IV SA/Gl 625/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik, , , po rozpoznaniu w dniu 7 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A w R. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie inspekcji pracy w kwestii wniosku skarżącego z dnia 19 lipca 2010r. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji 2 W skardze na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Inspektora Pracy nr [...] nakaz z dnia [...] nr [...] o wypłacie 655 pracownikom kwoty podwyżek wynagrodzenia w łącznej wysokości [...] zł, A w R. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego ewentualne wyegzekwowanie decyzji na etapie postępowania sądowego mogłoby spowodować narażenie A na niepowetowane straty i doprowadziłoby do destabilizacji jego bieżącej działalności. Realizacja tych zobowiązań pozbawi skarżącego środków na bieżącą działalność taką jak zakup leków, żywności, środków opatrunkowych i spowoduje brak środków pieniężnych na bieżące wynagrodzenia pracowników. Skarżący przedstawił dokumentację w postaci wykonania planu finansowego A za pierwsze półrocze 2010r., należności i zobowiązań na dzień [...] i bilansu za lata 2009-2010. Wynika z nich, iż strata netto za rok 2008 wyniosła kwotę [...] zł, za rok 2009 wartość straty stanowiło [...] zł. A za pierwsze półrocze 2010 r. poniósł straty w wysokości [...] zł, zaś planowana strata netto za cały 2010 r ma wynieść kwotę [...] zł. Skarżący za pierwsze półrocze 2010 r. osiągnął przychody w wysokości [...] zł, natomiast jego wydatki wyniosły [...] zł. W odpowiedzi na skargę w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organ wskazał, iż kwestie finansowe nie mogą być przesłanką do nierealizowania obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, zgodnie z którą wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Zastosowanie wstrzymania wykonania decyzji może nastąpić zatem jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej. Ciężar wykazania, że wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącego szkody i to o znacznych rozmiarach lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnioskodawcy. Natomiast niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (vide: J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s.190 oraz postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 – niepubl.). Z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami nie musi się natomiast łączyć wykonanie zaskarżonej decyzji dotyczącej należności pieniężnej, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki określone w dyspozycji przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Podniesione przez skarżącego okoliczności nie dowodzą bowiem w sposób przekonywujący, iż w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji przed wydaniem orzeczenia w sprawie zachodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, iż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący będzie mógł domagać się zwrotu kwoty wypłaconego wynagrodzenia. Dodatkowo nie można na tym etapie postępowania jednoznacznie stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do braku środków na bieżącą działalność i spowoduje utratę płynności finansowej skarżącego, skoro ta już występuje biorąc pod uwagę nadesłany bilans rachunkowy. Trudno również przypuszczać, że wypłata pracownikom kwoty [...] zł mogłaby zagrozić funkcjonowaniu skarżącego i prowadzeniu przez niego statutowej działalności. O poprawie sytuacji finansowej świadczy zmniejszająca się strata netto, która w 2009 r. wyniosła [...] zł, jednakże planowana na 2010 r. ma wynieść [...] zł. Należy mieć również na względzie art. 11 pkt 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. - o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. z 2007 r. nr 89, poz. 589), który stanowi, iż w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy organy Państwowej Inspekcji Pracy uprawnione są m.in. do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi, a nakazy wydane w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Analizując ratio legis tej regulacji należy podkreślić, że ma ona za zadania umożliwić szybką i skuteczną ochronę zagrożonych interesów pracownika. Tym samym wstrzymanie wykonania decyzji dotyczącej wypłaty kwoty podwyżek wynagrodzeń pracowniczych wydanej przez Okręgowego Inspektora Pracy istotnie kolidowałoby ze słusznym interesem zatrudnionych u skarżącego pracowników. Ponadto kolejność zaspokajania roszczeń z egzekucji określa art. 1025 ustawy z dnia 17 listopada 1964r Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 1964 r., nr 43, poz. 296 ze zm.). W § 1 pkt 3 wymienia należności za pracę za okres 3 miesięcy do wysokości najniższego wynagrodzenia za pracę określonego w odrębnych przepisach, zaś w pkt 6 należności za pracę niezaspokojone w kolejności trzeciej. Uprzywilejowanie należności z tytułu pracy świadczy o wysokim znaczeniu, jakie ustawodawca przewidział dla dochodzenia tego typu roszczeń. Wobec braku podstaw do uwzględnienia wniosku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak na wstępie. ----------------------- 3