IV SA/Gl 629/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Asesor WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Referent stażysta Izabela Auguścik-Michułka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2007 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie służby celnej – zwolnienia ze służby oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...]r. Dyrektor Izby Celnej w K., który przejął kompetencje kadrowe w stosunku do funkcjonariuszy byłej Izby Celnej w C., działając na podstawie art. 32 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz.U. Nr 137, poz. 1302), zwanej dalej ustawą konsolidacyjną i art. 27 ust. 1, art. 81 ust. 1 i 2, art. 81 ust. 1a ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 72, poz. 802 ze zm.) zwolnił D. P. ze służby stałej w Izbie Celnej w K. w terminie trzymiesięcznym od dnia doręczenia decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że D. P. nie złożył oświadczenia - w terminie dziesięciu dni - odnośnie propozycji przeniesienia do Izby Celnej w B., co było równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji przeniesienia i zgodnie z art. 32 ust. 6 pkt 2 ustawy konsolidacyjnej stanowiło podstawę do zwolnienia ze służby. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy D. P. podniósł, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, a w szczególności art. 32 ustawy konsolidacyjnej poprzez błędne przyjęcie, że stanowi on podstawę do dokonania przeniesienia funkcjonariusza służby celnej pomiędzy izbami celnymi różnych województw. Podniósł, że decyzja narusza zasady współżycia społecznego z powodu zastosowania wobec funkcjonariuszy niehumanitarnych zasad zmiany miejsca pełnienia służby – niezgodnych z treścią ustalonych kryteriów alokacji oraz protokołem uzgodnień zawartym pomiędzy Ministerstwem Finansów a Federacją Związków Zawodowych Służby Celnej z dnia [...]r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...]r., Nr [...], Dyrektor Izby Celnej w K. uchylił decyzję NR [...] z dnia [...] r. w części dotyczącej podstawy prawnej i uzupełnił podstawę zwolnienia D. P. ze służby dodając art. 26 pkt 7 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej. W pozostałej części decyzja została utrzymana w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż zgodnie z art. 26 pkt 7 ustawy o Służbie Celnej, funkcjonariusza celnego "można zwolnić ze służby w przypadku likwidacji urzędu lub jego reorganizacji związanej ze zmniejszeniem liczby etatów, jeżeli nie jest możliwe przeniesienie funkcjonariusza celnego na inne stanowisko lub do innego urzędu". Z uwagi na to, że decyzja nie budziła wątpliwości merytorycznych, została skorygowana w części dotyczącej podstawy prawnej. Odnośnie kwestii kryteriów i trybu alokacji kadr w Służbie Celnej, wskazanych w Protokole uzgodnień z [...]r., zawartym pomiędzy Ministerstwem Finansów a Federacją Związków Zawodowych Służby Celnej, organ podniósł, że propozycja przeniesienia została złożona D. P. w trybie art. 32 ustawy konsolidacyjnej, a wobec tego nie miały zastosowania kryteria określone w porozumieniu między Ministerstwem Finansów a Federacją Związków Zawodowych Służby Celnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach D. P. wnosił o uchylenie powyższej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Zarzucił naruszenie przez organ art. 32 ustawy konsolidacyjnej oraz naruszenie art. 15 K.p.a. tj. zasady dwuinstancyjności postępowania poprzez zmianę podstawy prawnej rozstrzygnięcia i wskazanie jako podstawy art. 26 ust. 7 ustawy o Służbie Celnej, co w efekcie spowodowało zmianę tożsamości sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji z [...] r. Wyrokiem z dnia 30 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. Nr [...] . W uzasadnieniu wskazał, że doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą jest bowiem wyznaczony zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji, a organ odwoławczy nie może zmieniać rodzaju sprawy. W postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta sprawa tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym ze sprawą, która była przedmiotem rozpoznania przez organ I instancji. Przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji było zwolnienie skarżącego ze służby stałej w Izbie Celnej w K., a podstawę prawną decyzji stanowił art. 32 ust. 6 pkt 2 ustawy konsolidacyjnej. Natomiast w decyzji wydanej wskutek ponownego rozpoznania sprawy, została wskazana dodatkowa podstawa prawna rozstrzygnięcia o zwolnieniu skarżącego ze służby tj. art. 26 pkt 7 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej. Przepis art. 32 ustawy konsolidacyjnej stanowi regulację samodzielną i