IV SA/Gl 676/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia 14 grudnia 2012 r. oraz z 30 grudnia 2012 r. sprecyzowanych w dalszych pismach J.D. wystąpiła do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. o 1) doręczenie kserokopii dokumentów, tj. informacji Inspektora ds. Obrony Cywilnej i Wojskowości z dnia 13 września 2012 r. oraz zaświadczenia członków komisji ds. szkód powodziowych w budynkach mieszkalnych z dnia 12 września 2010 r. , 2) udzielenie informacji na temat interwencji jednostki OSP w maju 2010 r. polegających na wypompowywaniu wody w budynkach w R. 3) udzielenie informacji na temat gospodarstw domowych, które otrzymały pomoc w wyniku strat powodziowych w maju 2010 r. poprzez podanie adresów tych gospodarstw i wysokości przyznanych kwot. Powyższe uzasadniła, że w uzyskaniu danych ma interes bowiem ustalenia zawarte w ww. dokumentach w sposób niekorzystny wpłynęły na jej sprawę w przedmiocie przyznania jej pomocy jako osobie poszkodowanej przez powódź w maju 2010 r. W odpowiedzi z dnia 3 stycznia 2013 r. udzielono informacji co do punktu 2 wniosku. Natomiast postanowieniem z dnia [...] r. [...], wydanym na podstawie art. 73 i art. 74 k.p.a., działający z upoważnienia Wójta Gminy w K. Kierownik GOPS w K., umożliwił J.D. wgląd do zawnioskowanych dokumentów oraz skopiowania ich na własnych koszt w siedzibie urzędu, natomiast odmówił udzielenia informacji w zakresie podania adresów nieruchomości, które poniosły straty w wyniku powodzi w 2010 r. Na skutek zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. postanowieniem z dnia [...] r. [...] uchyliło powyższe postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Organ uznał bowiem, że żądane informacje zostały sporządzone w ramach działalności organu administracji poza postępowaniem w indywidualnej sprawie dotyczącej J.D. Dlatego zdaniem Kolegium żądanie nie dotyczy wglądu do akt indywidualnej sprawy administracyjnej a udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Następnie decyzją z dnia [...] r. działający z upoważnienia Wójta Gminy K., Kierownik GOPS w K., na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198) i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 133, poz. 883) odmówił udostępnienia informacji publicznej o adresach nieruchomości, które poniosły straty w czasie powodzi w 2010 r. Organ powołując się na przepis art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych wskazał, że za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Są to więc dane podlegające ochronie. Nie stanowią więc informacji publicznej. W odwołaniu od tej decyzji J.D. wniosła o jej uchylenie i nakazanie udzielenia informacji o adresach nieruchomości, które poniosły stary w kataklizmie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzja z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczna i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Kolegium uznało, że żądane informacje są informacjami publicznymi, gdyż dotyczą wskazania nieruchomości, którym udzielono pomocy w związku ze szkodami wyrządzonymi przez powódź, jaka miała miejsce w 2010 r. Dalej zaznaczono, że obowiązek udzielania informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego i podlega ograniczeniom ustawowym. Takie ograniczenie zostało wprowadzone m.in. w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej, o ile nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji. Natomiast żądana informacja nie dotyczy osób pełniących funkcje publiczne toteż zachodzi potrzeba ochrony prywatności osoby fizycznej. W tym zakresie, jak podkreślono, zastosowanie znajdują regulacje szczególne, które maja pierwszeństwo w stosowaniu u.d.i.p. Taką szczególną regulacją jest ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Zdaniem Kolegium ochrona prywatności osób fizycznych to także ochrona ich danych osobowych w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. W myśl tego przepisu za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Natomiast osoba możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne , fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne kulturowe i społeczne. Natomiast informacji nie uważa się za umożliwiającą określenie tożsamości osoby, jeżeli wymagałoby to nadmiernych kosztów, czasu lub działań. Powołując się na wyrok Sadu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 13 listopada 2001 r. sygn. akt I ACa 1140/01 Kolegium wywiodło, że adres danej osoby, jako sfera prywatności człowieka należy do danych osobowych a naruszenie tej sfery sprowadza odpowiedzialność z tytułu ochrony dóbr osobistych. Ponadto wskazało, że adres jest informacją, która nie wymaga szczególnych zabiegów, aby dokonać identyfikacji osoby