IV SA/Gl 645/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys, po rozpoznaniu w dniu 5 września 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie inspekcji pracy - egzekucji administracyjnej świadczeń niepieniężnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę Zaskarżonym postanowieniem Okręgowy Inspektor Pracy utrzymał w mocy postanowienie Inspektora Pracy z dnia [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Zaskarżone postanowienie doręczono na adres spółki dnia [...]. Dnia [...] skarżąca nadała w Urzędzie Pocztowym skargę na opisane wyżej postanowienie, adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z pośrednictwem Okręgowego Inspektoratu Pracy. W skardze podniesiono, że aktualnie posiadane przez spółkę środki finansowe nie pozwalają na zapłatę ani zaległych wynagrodzeń pracowników zakwestionowano ani też na uiszczenie grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do Sądu należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. O powyższym pouczono stronę w treści zaskarżonego postanowienia. Z nadesłanych do Sądu akt administracyjnych wynika, że zaskarżoną decyzję doręczono skarżącej Spółce na adres jej siedziby dnia [...]. Tym samym więc ustawowy termin zakreślony dla wniesienia skargi upłynął - stosownie do cytowanego wyżej przepisu - dnia [...]. Tymczasem, jak wynika ze stempla pocztowego, skarga została nadana przez w Urzędzie Pocztowym dnia [...] br., tj. dwa dni po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Zgodnie więc z treścią art. 58 § 1 pkt. 2 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę w niniejszej sprawie - jako wniesioną po upływie terminu - należało odrzucić, co też orzeczono w sentencji postanowienia.