IV SA/Gl 641/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 września 2005 r. sprawy ze skargi J.L. na decyzję Gminy G. w przedmiocie wezwania do zapłaty zaległości czynszowych za lokal mieszkalny postanawia: odrzucić skargę. J.L. pismem procesowym z dnia [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, oznaczoną jako "aneks do sprawy", na ostateczne wezwanie do zapłaty z dnia [...] dotyczące zaległości czynszowych za zajmowany przez niego lokal mieszkalny położony w G. przy ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Granice właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określono w art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Szczegółowe natomiast unormowanie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych zawierają przepisy art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 4 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie: "ustawą p.p.s.a.". Z regulacji tej wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym, zabezpieczającym bliżej określone w art. 3 § 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy p.p.s.a., inne akty wymienione w pkt 4 – 7 tego przepisu oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. Z powyższych uregulowań wynika jednoznacznie, że skarga w przedmiotowej sprawie nie podlega kognicji sądu administracyjnego, gdyż nie dotyczy żadnego aktu lub czynności określonej w powołanych wyżej przepisach. W tym stanie rzeczy skarżący nie wskazał przedmiotu skargi jako dotyczącego wymienionych wcześniej decyzji i postanowień, jak również nie wskazał, aby skarga dotyczyła któregokolwiek z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 ustawy p.p.s.a. lub bezczynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpatrywania skargi na wezwania do zapłaty podejmowane w przedmiotowej sprawie. Sytuacja ta wyczerpuje znamiona niedopuszczalności skargi określone w art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. Wobec powyższego należało stosownie do postanowień art. 58 § 3 ustawy p.p.s.a. orzec, jak w sentencji.