IV SA/Gl 629/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków Sędziowie Sędzia WSA Adam Nita (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Herman po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi P. Ł. na decyzję Wojewody S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z [...] r., nr [...] Wojewoda Śląski (zwany dalej Organem II instancji lub Organem odwoławczym) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. (określanego także mianem Organu I instancji), w części odmawiającej P. L. (zwanemu dalej Wnioskodawcą, Stroną lub Skarżącym) przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Podstawą prawną tego rozstrzygnięcia był art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 645 z późn. zm. – w dalszej części uzasadnienia określana mianem ustawy o promocji zatrudnienia) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm. – zwanego dalej k.p.a.). Wspomniana decyzja ostateczna zapadła w następującym, niebudzącym wątpliwości stanie faktycznym. W dniu 3 marca 2017 r. Wnioskodawca zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w C. jako osoba bezrobotna. Jednocześnie, celem ustalenia prawa do zasiłku, przedstawił on następujące dokumenty źródłowe: - świadectwo pracy z 31 stycznia 2017 r. potwierdzające zatrudnienie od 1 maja 2016 r. do 31 stycznia 2017 r. w A Sp. z o.o. we W. w wymiarze 1/2 etatu; - porozumienie zawarte 31 stycznia 2017 r. z A Sp. z o.o. we W.; - kartę wynagrodzeń dla pracownika za okres zatrudnienia od 1 maja 2016 r. do 31 stycznia 2017 r. w A Sp. z o.o. we W.; - zaświadczenie o dochodach z 21 lutego 2017 r. wystawione przez A Sp. z o.o. we W.; - świadectwo pracy z 1 lutego 2017 r. potwierdzające zatrudnienie od 1 kwietnia 2015 r. do 31 stycznia 2017 r. w B we W. w wymiarze 1/2 etatu; - zaświadczenie o zatrudnieniu i wysokości zarobków z dnia 20 lutego 2017 r. wystawione przez B we W. W oparciu o te dokumenty, Organ I instancji, na mocy decyzji z [...]r., nr [...]) orzekł o uznaniu Strony za osobę bezrobotną z dniem 3 marca 2017 r. i o odmowie przyznania jej prawa do zasiłku. Stało się tak, ponieważ w dniu rejestracji Skarżący spełniał warunki do uznania go za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art.71 ust.1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia, przypadających w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni. Ta właśnie okoliczność stanowiła podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. Decyzja ta nie spotkała się z aprobatą Strony, która wniosła od niej odwołanie - w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku. We wspomnianym piśmie procesowym Wnioskodawca zarzucił Organowi I instancji naruszenie: 1) przepisów postępowania: art. 9, art. 10 § 1, art. 11 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. - poprzez niezamieszczenie w decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego; 2) prawa materialnego: art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia w związku z art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu - poprzez błędną wykładnię wskazanych przepisów i ich niewłaściwe zastosowanie. W przekonaniu Strony, zaskarżona decyzja była wadliwa, ponieważ nie zawierała uzasadnienia prawnego. Stało się zaś tak, jako że Prezydent Miasta powołał jedynie materialnoprawną podstawą swojego rozstrzygnięcia, tj. art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jak to ujęto w odwołaniu, w ust. 2 wskazanego paragrafu ustawodawca zamieszcza aż 9 przesłanek warunkujących przyznanie prawa do zasiłku (oznaczonych literami od a. do i.). Skarżący, jako adresat decyzji wyartykułował zaś, że: "tylko hipotetycznie mogę domyślać się jaka była podstawa prawna rozstrzygnięcia". Tym samym – jak podkreślono w odwołaniu - treść decyzji nie pozwala prześledzić zastosowania przez Organ przepisów prawa materialnego, a nadto nie zawiera tłumaczenia w drodze wykładni dlaczego Organ zastosował określoną regulację. Tym samym, w ocenie Strony, zaskarżone rozstrzygnięcie w ogóle nie zawiera uzasadnienia prawnego. Ponadto, zdaniem wspomnianego podmiotu, uzasadnienie decyzji nieostatecznej było pobieżne, lakoniczne i nie odnosiło się do zebranego materiału dowodowego. To zaś nadaje decyzji cechy rozstrzygnięcia arbitralnego. Dodatkowo, tłumacząc drugi zarzut podniesiony w swoim piśmie procesowym, Strona wskazała na – jej zdaniem - prawidłowe rozumienie jednej z przesłanek