IV SA/Gl 650/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Rogowska-Bil po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umieszczenia w domu pomocy społecznej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta D. orzekł o umieszczeniu A.G. w Domu Pomocy Społecznej dla osób w podeszłym wieku w D. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że skarżący jest osobą niezdolną do samodzielnego funkcjonowania w codziennym życiu i ze względu na stan zdrowia wymaga stałej opieki ze strony osób drugich. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...]r., w wyniku rozpoznania odwołania A.G., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 50 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - osobie, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy innych osób, a jest jej pozbawiona, przysługuje pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych. Usługi opiekuńcze obejmują pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, opiekę higieniczną, zaleconą przez lekarza pielęgnację oraz w miarę możliwości zapewnienie kontaktów z otoczeniem. Następnie organ dodał, że art. 54 ust. 1 cytowanej ustawy stanowi, iż osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, nie mogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Wskazał, że decyzją Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia [...]r., skierowano A.G. do domu pomocy społecznej przeznaczonego dla osób w podeszłym wieku na stałe. W tym zakresie organ podkreślił, że skarżący ze względu na stan zdrowia i niepełnosprawność, wymaga całodobowej opieki ze strony innych osób, której nie można zapewnić mu w miejscu zamieszkania. Dodał, że Sąd Rejonowy w B. Wydział III Rodzinny i Nieletnich postanowieniem z dnia 16 stycznia 2012 r. sygn. akt: [...] postanowił umieścić A.G. w domu pomocy społecznej bez jego zgody. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2013 r. sygn. akt: [...] Sąd Rejonowy zmienił postanowienie z dnia 16 stycznia 2012 r. w ten sposób, że umieścił A.G. w Domu Pomocy Społecznej dla osób w podeszłym wieku. W podsumowaniu organ wskazał, że skarżący nie wyraża zgody na umieszczenie w domu pomocy społecznej, jednak decyzja została wydana w wykonaniu postanowienia Sądu Rejonowego w B., stwierdzającego konieczność umieszczenia go - pomimo braku zgody - w domu pomocy społecznej dla osób w podeszłym wieku, co ma podstawę w art. 54 ust 4 ustawy o pomocy społecznej. Organ podkreślił, że Sąd wydał postanowienie orzekające co do istoty sprawy, które zastępuje wyrażenie zgody przez osobę wymagającą umieszczenia w domu pomocy społecznej. W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, A.G. wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu przedstawił swój stan zdrowia oraz sytuację życiową. Wskazał, że nie wymaga całodobowej opieki ze strony innych osób, gdyż nie jest obłożnie chory i decyzja o umieszczeniu go w domu pomocy społecznej nie uwzględnia tego, że sam chce decydować o swoim losie. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W pismach z dnia 3 września 2014 r., 4 września 2014 r., 15 września 2014 r., 17 września 2014 r., 18 października 2014 r., 25 października 2014 r., 14 marca 2015, 26 marca 2015 r. skarżący podtrzymał wnioski i uzasadnienie skargi. Na rozprawie skarżący podtrzymał skargę i podniósł, że został umieszczony w domu pomocy społecznej wskutek fałszywych zeznań jego rodziny i pracowników opieki społecznej. Ponadto dodał, że nie można wobec niego stosować reguł takich, jak wobec osób ubezwłasnowolnionych, gdyż przysługują mu wszystkie prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należało, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględnienie skargi – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej również P.p.s.a. - następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad postępowania. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podkreślenia bowiem wymagało, że decyzja o umieszczeniu skarżącego w Domu Pomocy Społecznej dla osób w podeszłym wieku w D., została wydana w wykonaniu prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 25 listopada 2013 r. zmieniającego postanowienie tego Sądu z dnia 16 stycznia 2012 r. poprzez umieszczenie A.G. w Domu Pomocy Społecznej dla osób w podeszłym wieku. Organy orzekające w niniejszej sprawie były zatem związane tym postanowieniem i zobowiązane do jego realizacji – poprzez orzeczenie o umieszczeniu skarżącego w domu pomocy społecznej określonego typu. Prawidłowo zatem organ odwoławczy wskazał, że Sąd Rejonowy wydał postanowienie, które zastępuje wyrażenie zgody przez skarżącego w kwestii umieszczenia go w domu pomocy społecznej. Z dokumentacji zawartej w aktach administracyjnych wynika, że w przedmiotowej sprawie – stwierdzenia organu będące podstawą rozstrzygnięcia – są wynikiem prawidłowej analizy, zebranych w sprawie dokumentów, w tym zwłaszcza wymienionego wyżej postanowienia Sądu. W podsumowaniu stwierdzić zatem należało, że prawidłowe było rozstrzygnięcie organu odwoławczego, który utrzymał w mocy decyzję organu pomocy społecznej o umieszczeniu skarżącego w domu pomocy społecznej dla osób w podeszłym wieku. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zostały podjęte w wyniku ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, po dokonaniu prawidłowej oceny dowodów i zastosowaniu trafnej wykładni przepisów ustawy o pomocy społecznej. W konsekwencji – przy rozpoznaniu niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, ani też przepisów prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze, uznać zatem należało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a wobec tego została oddalona na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).