IV SA/Gl 665/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w T. na decyzję B S.A. w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję B S. A. w T. z dnia [...] roku nr [...]; 2) zasądza od B S. A. w T. na rzecz strony skarżącej kwotę 357 złotych (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. A S.A. w T. umorzyło postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej, określonej we wniosku strony skarżącej z dnia 18 grudnia 2014 r. W uzasadnieniu wyżej wymieniony podmiot podniósł, że wnioskodawca nie wskazał powodów, dla których spełnienie jego żądania jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, A S.A. w T. (zwane dalej również organem), utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ podniósł, że wnioskowane informacje mają charakter informacji publicznych przetworzonych, zaś wnioskodawca nie wskazał powodów, dla których spełnienie jego żądania jest szczególnie istotne dla celu publicznego i wobec tego na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (zwanej dalej również u.d.i.p.), postępowanie w sprawie należało umorzyć. Następnie organ podkreślił, że charakter żądanej informacji publicznej wpływa nie tylko na prawo dostępu do niej, ale również determinuje sposób rozpoznania sprawy. Wskazał, że art. 14 ust. 2 u.d.i.p. uzależnia możliwość uzyskania informacji publicznej (informacji prostej jak i przetworzonej) od sposobu lub formy, w jakich wnioskodawca życzyłby sobie jej udostępnienia. W sytuacji, gdy organ nie może zrealizować wniosku zgodnie z żądaniem, aby zadośćuczynić obowiązkowi przewidzianemu w w/w artykule, powinien poinformować wnioskodawcę, w jakim przypadku i w jaki sposób byłoby to możliwe. Dodał, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż dysponent informacji publicznej przetworzonej, zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. powinien powiadomić pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia żądanej informacji z uwagi na to, że ma ona charakter przetworzony i wskazać, że jej udostępnienie nastąpi niezwłocznie po wykazaniu szczególnej istotności dla celu publicznego (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1721/05). Podniósł, że nieustosunkowanie się wnioskodawcy w terminie 14 dni od wezwania, powoduje zaistnienie sytuacji, w której organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Podkreślił, że w analizowanej sprawie wnioskodawca nie odniósł się w żaden sposób do skierowanego do niego wezwania. Ponadto wskazał, że niezasadny jest zarzut, iż miał w przedmiotowym stanie faktycznym wydać decyzję o odmowie dostępu do informacji publicznej, gdyż takie rozstrzygnięcie powinno nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wnioskodawca - ustosunkowując się do wezwania organu - nie wykazał szczególnej istotności dla celu publicznego. Podkreślił, że wobec braku jakiegokolwiek ustosunkowania się do wezwania organu, prawidłowa jest decyzja o umorzeniu postępowania. W skardze wniesionej od powyższej decyzji, strona skarżąca - "A" Sp. z o.o. w T. wniosła o jej uchylenie i zobowiązanie organu do udostępnienia wnioskowanej informacji. W uzasadnieniu wskazała, że art. 14 ust. 2 u.d.i.p. (błędnie określony w skardze jako art. 14 § 2) - zgodnie z jego treścią - może znaleźć zastosowanie w przypadku, gdy organ wskazał sposób lub formę, w jakiej gotowy jest udzielić informacji publicznej, a w wezwaniu z dnia 30 grudnia 2014 r., takiego wskazania nie uczynił. Podkreśliła, że wezwaniem, o którym mowa w art. 14 ustawy, nie jest wezwanie do wykazania interesu publicznego. W przypadku, gdyby organ uznał, że wnioskodawca nie wykazał szczególnej istotności informacji dla interesu publicznego, powinien był wydać decyzję odmawiającą dostępu do informacji publicznej, (wyrok WSA w Warszawie z dnia 18.09.2013 r" sygn. akt VIII SA/Wa 550/13). Ponadto wskazała, że żądane przez nią informacje nie mają charakteru informacji przetworzonych. Podkreśliła, że do dnia złożenia niniejszej skargi, organ administracji publicznej nie udostępnił żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a więc naruszył 14 dniowy termin określony w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dodała, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt. II SA/Wa 2111/13, brak przesłanek do udzielenia informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej, skutkuje zawsze wydaniem decyzji merytorycznej, nie zaś o charakterze formalnym, w postaci np. umorzenia postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy. Przepis ten bowiem stanowi ochronę dla podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, które jedynie z przyczyn technicznych nie mogą jej udzielić w sposób lub w formie wskazanej we wniosku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 3/11, Lex