IV SA/Gl 602/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2017 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tego Rektora z dnia [...] r. nr [...]; 2) zasądza od Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. G. G. domagała się od Rektora [...] Uniwersytetu Medycznego w K. udostępnienia sprawozdań GUS S-10 i S-12 za lata 1998/1999 – 2015/2016. Decyzją z dnia [...] wskazany Rektor na podstawie art. 16 i 17, w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), dalej: ustawa o dostępie, odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie sprawozdań za lata 1998-2011. Organ podniósł, że późniejsze sprawozdania zostały stronie udostępnione, natomiast objęte decyzją stanowią informację przetworzoną, gdyż uczelnia dysponuje nimi tylko w wersji papierowej, w związku z czym udostępnienie ich w sposób określony we wniosku tj. na płycie CD, wymagałoby podjęcia przez pracowników organu niestandardowych czynności absorbujących znaczny czas, siły osobowe, środki rzeczowe i finansowe. Analizując wyjaśnienia wnioskodawczyni organ uznał też, że nie wykazała ona, aby udostępnienie informacji przetworzonej było szczególnie istotne dla interesu publicznego. Powyższe stanowisko Rektor podtrzymał w zaskarżonej decyzji, wydanej na skutek wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G. G. zarzuciła, że inne uczelnie udostępniły jej analogiczne informacje, traktując je przy tym jako informacje proste. Jednocześnie polemizowała z dokonaną przez organ interpretacją pojęcia "wyższego interesu społecznego", który został przez nią wykazany. Odpowiadając na skargę organ orzekający wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wydane w sprawie decyzje administracyjne nie mogą się ostać w obrocie prawnym z przyczyn niezależnych od treści skargi. Otóż wniosek o udostępnienie informacji publicznej został wniesiony drogą elektroniczną bez opatrzenia go przez skarżącą bezpiecznym podpisem elektronicznym. To samo dotyczy jej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Należy zatem wyjaśnić, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone. Tym samym wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny co jest jego przedmiotem. Z przepisów ustawy o dostępie nie wynika bowiem konieczność pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, a to z tego względu, że żądając udostępnienia informacji publicznej nie musi się on wykazać jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym, aby informację taką otrzymać. Dlatego dopuszczalne jest złożenie wniosku za pośrednictwem poczty elektronicznej i to nawet w sytuacji, w której do autoryzacji tego zapytania nie zostanie użyty bezpieczny podpis elektroniczny. Albowiem brak autoryzowanego podpisu na wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi jego braku formalnego (por. wyroki NSA z dnia: 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08, 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1991/12, 14 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1013/12, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA). Jednocześnie należy zauważyć, że wszystkie przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna (odmowa oraz o umorzeniu postępowania), bezwzględnie wymagać będą własnoręcznego podpisu wnioskodawcy bądź podpisu elektronicznego na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak powinien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 Kpa. Albowiem zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie, do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji. Tym samym podjęcie decyzji administracyjnej w sytuacji niepodpisania wniosku wykazuje cechy działania organu z urzędu, co w przypadku postępowania wszczynanego jedynie na wniosek oznacza wydanie decyzji nieważnej – art. 156 § 1 pkt 2 Kpa (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 1002/09, orzeczenie dostępne w CBOSA). Taka sytuacja występuje właśnie w niniejszej sprawie, gdyż organ nie przeprowadził wskazanego postępowania naprawczego i orzekł bez podpisanych wniosków: wszczynającego postępowanie i o ponowne rozpatrzenie sprawy. Braki te nie mogą być uznane za konwalidowane dopiero na etapie złożenia skargi sądowoadministracyjnej. Dlatego też zachodziła konieczność stwierdzenia nieważności obu decyzji Rektora, który przy ponownym rozpatrywaniu wniosku strony uwzględni wskazane wyżej okoliczności, o ile w dalszym ciągu będzie się dopatrywał możliwości wydania decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Sąd nie był związany zarzutami i wnioskami skargi. Wnioski skargi (poza dotyczącymi kosztów) nie były zresztą adekwatne do przedmiotu sprawy, którym nie była bezczynność organu, lecz wydana przez niego decyzja administracyjna. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 , w zw. z art. 135 powołanego ostatnio Prawa orzeczono, jak w sentencji, przy czym o kosztach rozstrzygnięto z mocy art. 200 i 205 § 1 tego Prawa. mr