IV SA/Gl 613/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 2 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na pismo Prezydenta Miasta z dnia [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] M. K. zwrócił się do Prezydenta Miasta z wnioskiem o zwrot zawyżonej opłaty za kartę pojazdu w kwocie 470 zł, jaką uiścił w dniu [...] w związku z rejestracją samochodu marki Opel Corsa nr rej. [...]. Podniósł, iż opłata za rejestrację w/wym. pojazdu została pobrana na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu niezgodnego z Traktatem Wspólnoty Europejskiej W odpowiedzi na powyższy wniosek Naczelnik Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta, działając z poważnienia Prezydenta Miasta w piśmie z dnia [...] Nr [...] poinformował, że opłata w wysokości 500 zł. została pobrana w związku z rejestracją pojazdu w dniu [...] w oparciu o § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 59, poz. 421) wydanego na podstawie art. 77 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Rozporządzenie to utraciło moc obowiązującą z dniem 15 kwietnia 2006 r. na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt U6/04. Natomiast obecnie, zgodnie z przepisem § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, opłata ta wynosi 75 zł. Organ rejestrujący był zatem związany treścią obowiązujących w tym zakresie przepisów. Wskazano również, że wydanie karty pojazdu za opłatą jest czynnością materialno-techniczną, co oznacza brak możliwości wydania decyzji w tym zakresie. Końcowo podano, że w sprawie nie ma zastosowania administracyjny tryb rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, zaś postępowanie w tym zakresie może być prowadzone przed sądami powszechnymi. Jednocześnie w piśmie tym zostało zawarte pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia tegoż pisma. Wobec powyższego M. K. w dniu [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pismo domagając się ponownego rozpatrzenia jego wniosku o zwrot nadpłaty w opłacie za kartę pojazdu w kwocie 425 zł. W uzasadnieniu skargi powtórzył argumentację zaprezentowaną we wniosku z dnia [...] skierowanym do organu rejestrującego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie przywołując argumentację zawartą w udzielonej wnioskodawcy odpowiedzi z dnia [...] i tym samym podtrzymał zajęte wcześniej stanowisko. Natomiast w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia [...] skarżący podał, że przed wniesieniem skargi nie wystąpił do Prezydenta Miasta z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został zaś doprecyzowany przepisami art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 53, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Skarga dotyczy zwrotu części pobranej za wydanie karty pojazdu opłaty. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w sprawie brak było jakichkolwiek podstaw do wydania decyzji administracyjnej. Żadne bowiem przepisy, a zwłaszcza uszczegóławiająca tę kwestię ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), nie przewidują uprawnienia organu do wydawania decyzji administracyjnej w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu, w tym również jej zwrotu. Brak podstaw do wydania decyzji administracyjnej nie pozbawia jednak wnioskodawcę możliwości podjęcia stosownych działań mających na celu kontrolę podjętych w tym zakresie działań organu. Przede wszystkim może on żądać od właściwego organu zajęcia stanowiska w sprawie. W przedmiotowym przypadku stanowisko to będzie wyrażało się w formie zarządzenia zwrotu nienależnie pobranej opłaty (przy pozytywnym załatwieniu wniosku strony), bądź też w formie odmowy dokonania takiego zwrotu (przy negatywnym ustosunkowaniu się do żądań strony). Oba te przejawy działalności organu stanowią czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uznania albo odmowy uznania uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, czyli czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (por. dotyczące podobnych kwestii orzeczenia: post. NSA z dnia 11 grudnia 1997 r., sygn. akt II SA 1060/97, publ. LEX nr 156370; post. WSA w Gliwicach z dnia 20 lutego 2006 r., sygn. akt IV SA/Gl 1100/05, nie publ.). Powyższe przemawia za uznaniem, że zaskarżona czynność podjęta przez Naczelnika Wydziału Komunikacji, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta poza trybem postępowania administracyjnego, mimo braku wydania w tym przedmiocie decyzji, podlega kontroli sądu administracyjnego. Nie przesądza to jednak o możliwości merytorycznego rozpoznania skargi w tej konkretnej sprawie. Oprócz bowiem ogólnej przesłanki podlegania danej sprawy kognicji sądu administracyjnego konieczne jest jeszcze spełnienie innych wymogów warunkujących rozpoznawanie skargi co do meritum (zob. art. 58 § 1 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Z § 3 tego przepisu wynika natomiast, że w sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Jak wyżej ustalono, przedmiotowe postępowanie sądowe zainicjowane zostało skargą na czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Jako że skarżący wnosząc skargę nie wykazał, iż dopełnił wymogu przewidzianego w art. 52 § 3 P.p.s.a., Sąd pismem z dnia [...] wezwał go do usunięcia braku formalnego skargi poprzez wskazanie, czy przed wniesieniem skargi wezwał on organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący stwierdził, że z wezwaniem takim nie wystąpił. W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarżący nie dopełnił czynności wezwania do usunięcia naruszenia prawa warunkującej skuteczne wniesienie skargi. Przyjdzie wskazać, że skuteczne wniesienie skargi do Sądu byłoby możliwe dopiero – co wynika z treści art. 53 § 2 P.p.s.a. – w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzieliłby odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Dopiero wówczas Sąd mógłby – o ile pozostałe warunki formalne skargi byłyby spełnione – przystąpić do merytorycznego rozstrzygania spornej kwestii dotyczącej zasadności odmowy zwrotu część opłaty za wydanie karty pojazdu. Sąd dostrzega okoliczność, że skarżący przy wnoszeniu skargi zachował tryb wskazany w piśmie z dnia [...] Nr [...]. Pouczenie w nim zawarte było jednak błędne, gdyż tryb wnoszenia skarg w tym przypadku w sposób odmienny określają powołane wyżej przepisy. Pominięcie zatem przewidzianego prawem trybu dla wniesienia skargi powoduje, że jest ona niedopuszczalna, a stosownie do unormowania zawartego w art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., w takim przypadku sąd odrzuca skargę. Biorąc pod uwagę opisane wyżej okoliczności faktyczne oraz powołane przepisy, skarga podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.