szczególną, odrębną od unormowania ustawy o Służbie Celnej i nie wymaga wskazywania uzupełniającej podstawy prawnej, z innego aktu prawnego. Na podstawie art. 26 pkt 7 ustawy o Służbie Celnej funkcjonariusz może być zwolniony ze służby, jeśli następuje likwidacja urzędu lub jego reorganizacja związana ze zmniejszeniem liczby etatów, o ile nie jest możliwe jego przeniesienie na inne stanowisko lub do innego urzędu. W wyniku zmiany podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia, brak było możliwości ustalenia przyczyn zwolnienia D. P. ze służby – czy było to zwolnienie wynikające z nieprzyjęcia propozycji przeniesienia, czy też zwolnienie wynikające z likwidacji Izby Celnej w C.. Z uwagi na to, że podstawy materialnoprawne zwolnienia funkcjonariusza celnego ze służby w obu wymienionych regulacjach nie są tożsame, dokonanie przez organ II instancji zmiany podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia przez wprowadzenie innego przedmiotu sprawy, który nie był przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji, stanowiło rażące naruszenie art. 15 K.p.a. Rozpatrując ponownie sprawę Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] r., nr [...] w całości. W uzasadnieniu wskazał, że ustawodawca wprowadzając regulację art. 32 ustawy konsolidacyjnej w okresie przygotowań Polski do wejścia do Unii Europejskiej ograniczył jej działanie do trzech miesięcy od dnia ogłoszenia ustawy. Przepis art. 32 ustawy konsolidacyjnej miał zastosowanie w sprawie D. P.. Niezłożenie przez niego oświadczenia co do propozycji przeniesienia, skutkowało zwolnieniem ze służby, które wobec tego nie pozostawało w gestii uznaniowej organu administracyjnego. Dodał, że przy składaniu propozycji przeniesienia w trybie art. 32 ustawy konsolidacyjnej, nie miały zastosowania kryteria określone w porozumieniu pomiędzy Ministerstwem Finansów a Federacją Związków Zawodowych Służby Celnej, zawartym w dniu [...] r. w W., gdyż nie był to proces przenoszenia przewidziany w ustawie o Służbie Celnej. Porozumienie powyższe nie jest źródłem prawa, a jako porozumienie społeczne nie było uwzględniane przy stosowaniu art. 32 ustawy konsolidacyjnej. W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, D. P. zarzucił naruszenie przez organ administracyjny przepisów art. 18 i 20 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej, a także przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 kwietnia 2000 r. w sprawie przyznawania świadczeń związanych z przeniesieniem funkcjonariusza celnego do pełnienia służby w innej miejscowości /Dz.U. z 2000 r. Nr 36, poz. 403/ w szczególności § 12, 16 i 17, poprzez ich niezastosowanie przy wydawaniu decyzji zwalniającej skarżącego ze służby stałej. Ponadto zarzucił naruszenie art. 32 ustawy konsolidacyjnej poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w celu przeniesienia skarżącego do Izby Celnej w B., a w wyniku odmowy przyjęcia propozycji przeniesienia, w celu zwolnienia skarżącego ze służby. Podniósł, że zastosowano błędną wykładnię tego przepisu przyjmując, że stanowi podstawę obligatoryjnego zwolnienia funkcjonariusza celnego ze służby. Zarzucił, że nie zostały określone w propozycji przeniesienia wszystkie nowe warunki zatrudnienia. Wnosił o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Podkreślił, że ustawa konsolidacyjna zawierała szczególne uregulowanie w zakresie warunków przeniesienia funkcjonariusza celnego do innej jednostki, a o konsekwencjach wynikających z nieprzyjęcia propozycji zmiany miejsca zatrudnienia skarżący był pouczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wskazać należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanego dalej P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Rozpoznając skargę D. P. – w zakresie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji – Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz.U. Nr 137, poz. 1302), zwanej ustawą konsolidacyjną, pracownicy i funkcjonariusze celni zatrudnieni w urzędach kontroli skarbowej, izbach skarbowych, urzędach skarbowych, izbach celnych i urzędach celnych mogli, w terminie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia ustawy, otrzymać od kierownika jednostki dotychczas zatrudniającej, uzgodnioną z kierownikiem jednostki, w której mieli być zatrudnieni, pisemną propozycję przeniesienia pomiędzy tymi jednostkami. Według art. 32 ust. 3 cytowanej ustawy, propozycja przeniesienia powinna określać nowe warunki zatrudnienia, w szczególności miejsce pracy lub służby, datę przeniesienia, stanowisko pracy lub stanowisko służbowe, wynagrodzenie lub uposażenie oraz konsekwencje odmowy przyjęcia propozycji. Z akt sprawy wynika, że na podstawie