IV SA/Gl 673/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2014 r. sprawy ze skargi R. K. na czynność Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z rejestru lekarzy i lekarzy dentystów odbywających specjalizację w województwie śląskim postanawia umorzyć postępowanie. Uchwałą z dnia [...] r. nr [...] Okręgowa Rada Lekarska w K. zawiesiła w prawie wykonywania zawodu lekarza R.K. do czasu ukończenia postępowania wszczętego w sprawie ustalenia zdolności do wykonywania zawodu z uwagi na stan zdrowia. Uchwale został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W związku z podjęciem opisanej wyżej uchwały Wojewoda [...] z dniem 14 marca 2013 r. skreślił R.K. z rejestru lekarzy i lekarzy dentystów odbywających specjalizację w województwie [...]. Skreślenie nastąpiło na podstawie § 28 ust. 3 pkt 1 i ust. 4 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy, lekarzy dentystów (Dz. U> nr 213, poz. 1779 z późn. Am.) oraz § 31 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 stycznia 2013 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów (Dz. U. z 2013 r., poz.26). Pismem z dnia 2 kwietnia 2013 r. R.K. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę działań materialnotechnicznych polegających na skreśleniu z rejestru lekarzy i lekarzy dentystów odbywających specjalizację w województwie [...], które to działanie w ocenie R.K. sprzeczne jest z przepisami prawa i tym samym prowadzi do naruszenia praw podmiotowych, albowiem zostało wydane przedwcześnie, na podstawie zaskarżonej uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej w K. z dnia [...] r. Jednocześnie R.K. wniosła o przywrócenie do rejestru lekarzy i lekarzy dentystów. W motywach uzasadnienia wskazano, że organ dokonując skreślenia nie uwzględnił obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia, a przede wszystkim przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. R.K. zaakcentowała, że lekarz nie może realizować lub kontynuować szkolenia specjalizacyjnego w przypadku zawieszenia lekarza w prawie wykonywania zawodu, należy zatem uznać, że mowa jest o przypadku, kiedy zawieszenie stało się ostateczne i nie podlega zaskarżeniu w trybie odwołania. Ponadto R.K. stwierdziła, że czynność skreślenia z rejestru lekarzy i lekarzy dentystów została dokonana dnia [...] r. z powodu zawieszenia w prawie do wykonywania zawodu lekarza bez uwzględnienia przez organ faktu, że uchwała w przedmiotowej sprawie nie była jeszcze ostateczna, ponieważ zgodnie z obowiązującymi przepisami przysługiwało jej prawo do wniesienia odwołania do Naczelnej Rady Lekarskiej w W. w terminie 14 dni, z którego to prawa R.K. skorzystała. Poza tym strona co prawda nie zakwestionowała rygoru natychmiastowej wykonalności nadanego uchwale, nie zgodziła się jednak z przyjęciem przez organ że została zwieszona w prawie do wykonywania zawodu w sytuacji, gdy uchwała w tej sprawie nie uprawomocniła się z uwagi na jej zaskarżenie. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Wojewoda [...] pismem z dnia 25 kwietnia 2013 r. oświadczył, że podtrzymuje dotychczasowe stanowisko. W ocenie organu uwzględnienie rygoru natychmiastowej wykonalności było prawidłowe i zgodne z art. 130 kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto nie zostały uznane argumenty, że skreślenie z rejestru odbyło się przedwcześnie i bez należytego zapoznania się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy, gdyż przed dokonaniem skreślenia organ otrzymał powiadomienie o przyczynie skreślenia, a następnie przeanalizował akta sprawy, a zwłaszcza treść uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej w K. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca R.K. reprezentowana przez radcę prawnego M.C. zaskarżyła rozstrzygnięcie Wojewody [...]- Dyrektora Wydziału Nadzoru nad Systemem Opieki Zdrowotnej [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. z dnia [...] r. znak [...] zarzucając organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 28 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarz dentystów poprzez jego błędna interpretację wynikającą z niesłusznego przyjęcia, że przepis ten zezwala na skreślenie lekarz z rejestru lekarzy i lekarzy dentystów przed stwierdzeniem ostateczności decyzji będącej podstawą tego skreślenia. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o stwierdzenie bezskuteczności podjętej przez organ czynności. W motywach uzasadnienia powtórzono argumenty zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że R.K. wniosła odwołanie od uchwały Okręgowej Komisji Lekarskiej w K. z dnia [...] r. nr [...] do Naczelnej Rady Lekarskiej w W., co spowodowało, ze uchwała ta nie stała się ostateczna. Zdaniem strony skarżącej z rozporządzenia Ministra Zdrowia wynika, że lekarz nie może realizować lub kontynuować szkolenia specjalizacyjnego w przypadku zawieszenia lekarza w prawie wykonywania zawodu, przez które rozumieć należy zawieszenie ostateczne, tj. nie podlegające zaskarżeniu w trybie odwołania. Jest bowiem oczywistym, w ocenie pełnomocnika, że na skutek czynności kontrolnych przeprowadzonych przez organ wyższego rzędu, decyzja Okręgowej Rady Lekarskiej w K. może ulec zmianie lub uchyleniu, co będzie miało bezpośrednie przełożenie na sytuację prawną R.K. i jej uprawnienie do wykonywania zawodu lekarza, będące podstawą do utrzymania wpisu w rejestrze lekarzy i dentystów. Ponadto pełnomocnik wskazał, że nadanie uchwale rygoru natychmiastowej wykonalności nie przesądza o możliwości dokonania skreślenia, a jedynie o braku możliwości wykonywania czynności medycznych w okresie zawieszenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, akcentując dodatkowo, że wobec nadania uchwale rygoru natychmiastowej wykonalności podlegała ona wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, a wniesienie odwołania nie wstrzymało jej wykonalności. Dodatkowo Wojewoda podkreślił, że specjalizację może realizować wyłącznie lekarz, który posiada prawo wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (§ 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów), w celu nabycia wymaganej wiedzy teoretycznej i wymaganych umiejętności praktycznych w zakresie leczenia chorych, tak więc odbywanie specjalizacji zawiera w sobie obowiązek, zgodnie z programem specjalizacji wykonywania czynności medycznych, której to możliwości R.K. została pozbawiona przez fakt zawieszenia prawa wykonywania zawodu. Następnie pismem z dnia 20 sierpnia 2013 r. Wojewoda [...] poinformował Sąd, że uchwałą z dnia [...] r. nr [...] Okręgowa Rada Lekarska w K. orzekła o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia zdolności do wykonywania zawodu oraz wskazał, że skarżąca została ponownie wpisana do rejestru lekarzy i lekarzy dentystów odbywających specjalizację w województwie [...]. W piśmie procesowym z dnia 30 stycznia 2014 r. skarżąca R.K. reprezentowana przez radcę prawnego M.C. cofnęła skargę jako bezprzedmiotowa i wniosła o zasądzenie kosztów postepowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z regulacją art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie nie zachodzą przyczyny, które nakazywałyby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Zatem, wobec skutecznego cofnięcia skargi postępowanie sądowe podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 P.p.s.a. W związku z powyższym, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. Jednocześnie – w kwestii wniosku strony o zasadzenie kosztów postępowania od organu - wskazać należy, że zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw może nastąpić jedynie w razie uwzględnienia skargi przez sąd (art. 200 P.p.s.a.) oraz w przypadku umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a. (art. 201 § 1 P.p.s.a.). Skoro w przedmiotowej sprawie żadna z wyżej wymienionych sytuacji nie nastąpiła, to oczywistym jest, że Sąd nie mógł orzec o zwrocie skarżącej kosztów postępowania.