IV SA/Gl 649/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności dłużnika z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata p o s t a n a w i a ustanowić adwokata dla skarżącego. Wyrokiem z dnia 19 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. B. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności dłużnika z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Po otrzymaniu powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem skarżący złożył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), w którym wskazał, iż domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Skarżący zadeklarował, że jego dochód miesięczny brutto wynosi 309,74 zł i stanowi świadczenie otrzymywane z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. Pozostaje sam w gospodarstwie domowym i posiada majątek w postaci mieszkania o powierzchni 15,48 m2. Wskazał również na swoje problemy zdrowotne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: P.p.s.a., prawo pomocy może zostać przyznane stronie w zakresie częściowym lub całkowitym. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że skarga w niniejszej sprawie została złożona na decyzję wydaną w przedmiocie odmowy umorzenia należności dłużnika z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, a więc dotyczącej szeroko pojętej pomocy społecznej. Skarżący jest więc w tej sprawie zwolniony od kosztów sądowych z mocy samego prawa, na podstawie art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a. W związku z tym, jego wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczania kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, trzeba wskazać, iż stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli w świetle art. 245 § 3 P.p.s.a., mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zdaniem Sądu skarżący spełnił wymóg sformułowany w tym przepisie. Jak wynika z oświadczeń skarżącego zawartych we wniosku, nie posiada on zasobów finansowych ani przedmiotów wartościowych; posiada majątek w postaci mieszkania o powierzchni 15,48 m2. Jego dochodem jest świadczenie z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. w kwocie 309,74 zł brutto miesięcznie. Nadto z akt sprawy wynika, że skarżący jest wdowcem, prowadzącym jednoosobowe gospodarstwo domowe, korzystającym ze świadczeń z pomocy społecznej. Nie jest ponadto uprawniony do pobierania zasiłku stałego oraz renty z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Z akt sprawy wynika również, że egzekucja świadczeń alimentacyjnych od skarżącego jest bezskuteczna. Nadto z decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji w niniejszej sprawie wynika, że skarżący jest osobą ubogą, której sytuacja dochodowa jest trudna, a pozostające do dyspozycji środki finansowe nie są wystarczające do zaspokojenia podstawowych potrzeb egzystencjalnych, takich jak zakup żywności, środków czystości czy odzieży. Stan zdrowia skarżącego, jakkolwiek nie dyskwalifikuje go z poszukiwania zatrudnienia na rynku pracy, wymaga konsultacji lekarskich i leczenia farmakologicznego (zakup leków). W ocenie Sądu nie ulega zatem wątpliwości, że sytuacja materialna skarżącego nie pozwala mu na poczynienie oszczędności, wystarczających na opłacenie adwokata z wyboru bez uszczerbku w koniecznych potrzebach. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.