IV SA/Gl 603/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys, , , po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w J. na uchwałę Rady Miejskiej w J. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie szkół i placówek oświatowo – wychowawczych – utworzenia zespołu szkolno - przedszkolnego w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania uchwały Rady Miejskiej w J. z dnia [...]r., nr [...] Prokurator Rejonowy w J. pismem z dnia [...]r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Rady Miejskiej w J. z dnia [...]r., nr [...] w sprawie utworzenia Zespołu Szkolno – Przedszkolnego nr [...] w J., przy ul. [...]. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej uchwały argumentując, że wykonanie uchwały wiąże się z wprowadzeniem szeregu czynności o charakterze organizacyjnym i porządkowym. Utworzenie zespołu szkolno – przedszkolnego wymaga bowiem przeniesienia budynku przedszkola, zamówienia nowych tablic urzędowych, pieczątek, a także przystosowania części budynku szkoły dla wychowanków przedszkola. Zatem w ocenie Prokuratora wykonanie skarżonej uchwały wiąże się z konkretnymi nakładami finansowymi, które w razie stwierdzenia nieważności uchwały przepadną. Istnieje więc niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu administracji wniósł o jej oddalenie, jak również o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania skarżonej uchwały. Zaakcentował, że już obecnie zostały podjęte decyzje i działania mające na celu realizację uchwały oraz przygotowanie inauguracji roku szkolnego w dniu 1 września 2012 r. Wskazał, iż zostało przeprowadzone postępowanie konkursowe na stanowisko Dyrektora Zespołu, a także wdrożono prace remontowe w celu przystosowania budynku do nowych potrzeb. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Zastosowanie wstrzymania wykonania skarżonego aktu może zatem nastąpić jedynie wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające przyjęcie, że wykonanie skarżonego aktu spowoduje niebezpieczeństwo wydążenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania. Natomiast konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą ocenić, czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Stanowisko to znajduje potwierdzenie między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2010 r., I OSK 916/10 (dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach), w którym stwierdzono, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i podanie konkretnych faktów uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Zatem nie jest rzeczą Sądu poszukiwanie motywów dla tego żądania. W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego, będącego przecież profesjonalistą, nie zawierał żadnego przekonującego argumentu, który wskazywałby na wystąpienie przesłanek wymienionych w treści art. 61 § 3 P.p.s.a. Samo bowiem stwierdzenie, że w związku z wykonaniem kwestionowanej uchwały trzeba będzie przeprowadzić remont budynku szkoły, zamówić pieczątki, czy tablice urzędowe nie stanowią okoliczności uzasadniających przyjęcie, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie wykazał, aby wskazane działania podjęte w wyniku realizacji uchwały poddanej kontroli Sądu nosiły znamiona nieodwracalności lub wiązały się z możliwością wyrządzenia znacznej szkody. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu administracji wskazał, iż już w chwili wniesienia skargi zostały podjęte działania, które mają na celu wykonanie uchwały. Przeprowadzono już konkurs na stanowisko Dyrektora Zespołu oraz realizowane są prace remontowe mające na celu dostosowanie budynku do nowych potrzeb. Zatem w ocenie Sądu, w przedstawionym stanie faktycznym, możliwe będzie przywrócenie stanu poprzedniego, a poczynione nakłady nie są znacznych rozmiarów. Dodatkowo podnieść należy, że po ewentualnym uwzględnieniu skargi przez Sąd ciężar usunięcia skutków działań podjętych w celu wykonania uchwały będzie spoczywał na organie prowadzącym szkołę, przy czym organ administracji zdaje się być świadom tych konsekwencji, skoro już obecnie podjął działania mające na celu wykonanie uchwały. W tych okolicznościach uznano, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd nie zasługuje na uwzględnienie, a zatem należało, na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a, orzec jak w sentencji.