IV SA/Gl 625/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek Asesor WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Referent – stażysta Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie należności przedemerytalnych oddala skargę Decyzją z dnia [...] nr [...], Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w T., na podstawie art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2 pkt 2 oraz art. 37 k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 1 z 1995 r., poz. 1 z późn. zm.) oraz art. 104 K.p.a. przyznał K.K. świadczenie przedemerytalne z dniem [...] w wysokości [...] % kwoty emerytury określonej w decyzji organu rentowego. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu rejestracji wyżej wymieniony spełnił warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadał wymagany okres uprawniający do emerytury. Następnie, decyzją z dnia [...], działający z upoważnienia Starosty Powiatu w T. Zastępca Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy, na podstawie art. 6 pkt 15 lit. b i art. 37k ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.) oraz art. 155 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku K.K. z dnia [...], odmówił zmiany decyzji z dnia [...], przyznającej wyżej wymienionemu z dniem [...] świadczenie przedemerytalne w wysokości [...] % kwoty emerytury określonej w decyzji organu rentowego. W uzasadnieniu organ administracji wskazał, że K.K., wnosząc o podwyższenie wymiaru świadczenia z [...] % do [...] % kwoty emerytury – na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 kwietnia 1999 r. w sprawie ustalania świadczeń przedemerytalnych dla osób zwolnionych z przyczyn dotyczących zakładu pracy z podmiotów gospodarki narodowej objętych programem restrukturyzacji przemysłu obronnego i wsparcia w zakresie modernizacji technicznej Sił Zbrojnych RP (Dz. U. Nr 38 poz. 363), przedłożył kopię świadectwa pracy z dnia [...] potwierdzającego, że w okresie od [...] do [...] był zatrudniony w Zakładzie A w K. Natomiast zgodnie z § 1. 2 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów, prawo do świadczenia przedemerytalnego w podwyższonej wysokości przysługuje wyłącznie byłym pracownikom tzw. "zbrojeniówki", którzy zostali zwolnieni w okresie od 9 lutego 1999 r. do 31 grudnia 2000 r. W wyniku wniesienia odwołania przez K.K., Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że art. 155 K.p.a. nie daje podstaw do wydania orzeczenia o odmowie zmiany decyzji ostatecznej. Wobec tego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. orzekł jak w sentencji. Po rozpoznaniu skargi K.K., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 17 lutego 2006 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 641/04 uchylił powyższą decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji i określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W uzasadnieniu podniósł, że błędny jest pogląd wyrażony w motywach zaskarżonej decyzji, że przepis art. 155 K.p.a. nie daje podstaw do wydania orzeczenia o odmowie zmiany decyzji ostatecznej. Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 1986 r. (sygn. akt III AZP 13/86, opubl. OSNC 1987/9/128), odmowne załatwienie wniosku strony o zmianę lub uchylenie ostatecznej decyzji w trybie art. 155 K.p.a. następuje w formie decyzji. W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie ustaliły rzeczywistego żądania strony, tj. nie sprecyzowały, czy i w jakim trybie nadzwyczajnym domaga się weryfikacji decyzji ostatecznej. Przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie art. 155 K.p.a. jest ustalenie, czy w sprawie nie występuje jedna z przesłanek, określonych w tym artykule, przemawiających za uchyleniem bądź zmianą decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym. Jedynym kryterium tej weryfikacji jest interes społeczny lub słuszny interes strony. Nie jest więc decydujące, czy decyzja ostateczna jest zgodna z prawem. W wyniku ponownego rozpoznania wniosku K.K. z dnia [...], decyzją z dnia [...] Nr [...] działający z upoważnienia Starosty, Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w T., na podstawie art. 150 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) w związku z art. 37k ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1995 r. Nr 1 poz. 1 z późn. zm.) w trybie art. 155 K.p.a. orzekł o odmowie zmiany decyzji z dnia [...] przyznającej z dniem [...] świadczenie przedemerytalne w wysokości [...] % kwoty emerytury określonej w decyzji organu rentowego. W uzasadnieniu organ administracji przedstawił obszerne sprawozdanie z dotychczasowego postępowania i podniósł, że na podstawie przedłożonych dokumentów ustalił, iż stosunek pracy K.K. z Zakładem A w K. został rozwiązany z dniem [...] za wypowiedzeniem z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Natomiast zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 kwietnia 1999 r. prawo do świadczenia przedemerytalnego w podwyższonej wysokości przysługuje wyłącznie byłym pracownikom tzw. "zbrojeniówki" zwolnionym w okresie od 9 lutego 1999 r. do 31 grudnia 2000 r. W odwołaniu od powyższej decyzji K.K. wniósł o pozytywne rozpatrzenie jego wniosku przez organ odwoławczy i wskazał, że był zatrudniony przez ponad [...] lat. