IV SA/Gl 619/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 września 2008 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy skierowania do pracy w kwestii wniosku z dnia [...] o zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o taką sytuację, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Natomiast, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, iż zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają jedynie rozstrzygnięcia ostateczne, a więc takie od których nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie przesłanka ta nie została spełniona. Przedmiotem skargi z dnia [...] skarżący uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty R. z dnia [...] Nr [...], w sprawie odmowy skierowania do pracy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znalazło się prawidłowe pouczenie, że od tej decyzji nie służy odwołanie, ale niezadowolona z niej strona może zwrócić się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14-dni od dnia doręczenia tej decyzji. Pouczenie to jest zgodne z treścią art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Powołany przepis wskazuje, że "od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji". Powyższe uregulowania prawne wskazują, że w niniejszej sprawie skarżący przed wniesieniem skargi do sądu powinien zwrócić się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z wnioskiem o ponowne jej rozpatrzenie. Skarżący nie zastosował się do prawidłowego pouczenia i nie złożył w powołanym terminie takiego wniosku, ale wprost do tut. Sądu skierował skargę, czyniąc ją przedwczesną. Odnosząc się zatem do wniosku skarżącego z dnia [...] o zwolnienie od kosztów sądowych, zawartego w skardze, trzeba przypomnieć powołaną już wcześniej zasadę wynikającą z art. 247 p.p.s.a. która stanowi, iż prawo pomocy nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności skargi. Przedstawiony stan faktyczny i prawny sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości i wskazuje na brak szans skarżącego na uwzględnienie w postępowaniu sądowo-administracyjnym wniesionej bez wyczerpania środków zaskarżenia skargi. Wobec powyższego należy stwierdzić, że w tej sytuacji w zakresie prawa pomocy okoliczność ta musi być potraktowana jako oczywista bezzasadność wniosku z dnia [...] o zwolnienie od kosztów sądowych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 160 i art. 247 p.p.s.a. postanawia się, jak w sentencji.