IV SA/Gl 667/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , , po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.C. na pismo Prezesa Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie informacji publicznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z dnia 10 maja 2012 r. M.C. zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego w T. o: - przekazanie aktualnych zdjęć wszystkich sędziów Sądu rejonowego w T.; - zgodę wszystkich sędziów Sądu Rejonowego w T. na wykorzystanie ich wizerunków w planowanym opracowaniu. Prezes Sądu Rejonowego w T. pismem z dnia [...] r., nr [...] poinformował wnioskodawcę, że żądanie nie dotyczy udostępnienia informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Organ wyjaśnił, że pod pojęciem sprawy publicznej należy rozumieć te źródła informacji, które powstają w związku z działaniem, czy zaniechaniem podmiotu zobowiązanego oraz jego funkcjonariuszy w zakresie wynikającym z wykonywania zadań i kompetencji publicznoprawnych, a także szeroko rozumianym dysponowaniem majątkiem publicznym. Dlatego informacja obejmująca wizerunki sędziów Sądu Rejonowego w T. wykracza poza zakres określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Następnie M.C. złożył w dniu 8 czerwca 2012 r. za pośrednictwem organu "zażalenie" skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w którym wskazał, że zaskarża wyżej omówione pismo Prezesa Sądu Rejonowego w T. uznając, że jest to postanowienie o odmowie dostępu do informacji publicznej. Następnie Prezes Sądu rejonowego w T. poinformował M.C., że od wskazanego zawiadomienia środek zaskarżenia nie przysługuje. Zaznaczył, że strona niezadowolona z treści pisma może skarżyć bezczynność organu, do którego zwrócono się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Organ wezwał stronę do złożenia oświadczenia, czy pismo z dnia 8 czerwca 2012 r. zatytułowane "zażalenie" należy traktować jako zażalenie na bezczynność organu pod rygorem pozostawienia go bez biegu. W odpowiedzi M.C. wskazał, że pismo z dnia 8 czerwca 2012 r. jest zażaleniem dlatego organ nadał mu bieg przekazując je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o nieuwzględnienie złożonego środka odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kwestią zasadniczą w rozpoznawanej sprawie jest ocena, czy skarga mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego bowiem obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie między innymi legitymacji skarżącego, zachowania terminu do wniesienia skargi, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. Zgodnie z regulacją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądu został unormowany w art. 3 § 2 i 3, art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. W myśl art. 3 powołanej ustawy sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5 podejmowane z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż zasadą jest dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jedynie wówczas, gdy organy administracyjne realizują zadania administracji publicznej w formach władczych lub stanowiących, a więc właściwych dla działania administracyjnoprawnego. W niniejszym postępowaniu przedmiotem skargi uczyniono pismo Prezesa Sądu Rejonowego w T. informujące, że żądane informacje nie są informacją publiczną wobec czego do ich udostępnienia nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Zaskarżone pismo Prezesa Sądu Rejonowego nie znajduje się w katalogu aktów czy czynności z zakresu administracji publicznej, które zostały poddane kognicji sądów administracyjnych. Zaznaczyć bowiem należy, że pismo takie nie ma charakteru decyzji administracyjnej, jak również nie jest aktem lub czynnością o których mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 16 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji tych stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że odwołanie rozpatruje się w terminie 14 dni, a uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Z brzmienia powołanego przepisu wynika, że jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej lub umorzenie postępowania przybierają postać decyzji administracyjnej do których stosuje się przepisy K.p.a. Zatem udzielenie stronie informacji publicznej, jak również poinformowanie strony, że żądane dane nie są informacją publiczną stanowi swoistego rodzaju czynność materialno – techniczną organu będącego dysponentem żądanych informacji. W tych przypadkach nie mają zastosowania przepisy K.p.a., a sprawa nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Strona, która pomimo uzyskania od organu informacji, że żądane dane nie są informacją publiczną nadal uważa, że domaga się udostępnienia informacji publicznej może jedynie zwalczać ewentualną bezczynność organu administracji i wówczas sąd administracyjny dokona kontroli legalności działania organu, jak również oceni, czy w istocie żądane informacje nie należą do kategorii informacji publicznej. W niniejszej sprawie Prezes Sądu Rejonowego w T. analizując niosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej doszedł do przekonania, że żądane przez skarżącego dane nie należą do kategorii informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. W takiej sytuacji prawidłowo wystosował pismo informacyjne. Skarżący natomiast chcąc zweryfikować prawidłowość uznania, że dane o które się zwrócił nie są informacją publiczną winien wystąpić ze skargą na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia mu żądanych danych, a wówczas Sąd dokonałby merytorycznej oceny jego wniosku, jak i legalności działania organu administracji, o czym został pouczony w toku postępowania. W tym stanie rzeczy skarga nie mieści się w zakresie właściwości sądu administracyjnego, wobec tego należało uznać ją za niedopuszczalną, co w świetle regulacji art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowi przesłankę jej odrzucenia.