas gdy ze zlecenia na zaopatrzenie w środki pomocnicze w zakresie optyki okularowej, podpisanego przez lekarza okulistę wynika, iż posiada wadę wzroku na poziomie -1,25, która w oparciu o podstawową wiedzę i doświadczenie życiowe uznawana jest za wadę minimalną i nie wymaga posługiwania się białą laską. Reasumując organ odwoławczy ponownie zaakcentował, że zgłoszona przez stronę potrzeba nie stanowi celu pomocy społecznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący A.D, podnosił, że nie zgadza się z wydaną decyzją i stwierdził, że przez niespłacenie przez MOPS w K. zobowiązania wobec PFRON-u, w przyszłości już nie uzyska od nich żadnej pomocy. Winą za niespłacenie zobowiązania wobec PFRON-u, strona skarżąca obarcza MOPS w K., gdyż nie wypłacał mu należnego wówczas na stałe zasiłku pielęgnacyjnego. Jednocześnie skarżący stwierdził, ustosunkowując się do podniesionej w decyzji Kolegium kwestii posiadania znacznych zasobów finansowych, które zgubił lub mu skradziono, iż nic w tym dziwnego, że niewidomemu inwalidzie skradziono pieniądze. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w motywach zaskarżonej decyzji. Nadto Kolegium podkreśliło, że skarżący wielokrotnie podnosił fakt swojego inwalidztwa, polegającego na tym, że jest osobą niewidomą, wymagającą rzekomego posługiwania się białą laską, podczas gdy ze zlecenia na zaopatrzenie w środki pomocnicze w zakresie optyki okularowej, podpisanego przez lekarza okulistę wynika, iż skarżący posiada wadę wzroku na poziomie "-1,25", która w oparciu o podstawową wiedzę i doświadczenie życiowe uznawana jest za wadę minimalną i nie wymaga posługiwania się białą laską. Ponadto zauważono, że w aktach sprawy znajduje się faktura VAT z dnia [...] dotycząca zapłaty za kurs prawa jazdy dla skarżącego A.D., co budzi zaskoczenie , gdyż skoro skarżący podnosi, że jest osobą niewidomą, to siłą rzeczy nie mógłby prowadzić pojazdów mechanicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła ona odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W szczególności należy podkreślić , że organ odwoławczy wyjaśnił sprawę w stopniu dostatecznym do jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Zgromadzono istotne dla sprawy dowody i prawidłowo je oceniono mając na uwadze całokształt zebranego materiału dowodowego , zasady logiki , doświadczenia życiowego i zawodowego. Ocena ta nie narusza prawa , a co za tym idzie nie sposób jej podważyć. Trafnie dowody te przyjął organ odwoławczy za podstawę poczynienia nie nasuwających zastrzeżeń ustaleń faktycznych , które z kolei uczynił przedmiotem poprawnych rozważań prawnych. W końcu zajęte stanowisko umotywował w sposób przekonujący stosownie do dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Wywody te prowadzą do wniosku , że zaskarżona decyzja nie uchybia przepisom prawa procesowego. Podstawę materialnoprawną obu wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.). W przedmiotowej sprawie skarżący wnosił bowiem o przyznanie mu pomocy w formie zasiłku celowego. Art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej zawierający konstytucyjną zasadę pomocniczości , stanowi iż, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Stosownie do art. 7 tej ustawy pomocy tej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu: ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby, przemocy w rodzinie, potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności, bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych, braku umiejętności w przystosowaniu do życia młodzieży opuszczającej placówki opiekuńczo-wychowawcze, trudności w integracji osób, które otrzymały status uchodźcy, trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego, alkoholizmu lub narkomanii, zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej, klęski żywiołowej lub ekologicznej. Na mocy natomiast art. 8 ust. 1 omawianej ustawy prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40,41, 78 i 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej", przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Pomoc społeczna jest instytucją mającą za zadanie wspierać osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że dochód skarżącego z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku znacznie przekracza kryterium dochodowe, które dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 477 zł. (art. 8 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy). Oznacza to, że skarżącemu uprawnienie do uzyskania zasiłku celowy przewidzianego w art. 39 ustawy o pomocy społecznej nie przysługuje. Słusznie zatem organy te rozpatrzyły żądanie strony w świetle art. 41 pkt 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Zważyć należy, że zasiłek ten jest świadczeniem mającym na celu zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej (art. 41 pkt 1 w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy). Jednakowoż przepis art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej wymaga dla przyznania specjalnego zasiłku celowego wystąpienia szczególnie uzasadnionego przypadku. Ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu organu orzekającego. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza natomiast, jak wynika z art. 7 k.p.a., załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Organ pomocy społecznej powinien mieć bowiem na względzie środki finansowe jakimi dysonuje, liczbę osób ubiegających się o pomoc, a także dotychczas udzieloną wnioskodawcy pomoc. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwianiu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. Decyzja powinna zatem uwzględniać zasady ogólne określone w Kodeksie postępowania administracyjnego, a w zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia - zasady ustawy o pomocy społecznej. W świetle przepisów art. 2 i 3 tej ustawy celem pomocy społecznej jest wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, a także umożliwianie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 cyt. ustawy). Po myśli art. 39 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy, zasiłek ten może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Z treści przywołanych przepisów wynika, że zgłoszona potrzeba przez osobę ubiegającą się o przyznanie świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej winna zmierzać do zaspokojenia niezbędnej potrzeby, której dana osoba nie jest w stanie zaspokoić we własnym zakresie i bez jej zaspokojenia nie będzie mogła żyć w warunkach odpowiadających godności człowieka. W tej sytuacji należy podzielić stanowisko organów administracji, że zgłoszona przez skarżącego potrzeba nie należy do niezbędnych potrzeb, bez zaspokojenia, której nie będzie żył w warunkach odpowiadających godności człowieka. Jak wynika to z wniosku skarżącego ubiega się on o przyznanie świadczenia w formie zasiłku celowego na pokrycie (zwrot) całości dofinansowania do programu PFRON "A" (do którego skarżący dobrowolnie przystąpił). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący A.D. otrzymał dofinansowanie Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w K. w ramach programu "A", przy czym zobowiązał się płacić kwotę [...] zł. miesięcznie, przy warunku, iż w razie nieuiszczania tej kwoty będzie zobowiązany do zwrotu całości dofinansowania w wysokości [...] zł. Skarżący mimo podpisanego zobowiązania nie wpłacał należnej kwoty i został zobowiązany do zwrotu całości dofinansowania, Sąd w składzie tu orzekającym w całości podziela argumentację organu odwoławczego, iż potrzeba zgłoszona przez skarżącego nie może być uznana za cel pomocy społecznej, albowiem pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, której zadaniem jest wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, a zgłoszona przez stronę potrzeba nie może być uznana za niezbędną potrzebę bytową. Godzi się zatem powtórzyć za organem odwoławczym , że , iż osoby żyjące w niedostatku, korzystające z pomocy społecznej winny przeznaczać posiadane zasoby finansowe na realizację podstawowych potrzeb bytowych i w sposób racjonalny gospodarować posiadanymi środkami pieniężnymi. Tymczasem skarżący, który podnosi, że brakuje mu pieniędzy na lekarstwa, opłaty mieszkaniowe i inne, podejmuje odpłatnie naukę, co w sposób oczywisty nie należy do podstawowych potrzeb bytowych, zaś refundacja kosztów na ten cel nie mieści się w zakresie przedmiotowym ustawy o pomocy społecznej. Godzi się przy tym podkreślić, że pomoc społeczna i przyznawane w jej ramach świadczenia nie mogą być przeznaczane na spłatę zadłużeń, nawet tych, które zaciągnięte zostały na zaspokojenie potrzeb zgodnych z celami pomocy społecznej. Stąd też, w świetle powyższych rozważań, przyjdzie stwierdzić, że skarżący ubiega się o zaspokojenie potrzeby, która nie jest zgodna z celami pomocy społecznej, a co za tym idzie, przyjdzie przychylić się do stanowiska organu odwoławczego, że organ pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia granic uznania administracyjnego podejmując decyzję o odmowie przyznania świadczenia na zaspokojenie zgłoszonej potrzeby. Przeto należy stwierdzić, iż decyzje organów procedujących w sprawie - pomimo subiektywnych odczuć strony skarżącej - są prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Ponieważ w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym nie stwierdzono, ani istotnych naruszeń przepisów prawa materialnego, ani też istotnych naruszeń przepisów procesowych, przeto na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę.