IV SA/Gl 618/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, Sędziowie NSA Szczepan Prax, WSA Stanisław Nitecki (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita, po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego oddala skargę Prezydent Miasta C. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] r. znak [...] o przyznaniu A. G. świadczenia przedemerytalnego od [...] 2003 r. w wysokości [...] zł, a następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 6 pkt 15 lit. b, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.), art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił wymienioną powyżej decyzję i orzekł o odmowie przyznania A. G. prawa do świadczenia przedemerytalnego z dniem [...] 2003 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że A. G. mocą wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] r. sygn. akt [...] przywrócony został do pracy w "A" w C. i w dniu [...] 2004 r. podjął taką pracę, a w dniu [...] 2004 r. zostało mu wypłacone wynagrodzenie za cały okres pozostawania bez pracy tj. od [...] 2003 r. do [...] 2004 r. Zdaniem organu wystąpiła przesłanka przewidziana treścią art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego uzasadniająca wznowienie postępowania i uchylenia wymienionej powyżej decyzji, ponieważ A. G. rejestrując się w organie zatrudnienia nie posiadał statusu osoby bezrobotnej, co wyklucza jego prawo do świadczenia przedemerytalnego. Nadto organ pierwszej instancji wskazał, że orzeczenie przywracające do pracy posiada charakter konstytutywny, co oznacza, że znosi skutek wypowiedzenia w postaci rozwiązania stosunku prawnego i reaktywuje stosunek prawny wcześniej istniejący między stronami, a następstwem tego stało się wypłacenie wynagrodzenia za pracę. Dodatkowo organ ten wskazał, że w sprawie tej nie ma zastosowania art. 37n ust. 2 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, stwarzający podstawę prawną do zawieszenia prawa do świadczenia przedemerytalnego, ponieważ strona nie podjęła nowego zatrudnienia lecz pozostaje w dotychczasowym stosunku pracy. Odwołanie od tej decyzji wniósł A. G., który wyraził swoje niezadowolenie i wniósł o jej uchylenie oraz o wydanie decyzji o zawieszeniu prawa do świadczenia przedemerytalnego. W motywach odwołania A. G. wskazał, że w momencie rejestracji w organie zatrudnienia spełniał wszystkie prawem przewidziane wymogi do zarejestrowania jako bezrobotny i przyznania mu świadczenia przedemerytalnego. Zdaniem skarżącego organ pierwszej instancji popełnił błąd w ustaleniach faktycznych, ponieważ jego zdaniem w okresie od [...] 2003 r. do [...] 2004 r. był osobą bezrobotną, ponieważ w tym okresie nie świadczył pracy a jedynym jego źródłem utrzymania było świadczenie przedemerytalne, z tego też powodu z chwilą podjęcia w dniu [...] 2004 r. pracy przyznane mu świadczenie przedemerytalne winno być zawieszone. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 37k ust. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w całości podzielił stanowisko organu pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego wznowienie postępowania nastąpiło z uwagi na wyjście na jaw nowych istotnych dla sprawy okoliczności nie znanych organowi wydającemu decyzję tj. ujawnienie się wyroku Sądu Rejonowego w C. z [...] r. o przywróceniu A. G. do pracy. Skoro skarżący został przywrócony do pracy na dotychczasowych warunkach pracy i płacy to w dacie [...] 2003 r. nie był osobą bezrobotną, w rozumieniu ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Organ ten zauważa, że przywrócenie pracownika do pracy na poprzednich warunkach ma charakter konstytutywno-deklaratywny, gdyż reaktywuje rozwiązany stosunek pracy i zobowiązuje pracodawcę do zatrudnienia pracownika. Przywrócenie A. G. do pracy i podjęcie przez niego zatrudnienia oznacza restytucję tego samego stosunku pracy, a nie zawiązanie nowego, w związku z czym czas pozostawania bez pracy traktowany jest z chwilą jego wznowienia jako okres zatrudnienia pracownika. Tym samym nie ma podstaw do zastosowania przepisów o zawieszeniu świadczenia przedemerytalnego w związku z podjęciem zatrudnienia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję wniósł A. G.. W skardze tej zarzucił jej rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego, sprzeczność istotnych ustaleń organu wydającego decyzję z treścią zebranego materiału oraz naruszenie postanowień art. 37n ust. 2 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W motywach skargi wskazał, że w jego przypadku okres od [...] 2003 r. do [...] 2004 r. nie był okresem świadczenia pracy i w tym okresie był osobą bezrobotną pobierającą zasiłek przedemerytalny. Nadto wskazał, że nie można dokonywać takiej interpretacji przepisów prawa, która będzie miała wsteczne konsekwencje, gdyż jest to sprzeczne z zasadą porządku prawnego. Jego zdaniem dopiero w dniu [...] 2004 r. tj. z chwilą podjęcia pracy spowodowało, że skarżący stracił status bezrobotnego, nadto wskazał, że w dniu [...] 2003 r. nie był znany wyrok sądu powszechnego z dnia [...] r., tym samym nie można było w sprawie zastosować postanowień art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzja organu odwoławczego zdaniem skarżącego sprzeczna jest także z art. 155 wyżej wymienionego Kodeksu, ponieważ decyzja ta łamie zasadę trwałości decyzji administracyjnych, a jego zdaniem po myśli art. 37n ust. 2 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu winien mieć zawieszone prawo do świadczenia przedemerytalnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację jaką zamieścił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności przyjdzie zauważyć, że sądowej kontroli poddane jest postępowanie, mocą którego wznowiono postępowanie w zakresie decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. o przyznaniu A. G. zasiłku przedemerytalnego, a tym samym kontroli takiej nie podlegają inne rozstrzygnięcia i działania organów administracji nie mieszczące się w granicach danej sprawy. Kluczowym zagadnieniem dla rozpatrywanej sprawy jest stan faktyczny jaki w niej występuje, przy czym, co należy zaznaczyć stan ten nie wzbudza żadnych kontrowersji. Otóż ze skarżącym z dniem [...] 2003 r. został rozwiązany stosunek pracy w "A" w C., a w dniu [...] 2003 r. zarejestrował się on w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. i mocą decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. przyznano mu od dnia [...] 2003 r. prawo do świadczenia przedemerytalnego w zaliczkowej wysokości, a mocą decyzji wskazanego organu z dnia [...] r. przyznano skarżącemu świadczenie przedemerytalne od [...] 2003 r. w wysokości [...] zł. W następstwie wniesionego przez skarżącego pozwu do sądu pracy Sąd Rejonowy w C. wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt [...] przywrócił A. G. do pracy na dotychczasowych warunkach pracy i płacy, a w dniu [...] 2004 r. skarżący podjął pracę i [...] 2004 r. otrzymał wynagrodzenie za cały okres, przez który nie świadczył pracy. Stosownie do postanowień art. 37n ust. 2 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do świadczenia przedemerytalnego ulega zawieszeniu w przypadku podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli łączna kwota przychodów, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzyskanych w danym miesiącu z tytułu zatrudnienia i innej pracy zarobkowej oraz otrzymywanego świadczenia przedemerytalnego byłaby wyższa od kwoty 200 % zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący powołując się na wskazany przepis, z uwagi na podjęcie z dniem [...] 2004 r. pracy w "A" w C. domaga się zawieszenia prawa do świadczenia przedemerytalnego. Analiza akt sprawy nakazuje uznać, że żądanie skarżącego sformułowane w odwołaniu a następnie w skardze do Sądu nie znajduje umocowania w przepisach prawa. Zasadnie organ pierwszej instancji, po podjęciu w dniu [...] 2004 r. przez skarżącego pracy, w następstwie wyroku sądu powszechnego z dnia [...] r. o przywróceniu go do pracy na dotychczasowych warunkach, wznowił postępowanie w sprawie przyznania skarżącemu prawa do świadczenia przedemerytalnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w tej ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Przyjdzie zgodzić się z organami administracji, że następstwem wyroku sądu powszechnego z dnia [...] r. i podjęcia przez skarżącego w dniu [...] 2004 r. pracy jest anulowanie wypowiedzenia stosunku pracy jakie skarżący otrzymał z dniem [...] 2003 r. Zatem, z formalnego punktu widzenia oznacza to, że skarżący pozostawał od [...] 2003 r. do [...] 2004 r. w stosunku pracy. Okoliczność ta została potwierdzona tym, że pracodawca wypłacił skarżącemu należne mu wynagrodzenie za ten okres. To, iż skarżący we wskazanym okresie nie świadczył pracy nie zmienia powyższych ustaleń. Tym samym podnoszona przez skarżącego okoliczność nie może zostać uwzględniona. W świetle takiej oceny stanu faktycznego i prawnego należy podzielić stanowisko organu pierwszej instancji, że wystąpiła przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją przyznającą skarżącemu prawo do świadczenia przedemerytalnego. Organ pierwszej instancji uznał, że przesłanką tą jest wyjście na jaw nowej okoliczności nieznanej organowi w dniu podjęcia przez niego decyzji w dniu [...] r. o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego (art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego), czyli przywrócenie skarżącego do pracy. Skarżący kwestionuje prawidłowość przyjętego ustalenia i twierdzi, że w dniu [...] 2003 r. jak i [...] 2003 r. okoliczności tej nie było i organ nie może powoływać się na to, że ujawniła się ona po wydaniu przedmiotowej decyzji. Zdaniem Sądu przyjdzie zgodzić się ze skarżącym, że w sprawie tej nie występuje przesłanka wznowienia postępowania sformułowana w art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, jednakże nie oznacza to by w świetle przedłożonych akt w sprawie tej nie występowała przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 8 tego Kodeksu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli decyzja wydana została w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które następnie zostało uchylone lub zmienione. W rozpatrywanej sprawie skarżący został zarejestrowany w organie zatrudnienia po przedłożeniu świadectwa pracy, z którego wynikało, że z dniem [...] 2003 r. został z nim rozwiązany stosunek pracy w "A" w C.. W następstwie wskazanego wyroku sądu powszechnego z dnia [...] r. przywrócony został stosunek pracy, a wystawione świadectwo pracy utraciło swoją ważność, zatem wyczerpana została przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego wskazana przywołanym przepisem. Jak zostało na wstępie zaznaczone przesłanką uwzględnienia skargi jest uchybienie procesowe w decyzji organu administracji, które miało wpływ na wynik sprawy. Zdaniem składu orzekającego w rozpatrywanej sprawie z taką sytuacją się nie spotykamy, ponieważ organ pierwszej instancji wadliwie zakwalifikował prawidłowo ustalony stan faktyczny, skoro istnieje podstawa prawna wznowienia postępowania i takie postępowanie zostało wznowione, to nie zachodzą przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniesionej skargi, ponieważ w ramach ponownie prowadzonego postępowania organ administracji zobligowany byłby do podjęcia identycznego rozstrzygnięcia z tym, które podjął. Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z perspektywy przepisów procesowych nie wykazała naruszenia prawa, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ organ pierwszej instancji zasadnie w podstawie prawnej swojej decyzji wskazał art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż w sprawie tej wystąpiły przesłanki uzasadniające uchylenie dotychczasowych decyzji i wydanie rozstrzygnięcia o istocie sprawy. W odniesieniu do zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie także nie można zgłaszać istotnych zastrzeżeń, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.