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Wojewoda Ś., na podstawie art. 150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U Nr 99 poz. 1001 ze zm.) w związku z art. 37k ust. 9 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( tekst jedn. Dz. U. z 1997 r. Nr 25 poz. 128 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 kwietnia 1999 r. w sprawie ustalenia świadczeń przedemerytalnych dla osób zwolnionych z przyczyn dotyczących zakładu pracy z podmiotów gospodarki narodowej objętych programem restrukturyzacji przemysłu obronnego i wsparcia w zakresie modernizacji technicznej Sił Zbrojnych RP (Dz. U. Nr 38 poz. 363 z późn. zm.), uprawnienie do świadczenia przedemerytalnego, w wysokości kwoty emerytury określonej w decyzji organu rentowego ustalającej wysokość emerytury w celu ustalenia świadczenia przedemerytalnego, dotyczy osób zatrudnionych w podmiotach gospodarki narodowej objętych programem restrukturyzacji przemysłu obronnego i wsparcia w zakresie modernizacji technicznej Sił Zbrojnych RP, z którymi w okresie restrukturyzacji zatrudnienia przewidzianej w tym programie, tj. po dniu 9 lutego 1999 r. i przed dniem 1 stycznia 2001 r., został rozwiązany stosunek pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy przez zakłady pracy wymienione w załącznikach nr 1 – 4 do wyżej wymienionego rozporządzenia (m. in. Zakład A). Natomiast z przedłożonych przez K.K. świadectw pracy wynika, że stosunek pracy z Zakładem A w K. został rozwiązany z dniem [...] za wypowiedzeniem przez zakład pracy zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1990 r. Nr 4 poz. 19 z późn. zm.). Określona w świadectwach pracy data rozwiązania umowy o pracę, w sposób jednoznaczny wskazuje, że wnioskodawca nie został zwolniony w okresie obowiązywania programu restrukturyzacji zatrudnienia w ramach modernizacji technicznej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, tj. w okresie od 9 lutego 1999 r. do 31 grudnia 2000 r. Wobec tego, zgodnie z właściwymi przepisami prawa materialnego nie ma podstaw do przyznania wyżej wymienionemu prawa do świadczenia przedemerytalnego w wysokości [...] % kwoty emerytury. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, K.K. podniósł, że w świadectwie pracy Zakładu A z dnia [...] został wskazany okres nieskładkowy do dnia [...], gdyż w tym czasie był na [...], a ponadto toczyło się postępowanie w sądzie pracy, zakończone wyrokiem [...]. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie skarżący ponownie wnosił i wywodził jak w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z prawem, uznać należało, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Pismem z dnia z dnia [...] K.K. zwrócił się do Powiatowego Urzędu Pracy w T. z wnioskiem o wydanie decyzji zmieniającej ostateczną decyzję z dnia [...], poprzez podwyższenie wymiaru świadczenia przedemerytalnego z [...] % do [...] % kwoty emerytury, wskazując jako podstawę przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 kwietnia 1999 r. w sprawie ustalenia świadczeń przedemerytalnych dla osób zwolnionych z przyczyn dotyczących zakładu pracy z podmiotów gospodarki narodowej objętych programem restrukturyzacji przemysłu obronnego i wsparcia w zakresie modernizacji technicznej Sił Zbrojnych RP (Dz. U. Nr 38 poz. 363 z późn. zm.), zwanego również rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 28 kwietnia 1999 r. W wykonaniu wytycznych wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 lutego 2006 r. organ ustalił, że skarżący wnosił o weryfikację decyzji ostatecznej w trybie art. 155 K.p.a. Wszczęte na wniosek skarżącego postępowanie w sprawie zmiany decyzji ostatecznej, miało zatem na celu ustalenie w trybie art. 155 K.p.a., czy występują przesłanki do zmiany wysokości świadczenia przedemerytalnego, przyznanego skarżącemu wyżej określoną decyzją. Przepis § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 kwietnia 1999 r. stanowi podstawę przyznania uprawnienia do świadczenia przedemerytalnego, w wysokości kwoty emerytury określonej w decyzji organu rentowego, osobom zatrudnionym w podmiotach gospodarki narodowej (m.in. Zakład A w K.), objętych programem restrukturyzacji przemysłu obronnego i wsparcia w zakresie modernizacji technicznej Sił Zbrojnych RP, z którymi w okresie restrukturyzacji zatrudnienia przewidzianej w tym programie, tj. po dniu 9 lutego 1999 r. i przed dniem 1 stycznia 2001 r., został rozwiązany stosunek pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Na postawie przedłożonych przez K.K. świadectw pracy organ administracji ustalił, że stosunek pracy skarżącego z Zakładem A w K. został rozwiązany z dniem [...] za wypowiedzeniem przez zakład pracy zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1990 r. Nr 4 poz. 19 z późn. zm.). Wobec tego zasadnie organ podniósł w zaskarżonej decyzji, że określona w świadectwach pracy data rozwiązania umowy o pracę, w sposób jednoznaczny wskazuje, że wnioskodawca nie został zwolniony w okresie obowiązywania programu restrukturyzacji zatrudnienia w ramach modernizacji technicznej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, tj. w okresie od 9 lutego 1999 r. do 31 grudnia 2000 r. W konsekwencji trafna była również ocena organu, że zgodnie z przepisami prawa materialnego nie ma podstaw do przyznania skarżącemu prawa do świadczenia przedemerytalnego w wysokości [...] % kwoty emerytury. Niewypełnienie jednego z warunków wymienionych w cytowanym przepisie rozporządzenia, uzasadniało wydanie decyzji o odmowie zmiany decyzji przyznającej K.K. świadczenie przedemerytalne w wysokości [...] % kwoty emerytury. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi, że z uwagi na wskazany w świadectwie pracy okres nieskładkowy do dnia [...], skarżący spełnił warunki przyznania świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 kwietnia 1999 r. Jak bowiem stanowi cytowany wyżej § 1 ust. 2 tego rozporządzenia, jednym z kryteriów określonych w jego przepisach jest data rozwiązania stosunku pracy. Nie mają zatem znaczenia żadne inne okoliczności dotyczące zatrudnienia. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd – na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania administracyjnego. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego organy administracji obydwu instancji trafnie uznały istotne okoliczności sprawy za ustalone. Zastosował prawidłową ocenę prawną do ustalonego stanu faktycznego. Mając na uwadze cytowane na wstępie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji – na podstawie art. 151 P.p.s.a. – została oddalona.