przyznania zasiłku dla bezrobotnych, wskazanej w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia. W przekonaniu Skarżącego określenie: "osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy" oznacza, że kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacenia składki na Fundusz Pracy dotyczy tylko pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy. W stosunku do osoby pracującej w niepełnym wymiarze czasu pracy, wysokość osiąganego przez nią minimalnego wynagrodzenia winna być natomiast ustalana według zasad określonych w art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. Stanowi ona więc – jak to ujęto - proporcję minimalnego wynagrodzenia za pracę i liczby godzin przepracowanych przez pracownika w danym miesiącu. Kierując się tą argumentacja, Wnioskodawca wskazał, że nie można przyjmować, iż lutym i kwietniu 2016 r. jego wynagrodzenie było niższe niż kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę i z tego powodu nie można mu odmawiać prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Dzieje się tak, ponieważ, zdaniem Skarżącego, w wymienionych miesiącach, jego wynagrodzenie było proporcjonalnie wyższe. Stało się zaś tak, jako że otrzymywał [...] zł brutto będąc zatrudnionym na ½ etatu, co daje [...] zł brutto wynagrodzenia za pełen etat. Przedstawiona argumentacja nie przekonała Organu odwoławczego. Jak już wcześniej wspominano, Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części odmawiającej Stronie przyznania prawa do zasiłku. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał on na treść art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Przepis ten stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, od dnia zarejestrowania we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie, co najmniej minimalnego wynagrodzenia, od którego istniał obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Ponieważ Skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako bezrobotny 3 marca 2017 r., to okresem podlegającym badaniu był przedział czasu od 2 listopada 2015 r. do 2 marca 2017 r. Z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy ustalono, że Wnioskodawca pracował w A Sp. z o.o. we W. w okresie od 1 maja 2016 r. do 31 stycznia 2017 r. w wymiarze 1/2 etatu oraz w B we W. w wymiarze 1/2 etatu, od 1 kwietnia 2015 r. do 31 stycznia 2017 r. Tym samym, w ciągu 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania udokumentował on jedynie 335 dni zaliczanych do okresów, od których uzależnione jest prawo do zasiłku dla bezrobotnych (a nie 365 dni wymaganych przez ustawodawcę w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia). W pozostałej części 18 - miesięcznego okresu bezpośrednio poprzedzającego dzień zarejestrowania jako bezrobotny, Skarżący uzyskał natomiast wynagrodzenie niższe od minimalnego wynagrodzenia, od którego istniał obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Dlatego, w przekonaniu Wojewody, te przedziały czasu nie podlegają wliczeniu do okresu zasiłkowego, wskazanego we wspomnianym wcześniej art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Wojewoda nie zgodził się z tezą Strony, że wysokość minimalnego wynagrodzenia branego pod uwagę przy przyznawaniu prawa do zasiłku powinna była być ustalana w kwocie proporcjonalnej do godzin pracy przypadających do przepracowania w danym miesiącu, biorąc za podstawę wysokość minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 847). Jak zauważył Organ odwoławczy, celem wprowadzenia przez ustawodawcę w ustawie o promocji zatrudnienia wymogu uzyskiwania wynagrodzenia w wysokości odpowiadającej minimalnemu wynagrodzeniu za pracę jest ukształtowanie sztywnej, jednakowej dla wszystkich zatrudnionych, bez względu na podstawę i szczegółowe warunki zatrudnienia - kwoty wynagrodzenia, której uzyskiwanie uprawnia do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W jego przekonaniu, regulacja ta nie ma natomiast na celu stworzenia możliwości uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych osobom, które uzyskują wynagrodzenie proporcjonalne do wymiaru czasu pracy, liczone na podstawie art. 8 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. W praktyce bowiem każde wynagrodzenie osób zatrudnionych przez pracodawcę stosującego się do powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy, w tym także zatrudnienie w minimalnym wymiarze czasu