IV SA/Gl 670/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Magdalena Strzałkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi I. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie świadczenia z funduszu alimentacyjnego uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie poprzedzające Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Katowicach, działając na podstawie art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 570 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: Kpa), po ponownym rozpatrzeniu - na wniosek I. K. (dalej także strona) - utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...]r. Nr [...] odmawiające podjęcia zawieszonego postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...]r. Nr [...] postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną, do ukończenia 18 roku życia, wnioskowane na D. K. Argumentując rozstrzygnięcie organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, w tych ramach odnotował, że decyzją z dnia [...]r. nr [...] organ I instancji odmówił stronie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną - D. K. w okresie od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. Z decyzją tą nie zgodziła się strona, która wniosła od niej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. Ponieważ jednak w jego toku ustalono, iż dłużnik alimentacyjny przebywa na terenie [...], a z informacji Prezesa Sądu Okręgowego w K. Obrót Prawny z Zagranicą z dnia [...]r. sygn. akt [...] wynika, iż w dniu 22 lipca 2014 r. wystosowano wniosek o dochodzenie roszczeń alimentacyjnych w trybie art. 56 Rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 do [...], to Kolegium postanowiło postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] zawiesić postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień do świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Organ odwoławczy wskazał nadto, że z treści przepisu art. 15 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r., o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 169 z późn. zm., dalej także "ustawa") wynika, że ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego może nastąpić na wniosek osoby uprawnionej po wykazaniu bezskuteczności egzekucji. Definicja pojęcia "bezskuteczność egzekucji" została umieszczona w art. 2 pkt 2 tej ustawy. Oznacza ono egzekucję, w wyniku której w okresie ostatnich dwóch miesięcy nie wyegzekwowano pełnej należności z tytułu zaległych i bieżących zobowiązań alimentacyjnych; za bezskuteczną egzekucję uważa się również niemożność wszczęcia lub prowadzenia egzekucji alimentów przeciwko dłużnikowi alimentacyjnemu przebywającemu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności z powodu: a) braku podstawy prawnej do podjęcia czynności zmierzających do wykonania tytułu wykonawczego w miejscu zamieszkania dłużnika, b) braku możliwości wskazania przez osobę uprawnioną miejsca zamieszkania dłużnika alimentacyjnego za granicą. Do wniosku, jak zaznaczył, należy dołączyć zaświadczenie organu prowadzącego postępowanie egzekucyjne o bezskuteczności egzekucji zawierające informację o stanie egzekucji, przyczynach jej bezskuteczności oraz o działaniach podejmowanych w celu wyegzekwowania zasądzonych alimentów (art. 3 ust. 2 ustawy). Wspomniany wyżej przepis art. 15 ust. 4 ustawy określa szczegółowe wymogi, jakie winien spełniać wniosek o przyznanie świadczenia. Wśród nich ustawodawca wymienia także informacje właściwego sądu lub właściwej instytucji o podjęciu przez osobę uprawnioną czynności związanych z wykonaniem tytułu wykonawczego za granicą albo o niepodjęciu tych czynności, w szczególności w związku z brakiem podstawy prawnej do ich podjęcia lub brakiem możliwości wskazania przez osobę uprawnioną miejsca zamieszkania dłużnika alimentacyjnego za granicą (art. 15 ust. 4 pkt 3 lit. e ustawy). Jednocześnie wskazał, iż zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 Kpa organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W związku z tym, jak przypomniało, Kolegium postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] zawiesiło postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień do świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Pismem z dnia 21 lutego 2018 r. Kolegium (w związku z pismem strony z dnia 10 stycznia 2018 r. zatytułowanym "odpowiedź na wezwanie") wystosowało do strony wezwanie o sprecyzowanie żądania zawartego w piśmie z dnia 10 stycznia 2018 r. W dniu 7 marca 2018 r. wpłynął do Kolegium wniosek strony o podjęcie zawieszonego postępowania. W załączeniu pisma procesowego strona dołączyła informację Prezesa Sądu Okręgowego w K. z dnia [...]r. nr [...] z którego wynika, iż dnia 22 lipca 2014 r. wystosowano do [...] wniosek o roszczenia alimentacyjne dochodzone z zagranicy w trybie art. 56 Rozporządzenia Rady ( WE nr 4/2009 ). Ministerstwo Sprawiedliwości Republiki [...] pismem z dnia 11 sierpnia 2014 r. potwierdziło otrzymanie wniosku i poinformowało, że dłużnik został wezwany do dobrowolnej zapłaty alimentów bieżących i spłaty zadłużenia. Nadto strona [...] pismem z dnia 27 marca 2017 r. poinformowała wnioskodawczynię o udzieleniu bezpłatnej pomocy prawnej w celu podjęcia dalszych działań przeciwko dłużnikowi na terenie [...]