art. 32 ust. 1 – 7 ustawy konsolidacyjnej, [...]r. D. P. otrzymał propozycję przeniesienia, z dniem [...] r., z Izby Celnej w C., do pełnienia służby w Izbie Celnej w B.. Propozycja przeniesienia określała ponadto; stanowisko służbowe, stopień służbowy, grupę uposażenia zasadniczego, dodatek za stopień służbowy, dodatek za wieloletnią służbę oraz pouczenie, że w terminie 10 dni od dnia otrzymania propozycji skarżący może złożyć oświadczenie o przyjęciu propozycji lub odmowie jej przyjęcia oraz, że niezłożenie oświadczenia w tym terminie jest równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji przeniesienia, a odmowa przyjęcia propozycji stanowi podstawę do zwolnienia ze służby. Nie ulegało wątpliwości, że skarżący nie złożył oświadczenia odnośnie powyższej propozycji przeniesienia. Natomiast zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy konsolidacyjnej, niezłożenie oświadczenia w terminie 10 dni od otrzymania propozycji, było równoznaczne z odmową jej przyjęcia. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie był zatem przepis art. 32 ust. 6 pkt 2 ustawy konsolidacyjnej, według którego odmowa przyjęcia propozycji, o której mowa w ust. 1, stanowiła podstawę do zwolnienia funkcjonariusza celnego ze służby. Uwzględniając powyższe, organ – w zaskarżonej decyzji – utrzymał w mocy decyzję własną o zwolnieniu D. P. ze służby stałej w Izbie Celnej w K.. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd – na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania administracyjnego. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący tego, że organ administracji nie zastosował art. 18 i art. 20 ustawy o Służbie Celnej oraz przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 kwietnia 2000 r. w sprawie przyznawania świadczeń związanych z przeniesieniem funkcjonariusza celnego do pełnienia służby w innej miejscowości (Dz.U. Nr 36 poz. 403). Jak stanowi art. 18 ustawy o Służbie Celnej, funkcjonariusza celnego można, gdy wymagają tego ważne względy służbowe, przenieść na takie samo lub równorzędne stanowisko do innego urzędu, w tej samej lub innej miejscowości. Zgodnie z art. 20 ustawy o Służbie Celnej, przeniesienie funkcjonariusza celnego do innej miejscowości, z której dojazd jest znacznie utrudniony, wymaga zapewnienia mu odpowiednich warunków mieszkaniowych, z uwzględnieniem jego sytuacji rodzinnej. Funkcjonariuszowi celnemu przysługuje zwrot kosztów przeniesienia, w tym zwrot kosztów podróży. Podkreślić jednakże należało, że ustawa konsolidacyjna nie zawiera uregulowania, stanowiącego podstawę odpowiedniego stosowania - w powyższym zakresie - ustawy o Służbie Celnej, w razie złożenia propozycji przeniesienia funkcjonariusza celnego w trybie art. 32 ustawy konsolidacyjnej. Tym bardziej nie ma podstaw do zastosowania w wymienionym zakresie przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 kwietnia 2000 r. w sprawie przyznawania świadczeń związanych z przeniesieniem funkcjonariusza celnego do pełnienia służby w innej miejscowości (Dz.U. z 2000 r. Nr 36, poz. 403), wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 20 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej. Regulacja art. 32 ustawy konsolidacyjnej nie wprowadziła również żadnych "własnych" unormowań dotyczących świadczeń o charakterze socjalnym dla funkcjonariuszy służby celnej, wobec których skierowana została propozycja przeniesienia pomiędzy jednostką zatrudniającą, a jednostką, w której funkcjonariusz miał być zatrudniony. Konsekwencją braku w ustawie konsolidacyjnej odesłania do przepisów ustawy o Służbie Celnej, w zakresie unormowań dotyczących świadczeń socjalnych oraz braku wymienionych unormowań w ustawie konsolidacyjnej, jest brak propozycji co do powyższych świadczeń w piśmie, otrzymanym przez skarżącego w dniu [...] r., dotyczącym przeniesienia do Izby Celnej w B.. Podkreślić należało podstawową różnicę pomiędzy regulacją art. 32 ustawy konsolidacyjnej, a unormowaniem art. 18 i nast. ustawy o Służbie Celnej. Na podstawie art. 18 ustawy o Służbie Celnej, funkcjonariusza celnego można, gdy wymagają tego ważne względy służbowe, przenieść na takie samo lub równorzędne stanowisko do innego urzędu, w tej samej lub innej miejscowości. Jest to zatem przeniesienie w ramach tego samego stosunku służbowego. Regulacja art. 32 ustawy konsolidacyjnej stanowi natomiast podstawę przeniesienia poprzez przyjęcie propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia, a więc wymienione w art. 32 ust. 3 tej ustawy; miejsce służby, datę przeniesienia, stanowisko służbowe, uposażenie. W terminie 10 dni od dnia przyjęcia propozycji przeniesienia funkcjonariusz celny - jak stanowi art. 32 ust. 