pracy, rodziłoby uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych. Byłoby ono bowiem pochodną umownie przyjętego wymiaru czasu pracy i wyliczenia dokonanego na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. Tymczasem, art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia ma charakter przepisu ograniczającego, którego funkcją jest wyeliminowanie z kręgu osób uprawnionych do zasiłku dla bezrobotnych tych zatrudnionych, którzy nie mogą się wylegitymować uzyskaniem wynagrodzenia w wysokości odpowiadającej minimalnemu wynagrodzeniu za pracę. Jednocześnie, chodzi tu o wynagrodzenie faktycznie otrzymywane, a nie to, które pracownik mógł otrzymać, będąc zatrudnionym w innym, wyższym wymiarze czasu pracy. Organ II instancji nie uznał też zarzutu naruszenia przez Prezydenta Miasta przepisów prawa procesowego. Jego zdaniem, wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło bowiem wyjaśnienie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia podejmowanego w sprawie. Ocena dokonana przez Organ I instancji ta nie nosiła zaś cech dowolności. W przekonaniu Wojewody, decyzja nieostateczna zawierała wszystkie elementy wymagane na podstawie art. 107 k.p.a., w tym - uzasadnienie faktyczne i prawne. Ponadto wyjaśniono w niej podstawy prawne zaskarżonej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Nie zgadzając się z powyższym, Strona skierowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. We wspomnianym piśmie procesowym wniosła ona o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji w części odmawiającej przyznania prawa do zasiłku. Ponadto, wystąpiono o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od Organu II instancji. Skarżący zarzucił zaś ostatecznej decyzji administracyjnej naruszenie: 1) przepisów postępowania, tj. art. 9, art. 10 § 1, art. 11 oraz art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. - poprzez niezamieszczenie w niej uzasadnienia prawnego; 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia w związku z art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu - poprzez błędną wykładnię wskazanych przepisów i ich niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do naruszenia art. 32 Konstytucji RP. W uzasadnieniu stawianych zarzutów Skarżący wskazał, iż to na organie ciąży obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Ponieważ, w jego przekonaniu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji – jak to ujęto – nie zawiera wykładni przepisów prawa, należy przyjąć, iż organ nie odniósł się w sposób właściwy do prezentowanych w odwołaniu zarzutów. Zdaniem Wnioskodawcy, Wojewoda zastosował zawężającą, gramatyczną wykładnię przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, podczas gdy minimalne wynagrodzenie za pracę, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia nie odnosi się do każdego wymiaru czasu pracy, w jakim zatrudniony jest pracownik lecz tylko do tego, który jest zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy. W przekonaniu Skarżącego trafność tego poglądu znajduje potwierdzenie w treści – jak to ujęto - art. 6 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. Wskazano w nim, że wysokość wynagrodzenia pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy nie może być niższa od wysokości minimalnego wynagrodzenia ustalonego w trybie art. 2 i 4 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 2 tej samej ustawy. Ponadto, sposób ustalania wynagrodzenia pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy wskazano w art. 8 ust 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. Ze wspomnianej regulacji prawnej wynika, że wynagrodzenie takie ustala w kwocie proporcjonalnej do liczby godzin pracy przypadającej do przepracowania przez pracownika w danym miesiącu, biorąc za podstawę wysokość minimalnego wynagrodzenia ustalonego na podstawie ustawy. Tym samym, w przekonaniu Skarżącego, kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacenia składki na Fundusz Pracy (por. art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia) dotyczy pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy, osiągającego w miesiącu co najmniej minimalne wynagrodzenie. W stosunku do osoby zatrudnionej w niepełnym wymiarze czasu pracy, wysokość osiąganego przez nią minimalnego wynagrodzenia, od którego opłacana jest składka na Fundusz Pracy powinna być natomiast ustalana według zasad