. W następstwie powyższego Kolegium stwierdziło, że strona nie spełnia wymogów formalno-prawnych do podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego, gdyż nie dostarczyła zaświadczenia sądu o bezskuteczności egzekucji i postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Kolegium odmówiło podjęcia zawieszonego postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na osobę uprawnioną, do ukończenia 18 roku życia, wnioskowane na D. K. W ocenie składu orzekającego ponownie rozpatrującego sprawę postanowienie Kolegium z dnia [...]r. nr [...] zostało wydane zgodnie z prawem i zasługuje na utrzymanie w mocy. Obecnie - jak uznało - nie zachodzą przesłanki do podjęcia zawieszonego postępowania. Podniosło, że przedstawione przez stronę jako załącznik do pisma z dnia 12 kwietnia 2018 r. pismo Prezesa Sądu Okręgowego w K. z dnia [...]r. swą treścią odpowiada treści informacji Prezesa Sądu Okręgowego w K. z dnia [...]r. Tym samym należy stwierdzić, że strona nadal nie przedstawiała zaświadczenia sądu o bezskuteczności egzekucji, co powoduje, że nie można podjąć zawieszonego postępowania. Jednocześnie odnosząc się do wniosku strony o zmianę przewodniczącej składu orzekającego Kolegium poinformowało o treści art. 27 § 1a Kpa stanowiącego, że członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli brał udział w wydaniu decyzji objętej wnioskiem. Przepis ten ma odpowiednio zastosowanie odnośnie postanowień. Tym samym w jego ocenie postanowienie Kolegium z dnia [...]r. nr [...] zostało wydane zgodnie z prawem i zasługuje na utrzymanie w mocy, gdyż nie zachodzą przesłanki do podjęcia zawieszonego postępowania. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca wyraziła niezadowolenie z rozstrzygnięcia –zakwestionowała jego prawidłowość i zasadność zawieszenia postępowania. Podniosła, że dotychczas na podstawie pisma z Sądu Okręgowego w K. Obrotu Prawnego z Zagranicą w latach 2009 - 2014 otrzymywała decyzje uprawniające ją do świadczenia z Funduszu Alimentacyjnego, a w sierpniu 2017 r., po złożeniu wniosku do OPS C. o przyznanie mi świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego zostały jej one niezasadnie odmówione. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powtórzyło argumentację w niej zawartą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm., dalej: p.u.s.a.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: ppsa). Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem jej art. 57a. W świetle art. 134 § 1 ppsa, Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: CBOSA). Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Obowiązkiem organów orzekających jest zatem kierowanie się w toku postępowania administracyjnego zasadami wynikającymi z przepisów prawa proceduralnego. Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji omawiania dotychczasowego przebiegu objętego skargą postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. Spór koncentruje się wokół uznania czy w okolicznościach przedmiotowej sprawy organ odwoławczy zasadnie uznał, iż zachodzą przeszkody prawne do kontynuowania postępowania skutkujące jego zawieszeniem. Materialnoprawną podstawą mającą wpływ na podstawę zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Tym samym uznając wystąpienie przesłanek do jego zawieszenia nie można tracić z pola widzenia celu ustanowionej w tej ustawie regulacji wespół z ekonomiką i szybkością postępowania. Regulacja ta, co ważne, i co zadeklarowano w jej preambule, przewiduje wsparcie przez Państwo osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej z powodu niemożności wyegzekwowania alimentów od dłużnika zobowiązanego do ich uiszczania. Wsparcie to realizowane jest m.in. poprzez przyznanie osobom uprawnionym do alimentów świadczenia pieniężnego wypłacanego z funduszu alimentacyjnego w wysokości bieżąco ustalonych alimentów, jednakże nie wyższej niż 500 złotych (art. 10 ust. 