IV SA/Gl 647/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił na podstawie art. 86 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ wniosek Haliny O. o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi Haliny O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 25 maja 2004 r. w przedmiocie zasiłku celowego. Zaskarżoną decyzją z dnia 25 maja 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach uchyliło w całości decyzję zastępcy Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. z dnia 1 marca 2004 r., odmawiającą przyznania Halinie O. zasiłku celowego na dopłatę do dodatku mieszkaniowego, i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzję zawierającą prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego doręczono stronie osobiście dnia 7 czerwca 2004 r. Nie zgadzając się z tą decyzją, Halina O. przesłała skargę adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach telefaksem w dniu 6 lipca 2004 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. Pismem z dnia 21 lipca 2004 r. zastępca Dyrektora Ośrodka wezwała Halinę O. do wyjaśnienia, w jakim celu przesłała pismo, którego adresatem jest Sąd. Pismem z dnia 27 lipca 2004 r. Halina O. wniosła o przekazanie skargi do Samorządowego Kolegium Odwoławczego jako właściwego w tej sprawie. W tym samym dniu złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. We wniosku podała, że omyłkowo nadała faksem skargę do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej zamiast do Kolegium i nie zauważyła tej pomyłki aż do otrzymania 23 lipca 2004 r. wskazanego wyżej pisma zastępcy Dyrektora Ośrodka. Uzasadnieniem dla pomyłki jest jej stan zdrowia, który się pogarsza (...). W jej ocenie Ośrodek nie powinien przetrzymywać skargi aż 14 dni, ale natychmiast przekazać ją Kolegium bądź odesłać stronie. Do wniosku dołączyła zaświadczenie lekarskie potwierdzające jej chorobę naczyń tętniczych, trwającą od 1991 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić kwestię terminowości wniesienia skargi, od niej bowiem zależy rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, jako że jest on dopuszczalny jedynie wówczas, gdy skarga uchybia 30-dniowemu terminowi do jej wniesienia. W rozpatrywanej sprawie należy stwierdzić spóźnienie skargi. Zaskarżona decyzja wraz z prawidłowym pouczeniem została skarżącej doręczona w dniu 7 czerwca 2004 r., a skargę nadano pod adresem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach w dniu 2 sierpnia, a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 53 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Przepis art. 54 par. 1 tej ustawy jednoznacznie precyzuje, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Wobec tego tylko czynność nadania skargi do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach można traktować jako spełniającą powyższe warunki. Powoływany przez skarżącą przepis art. 65 par. 1 Kpa i skutek wynikający z art. 65 par. 2 Kpa nie mają w sprawie zastosowania, dotyczą bowiem wyłącznie postępowania administracyjnego. To postępowanie już uległo w sprawie zakończeniu i zastosowanie musi mieć procedura sądowa. W wyniku tego nie można uznać za prawidłowe skierowania skargi do organu pierwszej instancji. Dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania /złożenia/ skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./; na tym etapie postępowania niedopuszczalne jest zastosowanie trybu z art. 65 Kpa. Nie ma więc znaczenia, że skarżąca w otwartym terminie złożyła skargę w organie pierwszej instancji, gdyż decyduje data przekazania jej organowi właściwemu. Skoro nastąpiło to po terminie, skarga jest spóźniona (...). W tym stanie rzeczy należało rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniosek ten odpowiada wymaganiom formalnym, został też złożony z zachowaniem ustawowego terminu. Z brzmienia art. 86 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że Sąd postanowi na wniosek strony o przywróceniu terminu, jeśli strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Ponieważ przepis ten jest zbieżny z uregulowaniem obowiązującym w tym zakresie do 31 grudnia 2003 r., pozwala to nawiązać do wypracowanych i utrwalonych w tej kwestii poglądów doktryny i judykatury. Zgodnie z nimi uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody te zatem muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (...). Strona więc musi uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna. Należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Nie jest taką okolicznością omyłkowe wysłanie skargi do organu innego niż podany w pouczeniu. W pouczeniu zaskarżonej decyzji wyraźnie i prawidłowo wskazano, że skargę należy wnieść do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skierowanie sprawy do innego organu jest przejawem niestaranności strony i stanowi przeszkodę możliwą do przezwyciężenia, a więc nie może stanowić podstawy przywrócenia terminu. Długotrwała choroba, która rzekomo spowodowała omyłkę, nie może stanowić przesłanki przywrócenia terminu. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych, mimo że trwa ona nieprzerwanie od 1991 r., a po 1998 r. nasiliły się jej objawy, nie przeszkadzało to skarżącej do tej pory w prawidłowym wykonywaniu czynności procesowych, zgodnie z pouczeniami, czego dowodem są składane w terminie i do właściwych organów środki zaskarżenia. Dodatkowo należy zauważyć, że zarówno z formy /pismo komputerowe/, jak i z treści składanych środków zaskarżenia, w tym również ze skargi, można wyciągnąć wniosek, iż skarżąca (...) korzystała z pomocy osoby trzeciej; konsekwencje pomocy tej osoby oraz uchybień w jej działaniach obciążają skarżącą (...). Przywrócenie więc terminu nie jest dopuszczalne, albowiem niedopełnienie obowiązku nastąpiło z powodu przeszkody możliwej do przezwyciężenia, czyli zawinionej przez skarżącą. W tym stanie rzeczy uznać trzeba, że analizowana tu przesłanka dopuszczalności przywrócenia uchybionego terminu nie została spełniona. Konkluzja ta uzasadnia odmowę uwzględnienia wniosku w myśl przepisu art. 86 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.