IV SA/Gl 674/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Protokolant st. ref. Arkadiusz Kmiotek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2006 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B.-B. z dnia [...] r. Nr [...] orzeczono o braku podstaw do stwierdzenia u L. P. choroby zawodowej - [...] wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych zawartego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz.U. Nr 132 poz. 1115/. Organ I instancji wydał swoje rozstrzygnięcie w oparciu o przeprowadzone postępowanie epidemiologiczne, które wykazało, iż L. P. wykonywała szereg różnorodnych [...], a także w oparciu o orzeczenia lekarskie uprawnionych jednostek medycznych - Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. i Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Oba orzeczenia lekarskie zawierały ustalenia o braku podstaw do rozpoznania u strony [...]. Jak wynikało z uzasadnienia orzeczenia wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wynikał ze [...]. L. P., wnioskując o przeprowadzenie powtórnego badania oświadczyła, iż nie wnosi uwag do opisanego przebiegu pracy zawodowej i opisu czynności zawartych w Karcie narażenia zawodowego. W orzeczeniu lekarskim wydanym na jej wniosek, po ponownym badaniu pacjentki przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. stwierdzono również, iż charakter wykonywanej przez nią pracy nie wiążącej się z [...] nie pozwolił na rozpoznanie choroby zawodowej. Wskazano natomiast, iż pacjentka od kilku lat leczona była z powodu [...], wyniki jej badań [...], a zatem [...] występujące u L.P. może mieć związek z [...]. Na skutek wniesionego przez L. P. odwołania, w którym szeroko opisywała rodzaj wykonywanych przez siebie w ramach zatrudnienia, czynności, po ponownym rozpoznaniu sprawy, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., decyzją Nr [...] z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Z ustaleń organu odwoławczego wynikało, że w latach [...] odwołująca zatrudniona była na stanowiskach [...], gdzie wykonywała pracę polegającą na [...]. Powyższe czynności nie były związane z [...], a zatem odwołująca nie pracowała w warunkach istotnego ryzyka powstania choroby zawodowej - [...]. Powołując się na treść § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz.U. Nr 132 poz. 1115/ organ wskazał, iż brak rozpoznania przez dwie kompetentne placówki medyczne [...] wywołanego sposobem wykonywania pracy musi skutkować odmową stwierdzenia u odwołującej choroby zawodowej. W skardze na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. L. P. nie zgodziła się z ustaleniem, że rozpoznana u niej choroba nie jest następstwem wykonywania wieloletniej pracy. Do skargi załączyła wyniki przeprowadzonych poza postępowaniem administracyjnym badań [...] mających wykazać, iż skarżąca cierpi na [...]. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./, zwanej dalej P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza konieczność zbadania, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli naruszenie takie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceny tej Sąd dokonuje na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ w toku postępowania administracyjnego. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Sąd administracyjny przeto, kontrolując zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem, obowiązany jest wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie przeprowadzona kontrola sądowoadministracyjna takich naruszeń prawa nie wykazała. Oceniając bowiem przeprowadzone przez organ postępowanie administracyjne Sąd uznał, że jest ono zgodne z przepisami prawa zawartymi w kodeksie postępowania administracyjnego, jak również z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz.U. Nr 132, poz. 1115/. Stosownie do § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz.U. Nr 132, poz. 1115/ chorobą zawodową jest choroba ujęta w wykazie, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi "narażeniem zawodowym". Jak wynika z brzmienia wskazanej normy prawnej, nie jest wystarczające dla spełnienia przesłanek wymaganych do stwierdzenia choroby zawodowej rozpoznanie choroby zawodowej orzeczeniem lekarskim i wykazanie dochodzeniem epidemiologicznym występowania czynników szkodliwych w środowisku pracy. Ustawodawca nakazał w treści wskazanego wyżej § 2 