IV SA/Gl 68/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2009 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu opieki społecznej postanawia odrzucić skargę Wójt Gminy C. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 8, art. 14, art. 17 ust. 1 pkt 16, art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 ust. 1 pkt 1, pkt 3, ust. 2 pkt 1 i 3, art. 62, art. 103, art. 106 ust. 1 i ust. 5, art. 107 ust. 4, art. 109 i art. 110 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.) oraz art. 104 i art. 163 Kodeksu postępowania administracyjnego zmienił swoją decyzję z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie odpłatności za pobyt P. S. w domu pomocy społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych w L. i ustalił nową kwotę odpłatności na poziomie [...] zł miesięcznie, a pozostałą kwotę [...] zł ponosiła będzie gmina. W uzasadnieniu decyzji podał, że z uwagi na umieszczenie strony we wskazanym domu pomocy społecznej, oraz mając na względzie wysokość dochodu i miesięcznego kosztu utrzymania w tym Domu orzeczono jak w sentencji. Z decyzją tą nie zgodził się P. S., który pismem z dnia [...] r. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C.. W motywach odwołania podał, że nie jest w stanie ponosić takiej odpłatności, albowiem do dochodu doliczono gospodarstwo rolne, jednakże będąc w domu pomocy nie jest w stanie tego gospodarstwa uprawiać. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił stanowisko prezentowane przez organ pierwszej instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję wniósł R. S.. W skardze tej zaznaczył, że jest bratem P. S. i zostanie jego opiekunem prawnym, ponieważ P. S. z uwagi na długoletnią chorobę został ubezwłasnowolniony. Odnosząc się do meritum zaskarżonej decyzji podniósł, że P. S. nie jest w stanie płacić za dom pomocy społecznej takiej wysokości, jaką ustalono w kwestionowanej decyzji, ponieważ nie uzyskuje on dochodu z posiadanego gospodarstwa rolnego, które nie jest uprawiane. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o oddalenie skargi i przywołało analogiczną argumentację do tej, jaką zamieściło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do postanowień art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie skarg na: decyzje administracyjne: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone powyżej, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynności organów. Merytoryczne rozpatrzenie wniesionej skargi wymaga, aby osoba wnosząca skargę spełniała wszelkie wymogi określone przepisami prawa, jak również nie mogą wystąpić przesłanki negatywne powodujące niemożność jej rozpatrzenia. Oznacza to, że nie wystarczy dopełnienie wszystkich wymogów przewidzianych wskazaną powyżej ustawą do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego, ponieważ równocześnie nie mogą wystąpić przesłanki negatywne określone w art. 58 tej ustawy. Stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 5 powyższej ustawy sąd odrzuca skargę, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie. Po myśli art. 26 § 1 przywoływanej ustawy zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach sądowoadministracyjnych (zdolność procesową) mają osoby fizyczne posiadające pełną zdolność do czynności prawnych. Powyżej przywołane przepisy posiadają znaczenie w rozpatrywanej sprawie, ponieważ jak wynika z akt sprawy P. S. nie posiada zdolności procesowej albowiem postanowienie Sądu Okręgowego w C. z dnia [...] r. prawomocne stało się z dniem [...] r. należy dostrzec, że w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego P. S. posiadał pełną zdolność do czynności prawnych, ponieważ odwołanie sporządził w dniu [...] r. Oznacza to, że organ odwoławczy uprawniony był do rozpatrzenia jego odwołania, natomiast odmiennie sytuacja wygląda ze złożeniem skargi do tutejszego Sądu. P. S. w dniu [...] r. upoważnił brata R. S. do wniesienia w jego imieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję SKO w C. z dnia [...] r. Wskazane upoważnienie jest z punktu widzenia prawnego bezskuteczne, albowiem w dniu jego udzielania P. S. został już ubezwłasnowolniony, a Sąd Rejonowy w L. nie ustanowił dla niego opiekuna prawnego. Z powyższego wynika, że P. S. nie mógł skutecznie udzielić bratu pełnomocnictwa do wniesienia skargi, a tym samym R. S. nie został w sposób prawidłowy upoważniony do dokonania tej czynności procesowej. Tym samym wyczerpana została przesłanka odrzucenia skargi sformułowana w art. 58 § 1 pkt 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związana z brakiem zdolności procesowej P. S.. Z przedłożonych akt wynika, że R. S. z dniem [...] r. ustanowiony został opiekunem prawnym P. S. i z tym dniem nabył możliwość skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W zaistniałej sytuacji procesowej w terminie otwartym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego P. S. nie mógł w sposób skuteczny wnieść takiej skargi, możliwość taka otwarła się dopiero wraz z ustanowieniem opiekuna prawnego. Jak wynika bowiem z treści art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Okoliczność ta umożliwia R. S. jako opiekunowi prawnemu P. S. wniesienie skargi na przedmiotową decyzję SKO w C. wraz ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Skarga łącznie z wnioskiem powinny być złożone w terminie siedmiu dni od dnia, w którym R. S. dowiedział się o uchybieniu terminu do dokonania tej czynności prawnej, czyli od dnia otrzymania niniejszego postanowienia. Po myśli art. 87 § 2 wyżej wymienionej ustawy w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.