IV SA/Gl 64/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2014 r. sprawy ze skargi V. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 17, 18, 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: kpa) – po rozpatrzeniu sprawy z odwołania V.K., od zawiadomienia Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ż. z dnia [...]r. nr [...] o pozostawieniu bez rozpatrzenia jej wniosku o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego – stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach odnotował, że Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ż. zawiadomieniem z dnia 25 września 2013 r. poinformował V.K. (dalej także: strona) o pozostawieniu jej wniosku z dnia 8 lutego 2013 r. o ustalenie prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego na okres zasiłkowy 2012/2013 bez rozpatrzenia z powodu braków formalnych, wynikających z treści art. 24a ust. 1-2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1456, dalej: "ustawa" lub "u.ś.r."). Zawiadomienie to poprzedził następujący ciąg zdarzeń. W dniu 30 listopada 2012 r. V.K. złożyła w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w Ż. (dalej: MOPS) wniosek o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego na okres zasiłkowy 2012/13. Ponieważ do wniosku nie dołączyła wymaganych prawem dokumentów stwierdzających wysokość dochodu rodziny, złożyła jedynie pisemne zobowiązanie dostarczenia zaświadczenia z urzędu skarbowego, MOPS pismem z dnia 5 grudnia 2012 r., nr [...] wezwał ją do uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni o dokumenty wymienione w jego pkt 1-5. W wezwaniu tym zawarto pouczenie, że "przypadku gdy osoba złoży wniosek bez wymaganych dokumentów, podmiot realizujący świadczenie przyjmuje wniosek i wyznacza termin nie krótszy niż 14 dni i nie dłuższy niż 30 dni na uzupełnienie brakujących dokumentów. Niezastosowanie się do wezwania skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia". W wyznaczonym terminie strona nie przedłożyła wymaganych dokumentów. Pismem z dnia 28 grudnia 2012 r. złożyła prośbę o zawieszenie postępowania do czasu uzyskania dokumentów pożądanych w sprawie. Następnie w dniu 8 lutego 2013 r. strona złożyła wniosek o ustalenie prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego na dziecko K.K. W związku z tym, że ustalenie tego prawa wymaga uprzedniego ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego, pismem z dnia 8 luty 2013 r., nr [...] strona została poinformowana o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do czasu ustalenia uprawnień do zasiłku rodzinnego. Kolejne pisma w sprawie przedłużenia terminu załatwienia sprawy zostały wysłane w dniach: 29 marca 2013 r., 23 maja 2013 r. oraz 25 lipca 2013 r. Z kolei pismem z dnia 25 lipca 2013 r., została ona ponownie wezwana do uzupełnienia wniosku o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego i dostarczenia dodatkowych dokumentów niezbędnych do rozpatrzenia złożonego wniosku, z równoczesnym pouczeniem, że niedostarczenie wymaganych dokumentów w określonym terminie spowoduje pozostawienie złożonego wniosku bez rozpatrzenia. Dokumenty te nie zostały dostarczone do dnia 25 września 2013 r. Mając to na uwadze organ pozostawił wniosek z 30 listopada 2012 r. bez rozpatrzenia z jednoczesnym wskazaniem, że skoro nie ustalono prawa do zasiłku rodzinnego na okres zasiłkowy 2012/13, to nie ma możliwości ustalenia prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego z wniosku z dnia 8 lutego 2013 r. Od tego zawiadomienia strona złożyła odwołanie, w którym wskazała, że nie zgadza się z pozostawieniem bez rozpatrzenia jej wniosku o zasiłek rodzinny na okres zasiłkowy 2012/2013. Podniosła w nim, że nie ponosi winy za brak dostarczenia wymaganych w toku postępowania dokumentów niezbędnych do przedłożenia organowi. Zaznaczyła, że "problemy z US i zgromadzenie dokumentów potrzebnych do złożenia zeznania PIT – trwa tyle czasu". Ponadto podkreślenia wymaga, że strona zadeklarowała, że złoży "pisemne oświadczenie o wysokości dochodu za 2011 r." Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zaskarżonym postanowieniem stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2000 r., sygn. akt V SA 235/00, wskazało, że "niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Zatem odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną, niedopuszczalne jest odwołanie od decyzji wydanej w postępowaniu jednoinstancyjnym w trybach szczególnych przewidzianych przepisami prawa. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 kpa albo przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych przewidzianych art. 30 § 2 kpa lub odwołanie zawiera braki formalne, np. wynikające z art. 64 kpa". W przedmiotowej sprawie, na co zwrócił uwagę organ drugoinstancyjny, odwołanie zostało wniesione od zawiadomienia organu pierwszej instancji o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego. Ponieważ nie jest ono decyzją administracyjną, to – w jego ocenie – nie przysługuje od niego możliwość wniesienia odwołania, gdyż stanowi jedynie czynność materialno-techniczną. Tym samym – z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, tj. decyzji administracyjnej – wniesione odwołanie uznał za niedopuszczalne w rozumieniu art. 134 kpa. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca wyraziła niezadowolenie z rozstrzygnięcia – analogicznie jak w odwołaniu od zawiadomienia – zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła, co do zasady, brak właściwego ustalenia stanu faktycznego i nie uwzględnienia przez orzekające w sprawie organy, że sytuacja jej rodziny jest ciężka. W jej ocenie Kierownik MOPS w Ż. swoim postępowaniem "okradł" jej dzieci czy też "celowo pozbawił" ich zasiłków rodzinnych wraz z dodatkami. Ponadto stwierdziła, że konflikt pomiędzy nią a MOPS-em trwa od czasu gdy jej rodzina wystąpiła w programie "[...]". Odpowiadając na skargę organ drugoinstancyjny podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i stwierdził, że jest ona nieuzasadniona oraz nie zawiera żadnych argumentów, które podważałyby jego merytoryczną prawidłowość. Tym samym wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Powyższe oznacza, że Sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy jest w zasadniczej części bezsporny i został zaprezentowany przy okazji omawiania dotychczasowego przebiegu postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. Spór sprowadza się do prawa strony, do zaskarżenia pisma organu pierwszej instancji z dnia 25 września 2013 r., zatytułowanego: "zawiadomienie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego" – w którego treści de facto poinformował on stronę o pozostawieniu jej wniosku o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego z dnia 30 listopada 2012 r. oraz nierozerwalnie z nim związanego wniosku o ustalenie dodatków do zasiłku rodzinnego z dnia 8 lutego 2013 r. bez rozpatrzenia – jak wywodzi strona skarżąca czy wprost przeciwnie – tj. jego braku, jak twierdzi organ. Na wstępie rozważań jawi się uwaga, że przy rozpoznaniu skargi na postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania, kognicja Sądu ogranicza się wyłącznie do oceny, czy w konkretnej sprawie faktycznie zaistniały przyczyny do wydania takiego rozstrzygnięcia. Zagadnienie dopuszczalności odwołania należy rozpatrywać w kontekście wymagań stawianych odwołaniu przez przepisy kodeksu i/lub przepisy szczególne. Wymagania mogą mieć charakter formalny i materialny. Do formalnych przesłanek można zaliczyć następujące sytuacje: 1) wydano decyzję w I instancji, 2) nie upłynął jeszcze termin wskazany w ustawie do wniesienia odwołania, 3) istnieje podmiot lub krąg podmiotów mogących skorzystać z tego środka, 4) istnieje organ, do którego można wnieść odwołanie. Ponadto odwołanie powinno być wniesione w przepisanej prawem formie i po stronie legitymowanego podmiotu powinno wystąpić niezadowolenie z wydanej decyzji. Natomiast materialny wymiar wymogów dotyczących odwołania będzie związany z treścią pisma. Z treści pisma musi wynikać, że osoba wnosząca jest niezadowolona z decyzji. Jeśli treść będzie dotyczyła nagannej pracy urzędu lub przygotowujących decyzję urzędników nie będzie można uznać go za odwołanie. Powinno być wówczas zakwalifikowane jako skarga i rozpatrzone na podstawie przepisów rozdziału VIII kpa. Materialny wymiar odwołania wyznacza art. 128 kpa. Zgodnie z jego treścią odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia, wystarczy, że strona wyrazi swoje niezadowolenie z