określonych w art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. W konsekwencji, zdaniem Strony błędne jest stanowisko Organów, które odmowę przyznania prawa do zasiłku uzasadniają tym, że wynagrodzenie Skarżącego w części 365-dniowego okresu poprzedzającego rejestrację w Urzędzie Pracy było niższe niż kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Nie sposób też dopatrzyć się w tym orzeczeniu zarzucanego mu naruszenia przepisów procesowych, a także obrazy regulacji prawnej z zakresu materialnego prawa administracyjnego. W przekonaniu Sądu, chybiony jest sformułowany w skardze zarzut braku uzasadnienia prawnego w ostatecznej decyzji administracyjnej Organu II instancji. Lektura tego orzeczenia pozwala bowiem zauważyć, że odwołując się do niespornego stanu faktycznego zaistniałego w sprawie i powołując przepisy prawa administracyjnego (art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia) Wojewoda wyjaśnił, dlaczego Skarżącemu nie przysługuje zasiłek dla bezrobotnych. Miała zatem miejsce subsumcja faktów pod dyspozycje właściwych norm prawa administracyjnego. Dodatkowo, Organ odwoławczy wyjaśnił, dlaczego w jego przekonaniu, ustalając prawo do zasiłku dla bezrobotnych w stosunku do osoby, która była zatrudniona w niepełnym wymiarze czasu pracy, nie można posiłkować się treścią art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. Tym samym, Wojewoda nie ograniczył się do prostego przytoczenia przepisów prawa, ale – wskazując na nie – wyartykułował, dlaczego jego rozstrzygnięcie ma taką, a nie inną treść. Sąd stoi na stanowisku, że decyzja Organu odwoławczego jest zgodna z prawem, biorąc pod uwagę również przepisy materialnego prawa administracyjnego oraz nie narusza ona art. 32 Konstytucji RP. Nie sposób podzielić zapatrywania Skarżącego, co do sposobu rozumienia wymogu minimalnej wysokości wynagrodzenia uzyskiwanego przez osobę ubiegająca się o zasiłek dla bezrobotnych. Jak wiadomo, zgodnie z wielokrotnie już powoływanym art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu od dnia zarejestrowania we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie, co najmniej minimalnego wynagrodzenia, od którego istniał obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Zdaniem Skarżącego, w przypadku osób, które w 18 miesięcznym przedziale czasu poprzedzającym ich rejestracje jako bezrobotnych były zatrudnione w niepełnym wymiarze czasu pracy "miernik" wysokości minimalnego wynagrodzenia należy rozumieć inaczej niż w odniesieniu do osób pozostających bez pracy, uprzednio zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy. Do takiego wniosku skłania Stronę analiza innej regulacji prawnej, tzn. art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. W konsekwencji, stoi ona na stanowisku, że skoro w odniesieniu do osób zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, granica minimalnego wynagrodzenia jest niższa niż w odniesieniu do świadczących pracę w pełnym jej wymiarze (pozostaje w proporcji do liczby godzin pracy przypadającej do przepracowania przez pracownika w danym miesiącu), to regułę te należy także zastosować podczas ustalania prawa do zasiłku. Z tego właśnie powodu Skarżący uważa, że za okres, gdy pracował w niepełnym wymiarze czasu pracy, stanowiący przesłankę uzyskania zasiłku, wymóg osiągania wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia, od którego istniał obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy należy także postrzegać "proporcjonalnie" do wymiaru jego etatu. Skoro więc w przedziale czasu branym pod uwagę przez wzgląd na treść art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia, pozostając w stosunku pracy w niepełnym jej wymiarze, prawnie gwarantowane mu minimalne wynagrodzenie było odpowiednio niższe w relacji do "normalnego", gwarantowanego minimalnego wynagrodzenia za pracę, to normatyw ten należy odpowiednio przenosić na kwestie prawa do zasiłku. To zaś implikuje wniosek, że przyjmując takie "proporcjonalne przeliczenie", Wnioskodawca legitymował się odpowiednim "okresem składkowym" uprawniającym go do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Nie sposób zgodzić się z zaprezentowanym poglądem. Przeciwko takiemu zapatrywaniu przemawiają bowiem argumenty teoretycznoprawne (osadzone w zasadach wykładni przepisów i rozumieniu językowo tożsamych pojęć, wykorzystywanych w różnych aktach prawnych). Ponadto, stanowisko