1 powołanej ustawy). Podstawowym warunkiem przyznania tego świadczenia, obok spełnienia określonego przez ustawodawcę progu dochodowego na osobę w rodzinie, jest bezskuteczność egzekucji alimentów, która zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 2 pkt 2 ustawy, oznacza egzekucję, w wyniku której w okresie ostatnich dwóch miesięcy nie wyegzekwowano pełnej należności z tytułu zaległych i bieżących zobowiązań alimentacyjnych. Zatem ten zakres dowodowy jest kluczowy dla podjęcia w sprawie rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 15 ust. 4 pkt 3 lit a ustawy osoba ubiegająca się o świadczenia, do złożonego w tym względzie wniosku winna załączyć "zaświadczenie organu prowadzącego postępowanie egzekucyjne albo oświadczenie stwierdzające bezskuteczność egzekucji". Ta właśnie norma wespół z ustanowioną w art. 2 pkt 2 ustawy stała się przedmiotem sporu w aspekcie jej odkodowania na tle przedłożonej przez stronę informacji uzyskanej od Prezesa Sądu Okręgowego w K. zarówno z dnia [...]r., jak i de facto tożsamej z [...]r. Jednakże co ważne, tożsamej w swej treści od pozyskiwanej dotychczas i przedkładanej organowi za poprzednie okresy zasiłkowe a niekwestionowanej przez niego, czego dowodzą decyzje pozytywnie kształtujące prawa strony do wnioskowanej przez nią pomocy z funduszy alimentacyjnego. Zatem wobec braku zmian w stanie prawnym i faktycznym na tle dotychczasowego przyznawania stronie prawa do świadczeń wypłacanych z funduszu alimentacyjnego przy tożsamych dowodach wątpliwości Sądu budzi na ten czas podstawa zawieszenia postępowania. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 2 pkt 11 ustawy bezskuteczność egzekucji oznacza egzekucję, w wyniku której w okresie ostatnich dwóch miesięcy niewyegzekwowano pełnej należności z tytułu zaległych i bieżących zobowiązań alimentacyjnych; za bezskuteczną egzekucję uważa się również niemożność wszczęcia lub prowadzenia egzekucji alimentów przeciwko dłużnikowi alimentacyjnemu przebywającemu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności z powodu braku podstawy prawnej do pojęcia czynności zmierzających do wykonania tytułu wykonawczego w miejscu zamieszkania dłużnika czy braku możliwości wskazania przez osobę uprawnioną miejsca zamieszkania dłużnika alimentacyjnego za granicą. W ocenie Sądu ustawowe pojęcie "bezskuteczności egzekucji" nie jest determinowane, jak to przyjął organ, tylko i wyłącznie przez zaświadczenie wystawione przez organ egzekucyjny (komornika sądowego), ale obiektywnymi istniejącymi okoliczności stanu faktycznego, sprowadzającymi się do niewyegzekwowania od dłużnika w okresie ostatnich dwóch miesięcy kwoty zaległych i bieżących zobowiązań alimentacyjnych (art. 2 pkt 2 ustawy), co w realiach kontrolowanej sprawy można było potencjalnie ustalić zestawiając treść oświadczenia strony z informacjami podanymi przez Prezesa Sądu Okręgowego w K. Zdaniem Sądu oczywistym jest, że jeżeli Sąd Okręgowy w K. zwrócił się o realizację wyroku Sądu Rejonowego w C. z [...]r., sygn. akt [...] zasądzającego od dłużnika alimentacyjnego na rzecz małoletniego wierzyciela alimenty, to znaczy, że nie były one uiszczane. Okoliczność tę potwierdza dodatkowo tak skarżąca podnosząc, że od ojca dziecka nie otrzymała żadnej kwoty, jak i wynika to z lektury pisma Prezesa Sądu Okręgowego w K. Przywoływany przez organ art. 15 ust. 4 pkt 3 lit. a ustawy, co zdaje się pominął organ, umożliwia stronie przedłożenie w tym względzie wraz z wnioskiem stosownego zaświadczenia albo też odpowiednio oświadczenia. Posłużenie się w redakcji tego przepisu spójnikiem "albo" oznacza, że możliwe jest dowodzenie przez stronę "bezskuteczności egzekucji" także wyłącznie w drodze oświadczenia, którego wzór określony został w załączniku 7 do rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 2229 ze zm.). Jeśli zatem do wniosku o ustalenie świadczenia z funduszu alimentacyjnego nie dołączono ww. zaświadczenia (a organ egzekucyjny - jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie - owego zaświadczenie nie może wystawić), a dodatkowo organ kwestionuje zupełność przedstawionej przez stronę informacji pozyskanej od Prezesa Sądu Okręgowego w K., to rolą organu jest odebranie oświadczenia osoby uprawnionej o bezskuteczności egzekucji i potwierdzenie tego stanu przez uprawnione podmioty, o czym szerzej powyżej, czego organ zaniechał, a tym samym naruszył podstawowe zasady postępowania. Nadto nie wiadomo dlaczego organ uznał, że przedłożona przez stronę informacja Prezesa Sądu Okręgowego w K. nie czyni zadość wymogom art. 15 ust. 4 pkt 3 lit e