IV SA/Gl 608/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.L. na orzeczenie Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie - postanawia: odrzucić skargę U Z S A D N I E N I E W myśl art. 175 Konstytucji RP, sądy administracyjne, podobnie jak Sąd Najwyższy, sądy powszechne i sądy wojskowe, sprawują wymiar sprawiedliwości. Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez te sądy, zostały określone wprost w art. 184 Konstytucji RP. Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych organów administracji rządowej. Granice właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określono w art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ). Szczegółowe natomiast unormowanie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych zawierają przepisy art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) zwaną dalej psa. Z regulacji tej w szczególności wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym, zabezpieczającym bliżej określone w art. 3 §2 pkt 2-2, inne akty wymienione w pkt 4 – 7 tego przepisu oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 art. 3 § 2 p.s.a. Z powyższych uregulowań wynika jednoznacznie, że sądy administracyjne nie są właściwe do kontroli orzeczeń wydanych przez sądy powszechne. Jak wynika z akt sprawy skarżąca wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą, w której przedstawiła [...] bez bliższego sprecyzowania podmiotu, którego skarga dotyczy oraz aktu objętego tą skargą. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie w szczególności zaskarżonej decyzji, postanowienia lub innego aktu albo czynności oraz orzeczenia organu, którego działania lub bezczynności skarga ta dotyczy, skarżąca w piśmie z dnia [...] jednoznacznie określiła, że wnosi skargę na "postanowienie Sądu z dnia [...] sygn. akt [...]". Z uzasadnienia tak sprecyzowanego żądania oraz załączników do tego pisma wynika, że skarga ta dotyczy orzeczenia Sądu powszechnego. Należy zauważyć, że w piśmie sądowym skierowanym do skarżącej z dnia [...] ( karta [...] akt ) została ona pouczona o treści art. 3 § 1 i 2 p.s.a. W odpowiedzi skarżąca nie wykazała, aby skarga dotyczyła któregokolwiek z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 p.s.a. lub bezczynności o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.s.a. Z powyższego wynika, że skarga została wniesiona w sprawie podlegającej kognicji sądu powszechnego. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Dlatego na mocy ww. przepisu oraz art. 58 § 3 p.s.a. i 160 p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak na wstępie. su.