IV SA/Gl 608/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać adwokatowi A. Z. kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden zł 40/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu; Wyrokiem wydanym w dniu 18 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę w niniejszej sprawie. Następnie, postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2018 r. starszy referendarz sądowy uwzględnił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy ustanawiając dla niej pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Rada Adwokacka w Katowicach wyznaczyła adwokata A. Z. W dniu 16 maja 2018 r. wspomniana pełnomocnik złożyła do Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku wywodząc, iż brak jest przesłanek mogących uzasadniać kwestionowanie tego orzeczenia. Równocześnie wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu wywodząc, iż nie zostały one uiszczone zarówno w części jak i w całości. Zarządzeniem z dnia 28 maja 2018 r. Sąd ocenił powyższą opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej jako rzetelną. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej p.p.s.a stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpoznanym przypadku mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714 ze zm.). Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu. W treści § 4 ust. 1 sformułowano zasadę, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 tego aktu. Z kolei ustęp 2 przywołanego przepisu umożliwia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150 % opłaty ustalonej w ust. 1 uzależniając to od uwzględnienia nakładu pracy adwokata, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz od stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, w tym oceniwszy działanie pełnomocnik strony przez pryzmat kryteriów wskazanych w cytowanym § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., przyznano jej opłatę za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej na podstawie § 4 ust. 1 przywołanego rozporządzenia, w kwocie 180 zł wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b, to jest odpowiadającej 75 % opłaty określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit c tego aktu. Przedmiotową kwotę podwyższono o podatek od towarów i usług, w wysokości 41,40 zł, zgodnie z § 4 ust. 3 cytowanego rozporządzenia. W tym miejscu należy odnotować, że choć skarżąca w swoim piśmie z dnia 28 maja 2018 r. (karta nr 92 akt sprawy) dała wyraz niezadowoleniu z działania wnioskującej pełnomocnik, to jednak Sąd uznał sporządzoną przez wspomnianą adwokat opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej za rzetelną, dokonując w tych ramach oceny w trybie art. 177 § 5 p.p.s.a. (vide: zarządzenie - karta nr 91 akt sprawy). W tej sytuacji nie budzi wątpliwości, że wnioskodawczyni należało przyznać wynagrodzenie za przedmiotową czynność. Niniejsze rozstrzygnięcie wydano na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.