ustawy, który stanowi, że do wniosku należy dołączyć informacje właściwego sądu lub właściwej instytucji o podjęciu przez osobę uprawnioną czynności związanych z wykonaniem tytułu wykonawczego za granicą albo o niepodjęciu tych czynności, w szczególności w związku z: – brakiem podstawy prawnej do ich podjęcia lub – brakiem możliwości wskazania przez osobę uprawnioną miejsca zamieszkania dłużnika alimentacyjnego za granicą, Wprawdzie w informacji tej przywołano art. 15 ust. 4 pkt lit g ustawy, to co meritum jest to tożsamy dokument, co obecnie wskazywany w art. 15 ust. 4 pkt 3 lit e) ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Powyższe było następstwem zmiany dokonanej z dniem 01 stycznia 2016 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 1359), i jakkolwiek wskazano w niej Dz.U. z 2017 r., poz. 2017, to nie budzi w wątpliwości, że w tekście tym, jak i aktualnym tekście jednolitym Dz.U. z 2018 r., poz.554 Prezes Sądu wydaje informację ustanowioną w lit. e pkt 3 ust. 4 art. 15 ustawy, o treści tożsamej co dotychczas wymaganej prawem. W tym miejscu wskazać należy ponadto, że ustawodawca w kodeksie postępowania administracyjnego unormował dwie nowe zasady – rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony (art. 7a Kpa) oraz współdziałania organów administracji publicznej (art. 7b Kpa). Przy czym w niniejszej sprawie istotnym staje się powinność organów wyznaczona art. 7a Kpa, stanowiąca w § 1, że we wszystkich tych przypadkach, w których przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. W regulacji tej urzeczywistnienie swoje znalazła zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony (in dubio pro libertate). Zasada ta pozwala przy tym na realizację zasady zaufania do organu, ustanowioną w art. 8 Kpa. Takie unormowanie wynika z tego, że decyzje organów władzy publicznej, w których wątpliwości interpretacyjne rozstrzygnięto na niekorzyść strony, istotnie obniżają zaufanie obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa. Wprowadzone rozwiązanie "przyjaznej interpretacji prawa" ogranicza ryzyko obciążenia strony skutkami niejasności przepisów, a tym samym chroni zaufanie obywateli do państwa i jego konstytucyjności. Nie może przy tym budzić jakichkolwiek wątpliwości, że zasada in dubio pro libertate przenika całe prawo administracyjne, a niejednoznaczność przepisów prawa nie powinna rodzić negatywnych konsekwencji dla stron postępowania, którego przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku (np. administracyjnej kary pieniężnej) bądź ograniczenie lub odebranie przysługującego stronie uprawnienia. Przez "korzyść strony" należy rozumieć optymalne dla niej rozwiązanie prawne spośród tych, które zarysowały się w trakcie wykładni przepisu. O tym, który wynik wykładni jest korzystny (a w razie kilku potencjalnie odpowiadających interesom strony sposobów interpretacji przepisów – najbardziej korzystny), powinno decydować stanowisko strony, wynikające z treści jej żądania lub wskazane w toku postępowania, nie zaś dowolna ocena organu. Ocena organu może doprowadzić do kilku możliwych rezultatów interpretacyjnych, dając organowi możliwość uznania różnych rezultatów za prawidłowe według własnego uznania, jednak w świetle przepisu art. 7a § 1 Kpa organ powinien uznać za jedynie słuszny ten rezultat, który da najkorzystniejsze dla strony rozstrzygnięcie. Podsumowując, podkreślenia wymaga, że art. 15 ust. 4 ustawy określa szczegółowe wymogi, jakie winien spełniać wniosek o przyznanie świadczenia. Przy czym, co zdaje się pominął organ, przepis ten nie zawiera żadnych wskazań w kwestii terminu podjęcia przez uprawnionego czynności związanych z wykonaniem tytułu wykonawczego za granicą, ani reguł dotyczących ustalania, czy termin został zachowany. W szczególności przepis nie precyzuje nawet, że przedmiotowe czynności winny być podjęte przed rozpoczęciem okresu świadczeniowego. Ustawodawca rozstrzygnął natomiast, że prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego ustala się na okres świadczeniowy - nie wcześniej niż od początku okresu świadczeniowego – począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek do organu właściwego wierzyciela (art. 18 ust. 1 ustawy). W przedmiotowej sprawie, co wymaga powtórzenia organ nie wykazał dlaczego dotychczas uznawaną za wystarczającą do procedowania w sprawie ustalenia prawa strony do alimentów informację uzyskiwaną przez stronę z od Prezesa Sądu Okręgowego w K. o tożsamej treści na ten czas uznaje za niewystarczającą. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa, orzekł jak w sentencji.