wydanej decyzji. Kodeksowe wymogi materialne są w tym względzie bardzo liberalne. Proceduralne przepisy pozakodeksowe często ustanawiają dodatkowe wymogi co do treści odwołania. Ustanawiają np. konieczność zawarcia zarzutów odnoszących się do decyzji, istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Brak tych elementów może wskazywać na konieczność ograniczenia wniesienia prawa do wniesienia odwołania. Jednocześnie – z uwagi na zarzuty zawarte w skardze – wskazać należy, że organy administracji publicznej prowadząc postępowanie związane są ogólnymi regułami postępowania administracyjnego. W szczególności, organy te działają na podstawie przepisów prawa oraz stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 6 i 7 kpa). Postępowanie odwoławcze składa się z trzech faz: pierwszej – fazy wstępnej, drugiej – fazy postępowania wyjaśniającego i trzeciej – fazy wydania decyzji. W fazie wstępnej organ odwoławczy jest obowiązany w pierwszej kolejności ocenić czy odwołanie jest w ogóle dopuszczalne, a także czy zostało wniesione w terminie. Obowiązek ten nakłada na organ przepis art. 134 kpa, który stanowił podstawę prawną przedmiotowego rozstrzygnięcia. Zgodnie z nim organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania, które w tej sprawie jest ostateczne. Dopiero po stwierdzeniu dopuszczalności środka odwoławczego, organ może przejść do następnych faz postępowania, czyli do rozpoznania merytorycznego sprawy, które obejmuje ewentualne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1907/06, Lex Nr 299845). Ponieważ postanowienie to wydawane jest we wstępnym etapie postępowania odwoławczego toteż ma charakter wyłącznie procesowy, co oznacza, że nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Przeciwnie, jest ono podejmowane właśnie w sytuacjach, gdy merytoryczne rozpoznanie odwołania – z powodu jego niedopuszczalności – jest uniemożliwione. Niedopuszczalność odwołania, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. W pierwszej grupie wymienić można: brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Z kolei do podmiotowych przyczyn niedopuszczalności odwołania zalicza się: przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę nie mającą do tego legitymacji bądź przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych (por. M. Jaśkowska, A Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX, 4. wydanie, Warszawa 2011, str. 766 oraz powołany tam wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1661/06, LEX nr 425381). Podsumowując powyższe – z uwagi na zarzuty skargi – powtórzenia wymaga, że organ odwoławczy, jeszcze przed merytorycznym rozpoznaniem odwołania, zobligowany jest do przeprowadzenia postępowania wstępnego zmierzającego do weryfikacji istnienia podstaw do takiego rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym. W tych zaś ramach powinien zbadać dopuszczalność odwołania w sensie przedmiotowym i podmiotowym, czyli wniesienie odwołania z zachowaniem terminu, spełnienie wymogów, co do jego treści odwołania, co nota bene warunkuje prawną jego skuteczność. Brak którejś z powyższych przesłanek skutkuje koniecznością wydania przez organ postanowienia o jego niedopuszczalności – co wystąpiło w przedmiotowej sprawie. W piśmiennictwie fachowym przyjmuje się, że odwołanie może być niedopuszczalne z wielu przyczyn. Najogólniej rzecz biorąc, jest to taka sytuacja, w której obowiązujące prawo nie przewiduje możliwości prowadzenia postępowania odwoławczego. Są to zatem okoliczności, które nie wynikają z treści decyzji, lecz są w stosunku do niej zewnętrzne. Toteż wniosku o niedopuszczalności odwołania organ nie może wyprowadzić z oceny zarzutów podniesionych w odwołaniu, albowiem tego rodzaju problem wymaga właśnie rozstrzygnięcia merytorycznego. Niedopuszczalność odwołania występuje zawsze gdy nie istnieje przedmiot odwołania, (zob. A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art. 129 Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex/el., 2014, teza 6; B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004; G. Łaszczyca (w:) G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II, Warszawa 2010). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że odwołanie strony jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych. Przypomnieć należy, że przedmiotem tego odwołania skarżąca uczyniła pismo organu pierwszej instancji z dnia 25 września 2013 r., informujące ją o pozostawieniu jej wniosku o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego z dnia 30 listopada 2012 r. oraz nierozerwalnie z nim związanego wniosku o ustalenie dodatków do zasiłku rodzinnego z dnia 8 lutego 2013 r. bez rozpatrzenia, na podstawie art. 64 § 2 kpa i art. 24 a ust 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych w zw. z § 2 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 27 grudnia 2011 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. nr 298, poz. 1769). Zgodnie z tymi regulacjami, jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w określonym w nich terminie z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Powinność tę zrealizował organ, o czym szerzej powyższej, przy przedstawianiu przebiegu zdarzeń poprzedzających doręczenie stronie objętego sporem zawiadomienia. Obowiązujące przepisy prawa procesowego nie przewidują określonej formy dla pozostawienia podania bez rozpoznania. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest jednak obecnie stanowisko, że jest to czynność materialno-techniczna, o której organ ma jedynie zawiadomić wnioskodawcę (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 842/12 oraz z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2266/11 – dostępne w Centralnej Bazie Orzecznictwa Sądów Administracyjnych). Skład orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to w pełni akceptuje i podziela. Skoro zaś pozostawienie wniosku bez rozpoznania następuje w formie czynności materialno-technicznej, a nie w formie decyzji lub też postanowienia, oznacza to, że takie działanie nie może zostać zaskarżone w formie odwołania lub też zażalenia. Stosownie bowiem do art. 127 § 1 kpa odwołanie służy od decyzji administracyjnej. W myśl zaś art. 141 § 1 kpa, w drodze zażalenia można zaskarżyć postanowienie, gdy kodeks tak stanowi. Wobec tego nie budzi wątpliwości, że bezpośrednią konsekwencją wniesienia odwołania od pisma informującego o pozostawieniu podania bez rozpoznania, musi być stwierdzenie jego niedopuszczalności w trybie art. 134 kpa. W świetle powyższych rozważań nie sposób odmówić prawidłowości zaskarżonemu postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Bez wpływu dla tej oceny pozostają natomiast zarzuty skargi, w tym merytoryczne argumenty skarżącej przemawiające – w jej ocenie – za uwzględnieniem jej wniosków albowiem, na co także zwrócono uwagę powyżej, granice skargi a zarazem zakres rozpoznania wyznaczało postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. z dnia [...]r. (nr [...]) stwierdzające niedopuszczalność odwołania. Przy rozpoznaniu skargi na postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania, kognicja Sądu ogranicza się do oceny, czy w konkretnej sprawie faktycznie zaistniały przyczyny do wydania takiego rozstrzygnięcia. Na zakończenie wskazać także należy, że norma prawna wynikająca z art. 134 kpa ma charakter imperatywny, jest normą bezwzględnie obowiązującą, co oznacza, że stwierdzając niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych organ nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, lecz ma obowiązek zastosować się do jego dyspozycji. Toteż wniosek organu odwoławczego o niedopuszczalności odwołania wyprowadzony został z zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i stwierdził jego zgodność z przepisami prawa. W ocenie Sądu uzasadnienie objętego skargą postanowienia odpowiada na pytanie – co doprowadziło organ do takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości dlaczego organ odwoławczy uznał niedopuszczalność odwołania. Zawiera motywy, którymi organ kierował się podejmując rozstrzygnięcie, a którym nie można zarzucić, że są niespójne czy nielogiczne czy podjęte bez podstawy prawnej. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 2 Konstytucji RP –Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. W zakresie wymiaru sprawiedliwości zasada demokratycznego państwa prawa wyznacza sądom i trybunałom obowiązek orzekania zawsze na podstawie prawa i w zgodzie z nim. Tym samym, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.