fizycznej. Zważywszy na powyższe Kolegium za zasadną uznało odmowę udostępnienia żądanej informacji, gdyż przekazanie tych informacji pozwoli wnioskodawczyni na identyfikację za ich pomocą osób, które zostały poszkodowane w wyniku powodzi, co dotyczy w szczególności osób zamieszkałych w tej samej miejscowości co wnioskodawczyni. Potwierdza to treść wniosku, z którego wywieść można że żądane informacje mają posłużyć do potwierdzenia przypuszczenia, iż określone osoby uzyskały pomoc z tytułu powodzi. Dodatkowo organ podał, ze wnioskodawczyni otrzymała kopie dokumentów w postaci informacji Inspektora ds. Obrony Cywilnej i Wojskowości z dnia 13 września 2012 r. oraz zaświadczenia członków Komisji ds. szkód powodziowych w budynkach mieszkalnych z dnia 12 września 2010 r. Od powyższej decyzji J.D. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagając się jej uchylenia. Jednocześnie wniosła o spowodowanie wszczęcia postępowania, które wyświetli sposób przyznawania środków publicznych w związku ze stratami powstałymi w wyniku powodzi w 2010 r. w Gminie K. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie przytaczając analogiczną argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej w skrócie P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast według art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c P.p.s.a.). Jednocześnie po myśli art. 134 §1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie przeprowadzona kontrola sądowoadministracyjna nie wykazała bowiem naruszeń prawa uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji. Przedmiotem niniejszego postępowania jest odmowa udzielenia informacji publicznej. Materia dotycząca informacji publicznej została uregulowana w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) – zwanej dalej u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Stwierdzić zatem można, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są nimi zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Jednocześnie na gruncie omawianej ustawy władza publiczna lub inny podmiot w niej wskazany zobowiązany jest do udzielenia żądanej informacji publicznej, której jest dysponentem (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), w sposób i formie wskazanej we wniosku bądź do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia w oparciu o art. 16 tej ustawy. Przez pojęcie "odmowy udostępnienia informacji publicznej" należy natomiast rozumieć sytuację, w której organ posiada informację o charakterze publicznym, ale jej nie udostępnia, ponieważ prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na tajemnice ustawowo chronione lub ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Ograniczenie prawa do prywatności nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o udzielenie jej informacji w postaci podania adresów gospodarstw domowych na terenie G., które poniosły straty w wyniku powodzi w maju 2010 r. oraz wysokości przyznanych im kwot. Zatem słusznie uznano, że żądana we wniosku skarżącej informacja jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt pkt 4 lit a) u.d.i.p., bowiem dotyczy ona treści zawartych w dokumentach urzędowych (decyzjach o przyznaniu pomocy) i związana jest z dysponowaniem przez organ środkami publicznymi. Natomiast, jak już wskazano, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. W świetle wskazanego uregulowania nie ulega wątpliwości, że sfera prywatności została uznana jako wartość podlegająca prawnej ochronie, a jednym z jej aspektów jest prawo do ochrony danych osobowych. W sytuacji zatem, gdy wniosek dotyczy informacji publicznej zawierającej dane osobowe prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu. W ocenie Sądu organy prawidłowo dokonały oceny wniosku o udzielenie informacji publicznej z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.). Ustawa ta stanowi lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dane osobowe a więc informacje o konkretnej osobie (oznaczonej co do tożsamości), jak i te, które pozwalają tę osobę identyfikować (np. adres zamieszkania) stanowią sferę prywatności człowieka i podlegają udostępnieniu wyłącznie na podstawie przepisów tej ustawy. Sąd podziela stanowisko organów, że adres osoby fizycznej, a więc adres nieruchomości pod którym określona osoba zamieszkuje, mieści się w kategorii danych, które podlegają ochronie danych osobowych. Tym samym organ nie mógł udostępnić danych (adresów gospodarstw domowych), które umożliwiałyby zidentyfikowanie osoby fizycznej (art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych), bowiem naruszyłby sferę prywatności takiej osoby poprzez ujawnienie informacji jej dotyczącej. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.