Strony nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa finansowego oraz prawa ubezpieczeń społecznych. Odnosząc się do tych kwestii należy zauważyć, choć być może zabrzmi to jak truizm, że nie tylko w oddzielnych gałęziach prawa, ale i w poszczególnych ustawach reguluje się rożną materię. Dzieje się tak, ponieważ normy prawne nawiązują do konkretnych, naturalnych stosunków społecznych i różny jest cel tej regulacji prawnej. Nie ulega wątpliwości, że uzasadnieniem dla unormowania minimalnego wynagrodzenia pracownika jest chęć ochrony przez państwo pracobiorcy jako słabszej niż pracodawca strony stosunku pracy. Temu właśnie służy ustawa o minimalnym wynagrodzeniu za pracę – w tym przypadku motywacją dla regulacji prawnej jest zapobieganie wyzyskowi pracownika przez pracodawcę, narzucającego zatrudnionemu niekorzystne kwoty dochodu ze stosunku pracy. Po to jednak, aby na skutek wspomnianej regulacji prawnej nie dochodziło do naruszenia praw pracodawcy, w art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę przewidziano, że jeżeli wymiar czasu pracy nie jest pełny, minimalne, prawem gwarantowane wynagrodzenie jest odpowiednio (proporcjonalnie) niższe. W przeciwnym bowiem wypadku, pracodawca zatrudniając "na część etatu" musiałby wypłacać pracownikowi co najmniej minimalne wynagrodzenie gwarantowane dla osoby zatrudnionej w pełnym wymiarze czasu pracy. Taki właśnie jest "punkt odniesienia" (naturalne stosunki społeczne oraz ratio legis) ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracą. Jak wiadomo, pojęcie minimalnego wynagrodzenia pojawia się również w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia – jedną z przesłanek uzyskania zasiłku dla bezrobotnych jest uzyskanie wynagrodzenia w kwocie, co najmniej minimalnego wynagrodzenia, od którego istniał obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Warunek ten jest oczywisty, ponieważ zgodnie z art. 104 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, składki na Fundusz Pracy ustalane są od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, wynoszących w przeliczeniu na okres miesiąca, co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Jednocześnie zaś, Fundusz Pracy, jak państwowy fundusz celowy służy finansowaniu wydatków na upowszechnianie zatrudnienia i szeroko rozumianą pomoc i wsparcie dla osób bezrobotnych, wskazanych w art. 108 i nast. ustawy o promocji zatrudnienia. Wyartykułowanie tych okoliczności pozwala zauważyć motywację dla odwoływania się do kryterium minimalnego wynagrodzenia w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia. W tym przypadku, uzależnienie prawa do zasiłku uzyskiwaniem odpowiedniego wynagrodzenia (minimalnego wynagrodzenia) związane jest bowiem z tym, że co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę trzeba uzyskiwać po to, aby pracodawca odprowadzał składki na Fundusz Pracy (por. art. 104 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia). Jak już zaś wcześniej wspomniano, rachunek ten jest rezerwuarem środków finansowych przeznaczanych na promocje zatrudnienia i wsparcie dla osób bezrobotnych. Tym samym, racją odwołania się w treści art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia do kryterium minimalnego wynagrodzenia są naturalne stosunki ekonomiczne, będące punktem odniesienia norm prawa finansowego. Ustawodawca, wprowadzając to kryterium kieruje się zaś chęcią ochrony finansów publicznych przed ponoszeniem wydatków na promocję zatrudnienia osoby, której niegdysiejszy pracodawca, z uwagi na ograniczony wymiar czasu pracy i, co za tym idzie, wysokość uzyskiwanego wynagrodzenia – nie odprowadził odpowiedniej kwoty składek na Fundusz Pracy. Tym samym, brak jest uzasadnienia dla stosowania swoistego "prawniczego eklektyzmu", jaki zaprezentował Skarżący w sformułowanej przez siebie skardze. Przejawia się on przenoszeniem rozumienia minimalnego wynagrodzenia za pracę, ukształtowanego dla celów ochrony pracownika przed narzucaniem mu "głodowego" wynagrodzenia (oraz pracodawcy – dla zabezpieczenia go przed koniecznością wypłacania wynagrodzeń nieadekwatnych do wymiaru czasu pracy) do regulacji prawnej służącej ochronie państwa przed ponoszeniem wydatków nie mających finansowego wsparcia w składkach uiszczanych na Fundusz Pracy. Dlatego, z wszystkich zaprezentowanych względów, Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 – ze zm.).