nr 1079760). Strona skarżąca podkreśliła, że postępowanie zainicjowane wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej powinno skutkować; udostępnieniem informacji zgodnie z wnioskiem, w terminie 14 dni od jego złożenia (art. 13 ust. 1 ustawy.), co następuje w formie czynności materialno - technicznej, wydaniem decyzji o odmowie udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 ustawy), albo ewentualnie zawiadomieniem wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w sposób lub w formie określonej we wniosku - art. 14 ust. 2 ustawy (por. I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, Warszawa 2012, s. 193). Skarżąca wskazała, że w doktrynie podkreśla się, iż umorzenie postępowania z przyczyn określonych w art. 14 ust. 2 ustawy, wymaga poinformowania wnioskodawcy, że organ nie dysponuje odpowiednimi środkami technicznymi i czy w takiej sytuacji zaproponowany w powiadomieniu sposób i forma udzielenia, satysfakcjonują wnioskodawcę (I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, op. cit., s. 194). Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał skargę i podkreślił, że żądana informacja nie miała charakteru informacji przetworzonej. Pełnomocnik organu wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie stwierdzić należało, że A S.A. w T. dopuściło się naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 ze zm.). Wobec tego skarga zasługiwała na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie niekwestionowane było, że treść wymienionych we wniosku strony skarżącej informacji, stanowi informację publiczną oraz, że A S.A. w T. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powodem umorzenia postępowania w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, było stwierdzenie przez organ, że wnioskowane informacje mają charakter informacji publicznych przetworzonych, zaś wnioskodawca nie ustosunkował się do wezwania organu o wskazanie powodów, dla których spełnienie jego żądania jest szczególnie istotne dla celu publicznego. W ocenie organu – z tej przyczyny - na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (zwanej dalej również u.d.i.p.), postępowanie w sprawie należało umorzyć. Podkreślenia zatem wymagało, że zgodnie z art. 14 ust. 2 wyżej wymienionej ustawy, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. W wyniku kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w pierwszej kolejności stwierdzić zatem należało, że błędnie organ uznał, iż art. 14 ust. 2 cytowanej ustawy, znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy wnioskodawca nie ustosunkował się do wezwania o wykazanie, że uzyskanie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z przytoczonego wyżej przepisu wynika bowiem jasno, że umorzenie postępowania na jego podstawie może nastąpić tylko wówczas, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku i w terminie 14 dni od powiadomienia o tym przez organ, wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu. Zarzuty skargi w powyższym zakresie zasługiwały zatem na uwzględnienie. Podkreślenia wymagało, że według art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W związku z tym – jak wielokrotnie podkreślono w orzecznictwie sądowym – w razie stwierdzenia, że wnioskowana informacja jest informacją przetworzoną, organ jest zobowiązany do poinformowania wnioskodawcy, iż wniosek o udostępnienie informacji przetworzonej powinien zostać uzupełniony poprzez wskazanie okoliczności uzasadniających, że uzyskanie wnioskowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W przypadku, gdy wnioskodawca nie spełni warunku określonego w art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, którym jest konieczność wykazania, że udostępnienie żądanej informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, istnieje podstawa do odmowy udostępnienia informacji – w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1737/12, publ. w internetowej bazie orzeczeń). Natomiast w przedmiotowej sprawie organ wydał decyzję o umorzeniu postępowania dotyczącego udzielenia informacji publicznej, uznanej przez niego za informację przetworzoną i w uzasadnieniu przytoczył art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który – jak już była o tym mowa - znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku. W konsekwencji powyższego, doszło do naruszenia przez organ, art. 14 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zatem zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu z dnia 27 kwietnia 2015 r. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. Przepis art. 200 P.p.s.a. stanowił podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, na które składał się wpis od skargi w wysokości 100 zł. oraz kwota 247 zł z tytułu kosztów zastępstwa prawnego.