IV SA/Gl 61/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędzia: NSA Tadeusz Michalik Asesor WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) Protokolant Z-ca Kier. Sekr. Wydz. Urszula Smykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2005 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby celnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 32 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz zmian niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. nr 137, poz. 1302 - zwanej dalej w skrócie: "ustawą konsolidacyjną") w związku z art. 27 ust. 1, art. 81 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 81 ust. 1a ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. nr 72, poz. 802 z późn. zm.) postanowił zwolnić M. D. ze służby stałej w Izbie Celnej w K. w terminie trzymiesięcznym od dnia jej doręczenia. W uzasadnieniu decyzji zaznaczył, iż zwolnienie ze służby było konsekwencją nie udzielenia przez stronę odpowiedzi na pisemną propozycję z dnia [...]r. dotyczącą przeniesienia do Izby Celnej w B. P. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...]r. strona domagała się uchylenia krzywdzącej dla niej decyzji. Zarzuciła jej naruszenie art. 2, art. 18 i art. 47 Konstytucji RP poprzez wadliwą propozycję przeniesienia niezgodną z zasadami współżycia społecznego, która nie uwzględniła szczególnej sytuacji rodzinnej strony i skutkowałaby jej rozłączeniem od rodziny. Akcentowała, że jest jedynym żywicielem rodziny i nienagannie przepracowała [...] lat w służbie celnej. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w K., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję pierwszoinstancyjną i nie znalazł podstaw do jej uchylenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia opisał stan faktyczny, który miał miejsce w sprawie oraz powołując się na treść art. 27 ust. 1 i art. 81 ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej oraz art. 32 ust. 6 pkt 2 ustawy konsolidacyjnej stwierdził, iż nie udzielenie odpowiedzi w terminie 10 dni na doręczoną stronie w dniu [...] r. propozycję przeniesienia jest równoznaczne z odmową jej przyjęcia i stanowi podstawę do zwolnienia ze służby. Tym samym zarzuty natury rodzinnej podnoszone przez stronę nie zasługują na uwzględnienie, bowiem nie stanowiły przeszkody formalno-prawnej do jej zwolnienia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Celnej w K.oraz wstrzymania ich wykonania. Decyzjom tym zarzucił rażące naruszenie art. 18 i art. 47 Konstytucji RP oraz art. 7, art. 8, art. 10, art. 61 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także art. 20 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej. Podniósł, iż regulacje zawarte w ustawie konsolidacyjnej naruszają zasadę ochrony praw nabytych zawartych w ustawie o Służbie Celnej na podstawie ekspektatyw maksymalnie ukształtowanych. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, które jest zgodne z zasadami określonymi w art. 6 i 7 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz zastosowanym w sprawie przepisami prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada wymogom określonym zarówno w przepisach prawa materialnego, jak i procesowego. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jej rozstrzygnięć. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie: "ustawą p.p.s.a) wynika, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w przypadku, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym kontroli, w aspekcie zgodności z prawem, podlegała zaskarżona decyzja i postępowanie, które ją poprzedziło, z punktu widzenia ewentualnego istnienia wad, powodujących jej nieważność. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze. Przeprowadzając zatem ocenę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem uznano, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie bezspornie ustalono, iż skarżącemu w dniu [...]r. doręczono pisemną propozycję przeniesienia do Izby Celnej w B. P. Tym samym spełniony został warunek określony w art. 32 ust. 1-3 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz zmian niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. nr 137, poz. 1302 - zwanej dalej w skrócie: "ustawą konsolidacyjną"), który wszedł w życie z dniem 6 sierpnia 2003 r. i obowiązywał w dacie wydania zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej. Jednocześnie w treści tej propozycji zawarte zostało pouczenie, iż nie złożenie oświadczenia o przyjęciu lub odmowie jej przyjęcia, w terminie 10 dni od dnia jej otrzymania jest równoznaczne z odmową jej przyjęcia, która stanowi podstawę do zwolnienia ze służby. Mając na uwadze powyższe pouczenie, zgodne z treścią art. 32 ust. 4-6 ustawy konsolidacyjnej, w dniu [...]r., jako w pierwszym dniu po dniu ustawowo wolnym od pracy (bowiem [...] to była niedziela) skarżącemu minął termin do złożenia oświadczenia. Decyzja pierwszoinstancyjna z dnia [...]r. została zatem prawidłowo wydana po tym dniu, czyli po upływie okresu do złożenia przez skarżącego oświadczenia o odmowie bądź przyjęciu przedłożonej na piśmie propozycji. Przyjęcie takiego stanowiska w rozpoznawanej sprawie w żaden sposób nie narusza treści art. 18 i art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. nr 78, poz. 483) stanowiących podstawę zarzutów skargi. Zaakcentować trzeba, iż domniemanie zgodności jakiejkolwiek ustawy z Konstytucją RP może być obalone jedynie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, a związanie ustawą przewidziane w art. 178 ust. 1 Konstytucji RP trwa do czasu, gdy ustawie tej przysługuje moc obowiązująca. Bezpośredniość stosowania Konstytucji nie oznacza kompetencji do kontroli konstytucyjności obowiązującego ustawodawstwa przez sądy i inne organy powołane do stosowania prawa, bowiem tryb tej kontroli został wyraźnie i jednoznacznie ukształtowany przez samą Konstytucję RP, która zastrzega orzekanie w tych sprawach do wyłącznej kompetencji Trybunału Konstytucyjnego(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1994 r. sygn. akt I PRN 53/94, OSNP z 1994 r., nr 11, poz. 179 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2002 r. sygn. V CNK 1456/00 Lex 57237). W ramach kontroli zaskarżonej decyzji należy zauważyć, iż organy orzekające w sprawie w prawidłowy sposób informowały skarżącego o podejmowanych działaniach i dały mu możliwość zapoznania się z aktami sprawy, co miało miejsce w dniu [...]r. Tym samym zapewniły skarżącemu czynny udział w postępowaniu administracyjnym. Istotnie to sam skarżący dokonał wyboru i nie złożył stosownego oświadczenia pomimo, iż miał gwarancję dalszego zatrudnienia oraz zapewnienia utrzymania rodzinie. Odnosząc się do zarzutów dotyczących zasad postępowania administracyjnego wskazać należy, iż nie zostały one uznane za słuszne, jak również nie miały one wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Przedstawione powyżej ustalenia faktyczne i prawne wbrew zarzutom skarżącego wynikały z prawidłowej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i były zgodne z przepisami prawa materialnego obowiązującymi w dacie wydania zaskarżonej decyzji, które organ orzekający prawidłowo zastosował i omówił w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. W tym miejscu podkreślić trzeba, że skład orzekający w niniejszej sprawie związany jest normą prawną wyrażoną w treści wskazanych wyżej przepisów prawa, które odzwierciedlają wolę ustawodawcy i nie może, przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji, brać pod uwagę negatywnych dla skarżącego skutków prawidłowo podjętych rozstrzygnięć. Tak więc nie jest uprawniony do badania innych okoliczności sprawy, w tym pokrzywdzenia skarżącego, jak i zgodności zaskarżonej decyzji z zasadami współżycia społecznego. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy - zdaniem Sądu - skarga nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na cytowane na wstępie uregulowania ustawy p.p.s.a., ponieważ organy administracji rozpatrujące niniejszą sprawę nie dopuściły się naruszenia przepisów zarówno postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowo oceniły zaistniały stan faktyczny, jak i przy jego ocenie, nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie. Zatem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały podjęte w wyniku wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, właściwej oceny dowodów i prawidłowych rozważań prawnych. W tym stanie rzeczy uznano, iż skarga wniesiona przez skarżącego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., co orzeczono w sentencji.