IV SA/Gl 641/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący: Sędzia NSA Adam Mikusiński, , po rozpoznaniu w dniu 14 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia: odrzucić skargę; Pismem procesowym z dnia [...] r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, E.K. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r., nr [...], wydaną w przedmiocie zasiłku okresowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 52 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie przy tym z §2 wskazanego przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...], mocą której organ ten odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...]r., nr [...] utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta G. o przyznaniu wyżej wymienionemu zasiłku okresowego w kwocie [...] zł miesięcznie, na okres od [...] do [...] r. Nie budzi wątpliwości, że wydając przywołany akt z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozstrzygnęło orzekając w pierwszej instancji. W konsekwencji należy podnieść, że wymóg, o którym mowa w cytowanym art. 52 §1 p.p.s.a. nie został w sprawie zachowany. Skoro bowiem zaskarżona decyzja zapadła w pierwszej instancji, to po myśli art. 127 §3 Kodeksu postępowania administracyjnego, stronie przysługiwało prawo wystąpienia do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tymczasem skarżący, pomimo że został w omawianej kwestii prawidłowo pouczony, nie skorzystał z tego uprawnienia. W świetle powyższego należy stwierdzić, że E.K nie spełnił przesłanki, od której art. 52 §1 p.p.s.a. uzależnia prawidłowe wniesienie skargi i dlatego skarga ta podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 6 oraz §3 p.p.s.a.