rozporządzenia ustalić w sposób bezsporny lub z wysokim prawdopodobieństwem, iż w konkretnym, ocenianym przypadku, występujące w środowisku pracy szkodliwe czynniki wywołały chorobę ujętą w wykazie chorób zawodowych. W konsekwencji przyjąć należy, iż choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie pozostające w związku przyczynowym z pracą. Właściwymi do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania są jednostki orzecznicze wymienione w § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Zgodnie z § 6 ust. 1 oraz § 2 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. orzeczenie lekarskie wydaje się na podstawie przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika oraz oceny narażenia zawodowego. Ocenę narażenia zawodowego dokonywaną w dochodzeniu epidemiologicznym odnosi się m.in. do sposobu wykonywania pracy, a więc określenia stopnia [...]. Do kompetencji organów Inspekcji Sanitarnej - Powiatowego i Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego należy natomiast ocena prawna zebranego w trakcie postępowania materiału dowodowego w postaci dochodzenia epidemiologicznego i rozpoznania medycznego. Ocena taka dokonywana jest w oparciu o treść przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a to art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., przy czym trzeba podkreślić, iż organa Inspekcji Sanitarnej nie mają uprawnień do samodzielnej zmiany orzeczeń lekarskich. Wracając na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, iż z treści karty narażenia zawodowego wynikało, iż praca skarżącej wykonywana była [...]. Ustalenie to zostało w nie budzący wątpliwości sposób uzasadnione, nadto, jak wynika ze złożonego w postępowaniu administracyjnym oświadczenia skarżącej, nie kwestionowała ona ustaleń co do charakteru i sposobu wykonywania swojej pracy. Jednostki orzecznicze, zarówno pierwszego, jak i drugiego stopnia, rozpoznały co prawda u skarżącej chorobę - [...], która to choroba ujęta jest w wykazie chorób zawodowych, stanowiących załącznik do rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. Jednocześnie jednak jednostki orzecznicze oceniły, biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego, że sposób wykonywania przez skarżącą obowiązków zawodowych nie doprowadził do powstania u niej rozpoznanej choroby [...]. Praca ta nie wiązała bowiem się z [...]. Brak rozpoznania, by stwierdzona u skarżącej choroba pozostawała w związku przyczynowym ze sposobem wykonywania pracy uniemożliwił uznanie tego schorzenia jako choroby zawodowej. Powoływanie się przez skarżącą w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze na wyniki badań przeprowadzone prywatnie w poradni [...] nie ma dla sprawy istotnego znaczenia, a jej twierdzenie o nabawieniu się schorzenia w okresie wykonywania pracy zawodowej pozostaje bez oparcia w zebranym materiale dowodowym sprawy. Zgodnie z poglądem orzecznictwa, podzielonym w pełni przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie, wskazanie w przepisach jednostek uprawnionych do stwierdzania choroby zawodowej powoduje, że gdy ich opinie nie stwierdzają istnienia choroby zawodowej, opinia innej jednostki służby zdrowia i to nie spełniająca żadnych wymogów formalnych nie może być uznawana za podstawę kwestionowania opinii podmiotów uprawnionych /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2005 r. sygn. OSK 1488/04 publ. w LEX 16671/. Nadto, nawet gdyby przyjąć, iż istotnie nie występuje u skarżącej [...], rozstrzygnięcie sprawy nie uległo by zmianie. W postępowaniu w przedmiocie choroby zawodowej nie jest rolą organu poszukiwanie przyczyn choroby, na którą cierpi skarżąca lecz ustalenie, czy pomiędzy tą chorobą, a wykonywaną pracą istnieje bezpośredni związek przyczynowy. Przy jednoznacznym i niekwestionowanym przez skarżącą ustaleniu rodzaju czynności wykonywanych przez nią w okresie zatrudnienia, które to czynności nie mogły wywołać choroby zawodowej, zaskarżona decyzja jest całkowicie słuszna. Wbrew zarzutom skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż organy inspekcji sanitarnej rozpoznające sprawę, w sposób przekonywujący uzasadniły brak możliwości ustalenia związku przyczynowego pomiędzy chorobą występującą u skarżącej, a sposobem wykonywania przez nią pracy i tym samym skarga została uznana za niezasadną. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. SJ/