IV SA/Gl 605/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Referent Izabela Auguścik-Michułka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2007 r. sprawy ze skargi A. S. na pismo Starosty W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy usunięcia naruszenia prawa i odmowy zwrotu uiszczonych opłat za kartę pojazdu postanawia zawiesić postępowanie sądowe. Pismem z dnia [...] r. A. S. zwrócił się do Starosty W. o zwrot zawyżonej opłaty za wydanie kart 7 pojazdów wymienionych we wniosku. W uzasadnieniu żądania strona powołała się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt 6/04, obowiązujące od dnia 1 maja 2006 r., uznające za niekonstytucyjny § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310) w części nakazującej pobrania opłaty za kartę pojazdu w wysokości [...] zł. Nadto strona powołała się na przepisy prawa wspólnotowego, w tym art. 90 TWE oraz orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu – orzeczenie 26/62 Van Gent&Loos ECR 1 oraz 6/64 Costa/ENEL ECR 1251 wywodząc, iż nałożona na niego opłata jest ukrytym podatkiem pozostającym w sprzeczności z art. 90 TWE. Pismem z dnia [...] r. Starosta W. odmówił zwrotu żądanych kwot i wyjaśnił, iż pobierał je w oparciu o przepisy § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r., a jako organ administracji był zobowiązany do stosowania obowiązującego prawa. Zaznaczył, iż Trybunał Konstytucyjny orzekł o braku zgodności wskazanej normy z Konstytucją RP z przedłożonym terminem jej ważności. W piśmie tym nie zawarto żadnego pouczenia o możliwych środkach prawnych przysługujących stronie w przypadku niepodzielenia stanowiska organu. Otrzymawszy pismo Starosty W., A. S. wystąpił bezpośrednio do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z odwołaniem od stanowiska Starosty W. przedstawionego mu w piśmie z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], działając na podstawie art. 65 § 1 k,p.a. postanowiło przekazać podanie A. S. do Starosty W., jako organu właściwego, ze wskazaniem potraktowania nazwanego odwołaniem pisma, jako wezwania do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W wyniku załatwienia przekazanego Staroście W. pisma strony , organ odpowiedział odmownie, ponownie powołując się na obowiązujące go przepisy prawa w chwili nakładania opłaty za kartę rejestrowanego pojazdu. Wobec powyższego A. S. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której wniósł o uchylenie decyzji w sprawie rejestracji pojazdów i wznowienie postępowania administracyjnego przez Starostę W. w sprawie rejestracji wymienionych w skardze pojazdów. W uzasadnieniu podał, iż w chwili rejestracji pojazdów został zobligowany do uiszczenia opłaty w wysokości [...] zł za każdy z pojazdów. Uznanie za sprzeczne z Konstytucją RP pobieranie opłaty w wysokości [...] zł za kartę rejestrowanego pojazdu stało się przyczyną jego wystąpienia o zwrot uiszczonych nieprawnie kwot. W związku z udzieleniem mu odmownej odpowiedzi, z którą się nie zgadza, wyraził wolę poddania sporu pod Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie i zaakcentował, iż opłaty, których skarżący żąda zwrotu pobrano w czasie obowiązywania § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310), a zatem działanie organu było zgodne z ówcześnie obowiązującym prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem skargi inicjującej postępowanie sądowe w niniejszej sprawie jest odmowa zwrotu części opłat pobranych za wydanie kart kilku pojazdów, których rejestracja miała miejsce pod rządem obowiązywania § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Wskazany przepis został uznany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt 6/04 za niezgodny z art.77 ust. 4 pkt 2 i ust.5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym /Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908/ oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konsytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną od wyroku wydanego przez inny Wojewódzki Sąd Administracyjny w przedmiocie takiego samego stanu faktycznego i prawnego postanowił, działając w oparciu o art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) przedstawić składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia budzące poważne wątpliwości następujące zagadnienie prawne: "czy w sprawie o zwrot części opłaty za kartę pojazdu pobranej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310) dopuszczalna jest droga administracyjna, a w konsekwencji skarga do sądu administracyjnego". Stanowisko składu siedmiu sędziów w powyższej sprawie ma kluczowe znaczenie dla oceny dopuszczalności skargi wniesionej przez A. S., a zatem spełniona została przesłanka zawieszenia postępowania sądowego, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Wspomniany przepis stanowi, że sąd administracyjny może zawiesić postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, co daje podstawę do orzeczenia jak w sentencji. SW