5 ustawy konsolidacyjnej – otrzymuje na piśmie potwierdzenie nowych warunków zatrudnienia. Natomiast odmowa przyjęcia propozycji przeniesienia – zgodnie z art. 32 ust. 6 pkt 2 ustawy konsolidacyjnej – stanowi podstawę do zwolnienia funkcjonariusza celnego ze służby. Całokształt regulacji art. 32 ustawy konsolidacyjnej wynika bowiem z konieczności alokacji funkcjonariuszy celnych w związku z wejściem Polski do Unii Europejskiej i związanym z tym brakiem możliwości dalszego ich zatrudnienia w dotychczasowym miejscu służby. Zróżnicowanie w powyższym zakresie sytuacji prawnej funkcjonariuszy celnych, na podstawie ustawy konsolidacyjnej - w porównaniu do sytuacji wynikającej z przepisów art. 18 i następne ustawy o Służbie Celnej wynika z celów, dla których realizacji przyjęto ustawę konsolidacyjną. Z powodu wspomnianego wyżej braku możliwości zatrudnienia w dotychczasowym miejscu służby, nie może budzić wątpliwości, że odmowa przyjęcia propozycji przeniesienia – zgodnie z ustawą - musiała stanowić podstawę do zwolnienia skarżącego ze służby. Nie jest to zatem – wbrew zarzutom skargi - kwestia uznania organu administracyjnego. Ponadto przyjęcie bądź odmowa przyjęcia propozycji przeniesienia została pozostawiona wyborowi skarżącego, nie może w ogóle wchodzić w grę uznanie administracyjne w zakresie decyzji o zwolnieniu go ze służby stałej w sytuacji odmowy przyjęcia propozycji (tj. niezłożenia oświadczenia). Przecież to skarżący zadecydował w powyższym zakresie, a wydana następnie decyzja o zwolnieniu ze służby stałej była konieczną konsekwencją dokonanego przez niego wyboru. Pouczenie o tym, że odmowa przyjęcia propozycji przeniesienia stanowi podstawę do zwolnienia ze służby, zostało zawarte w propozycji przeniesienia. Podobnie jak informacja, że niezłożenie oświadczenia jest równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji. Podkreślić należało, że z treści cytowanego wyżej przepisu art. 32 ust. 6 pkt 2 ustawy konsolidacyjnej jednoznacznie wynika, że odmowa przyjęcia propozycji przeniesienia stanowi podstawę do zwolnienia funkcjonariusza celnego ze służby a więc, że – jak podniesiono w skardze - odmowa przyjęcia propozycji przeniesienia do innej izby celnej nie jest tożsama ze zwolnieniem ze służby. Odmowa ta stanowi bowiem dopiero podstawę do zwolnienia ze służby. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi, podzielić należało pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że porozumienie pomiędzy Ministerstwem Finansów a Federacją Związków Zawodowych Służby Celnej, zawarte w dniu [...] r. w W., nie jest źródłem prawa, a jako porozumienie społeczne nie było uwzględniane przy stosowaniu art. 32 ustawy konsolidacyjnej. Bezpodstawny jest również zarzut skargi, że zastosowanie przepisu art. 32 ustawy konsolidacyjnej dotyczy wyłącznie przenoszenia pomiędzy organami celnymi a organami skarbowymi, określonymi w ust. 1 art. 32, a więc urzędami kontroli skarbowej i izbami skarbowymi, izbami celnymi i urzędami celnymi oraz, że przepis powyższy nie ma zastosowania do przenoszenia funkcjonariuszy celnych pomiędzy izbami celnymi. Powyższa interpretacja skarżącego nie znajduje żadnych podstaw w treści przepisu art. 32 ust. 1 ustawy konsolidacyjnej. Zgodnie bowiem z wymienionym przepisem, pracownicy i funkcjonariusze celni zatrudnieni w urzędach kontroli skarbowej, izbach skarbowych, urzędach skarbowych, izbach celnych i urzędach celnych mogli, w terminie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia ustawy, otrzymać od kierownika jednostki dotychczas zatrudniającej, uzgodnioną z kierownikiem jednostki, w której mieli być zatrudnieni, pisemną propozycję przeniesienia pomiędzy tymi jednostkami. Przepis powyższy nie zawiera – opisanego w skardze - ograniczenia zakresu stosowania ustawy. Posługuje się pojęciem jednostki dotychczas zatrudniającej i jednostki, w której pracownik lub funkcjonariusz celny ma być zatrudniony, wskazując, że propozycja ma dotyczyć przeniesienia pomiędzy tymi jednostkami (tj. jednostką dotychczas zatrudniającą i jednostką, w której funkcjonariusz ma być zatrudniony). W zakresie zastosowania przepisu pozostawała zatem m. in. propozycja przeniesienia pomiędzy dwiema izbami celnymi. Mając na uwadze cytowane na wstępie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego, organ administracyjny trafnie uznał istotne okoliczności sprawy za ustalone i zastosował prawidłową ocenę prawną do ustalonego stanu faktycznego. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji, organ nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania i nie naruszył przepisów prawa materialnego. W konsekwencji – na podstawie art. 151 P.p.s.a. – skarga została oddalona.