IV SA/Gl 682/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: WSA Beata Kalaga - Gajewska NSA Tadeusz Michalik (spr.) Protokolant: asystent sędziego Agnieszka Drewniak po rozpoznaniu w dniu 21 września 2006 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie: art. 151 § 1 pkt.1 w związku z art. 145 § 1 k.p.a. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. po przeprowadzeniu postępowania co do wznowienia postępowania w sprawie uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] r. Nr [...] odmawiającej stwierdzenia choroby zawodowej -[...] u J. B. postanowił odmówić uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. Nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. odmówił stwierdzenia choroby zawodowej -[...] u J. B., a ponieważ od powyższej decyzji nie wniesiono odwołania , nabrała ona cech decyzji ostatecznej. J. B. w dniu [...] r. wniosła o wznowienie postępowania w sprawie choroby zawodowej, przedkładając dokumentację lekarską Poradni [...] w K. oraz opinię sądowo- lekarską z dnia [...] r. , przeprowadzoną na zlecenie Sądu Rejonowego -Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K.. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. wskazał, iż decyzja z dnia [...] r. została wydana w oparciu o orzeczenia lekarskie kompetentnych placówek służby zdrowia I i II szczebla tj. Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pacy i Zdrowia Środowiskowego w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] r.) i Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] r.) oraz dochodzenie epidemiologiczne. Obie jednostki orzecznicze, zbieżne w konkluzji swoich orzeczeń, orzekły o braku podstaw do rozpoznania u w/w choroby zawodowej narządu [...]. Podkreślono, iż powoływanie się J. B. na zaświadczenia lekarskie wydane w placówkach służby zdrowia nie powołanych do orzekania w sprawach chorób zawodowych zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz.294 ze zmianą w Dz. U. Nr 61 z 1989 r.poz.364) nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania, gdyż nie zachodzi żadna z wadliwości kwalifikowanych wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. W szczególności nadmieniono, iż nowa opinia sądowo-lekarska nie stanowi nowej okoliczności faktycznej lub nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, a nieznanego Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w momencie wydania decyzji (art. 145 §1 pkt 5 k.p.a.), ani nie ma miejsca sytuacja z art. 145 § 1 pkt. 8 k.p.a., gdyż decyzja ta nie była wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie Sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Zaakcentowano, że J. B. składając wniosek nie wskazała żadnych nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w sprawie, które istniały w dniu wydania decyzji ,a które jednocześnie nie znane były Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w K.. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest to, że w tych okolicznościach Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. uznał, że nie zachodzą żadne przesłanki do uchylenia decyzji. Odwołanie od decyzji złożyła J. B. podnosząc, iż nie zgadza się z decyzją uważając, iż jest krzywdząca jako, że praca [...] którą wykonywała w "A" S.A. w K. ([...]-[...]), "B" w K. ([...]-[...]) i "C" Sp. z o.o. w K. ([...]) spowodowała u niej [...]. Podnosiła, iż nie była poinformowana o możliwości złożenia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...]r. Decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. orzekł utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję w całości. Organ odwoławczy w całości podzielił ustalenia i wywody Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K.. Podkreślił, że J. B. wnosząc w dniu [...] r. o wszczęcie postępowania nie przedstawiła żadnych nowych dowodów i okoliczności mogących stanowić podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego uznał, że w sprawie choroby zawodowej J. B. nie zachodzi żadna z wadliwości kwalifikowanych wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a.., która może stanowić podstawy do wznowienia postępowania, tym samym uznał, iż decyzja organu pierwszej instancji zasługuje na utrzymanie jej w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. B. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła obrazę przepisów postępowania poprzez przyjęcie, że nie przedstawiła dowodów i okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę ostatecznej decyzji z [...]r. Akcentowała, iż przyczyną [...] był [...] w miejscu pracy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi , nie znajdując podstaw do zmiany zaprezentowanego stanowiska. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Dokonując kontroli kwestionowanej decyzji w wyżej opisanych ramach nie dostrzegł Sąd uchybień skutkujących jej wzruszeniem. Analiza akt sprawy wskazuje, że organy procedujące w sprawie wniosku o wznowienie postępowania nie naruszyły przepisów prawa. Zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zapadły bowiem w wyniku wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, właściwej ich oceny , trafnych ustaleń faktycznych oraz prawidłowych rozważań prawnych, przy zastosowaniu właściwej normy prawnej. Sprawa niniejsza dotyczy tego , czy istnieją, czy też nie powody do uchylenia decyzji ostatecznej w postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest wznowienie postępowania. W przedmiotowej sprawie skarżąca upatruje podstawy do wznowienia postępowania w nowej opinii z dnia [...] r. wydanej na zlecenie sądu powszechnego oraz w tym, iż przeprowadzając dochodzenie epidemiologiczne pominięto część pomieszczeń [...], w którym wykonywała pracę. W przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego przyjęto rozwiązanie wyczerpującego wyliczenia podstaw wznowienia postępowania. Innymi słowy oznacza to niedopuszczalność wznowienia postępowania na podstawie nie wyliczonej w art. 145 § 1 i 145 a § 1 k.p.a.. W myśl art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Z kolei art. 145 a § 1 k.p.a. stanowi, że można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie przedstawiła i nie udowodniła istnienia żadnej podstaw wznowienia wymienionej w wyżej wskazanych przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Strona - co trafnie podkreślił organ odwoławczy - nie przedstawiła także żadnych okoliczności, czy dowodów, które byłyby nowymi dowodami, czy okolicznościami istniejącymi w dniu wydania decyzji i nieznanymi organowi orzekającemu. W szczególności nie jest taką przyczyną kwestia nienależytego przeprowadzenia dochodzenia epidemiologicznego, pod kątem istnienia dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję. Jak wynika bowiem z treści formularza dochodzenia epidemiologicznego z dnia [...] r. skarżąca uczestniczyła w tym dochodzeniu i nie wnosiła żadnych uwag , że w jego toku pominięto część pomieszczeń [...] w którym wykonywała pracę. Zgłosiła jedynie uwagę, że nie była obecna przy wykonywaniu pomiarów [...]. Również nowa opinia sądowo-lekarska nie stanowi nowej okoliczności faktycznej lub nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, a nieznanego Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w momencie wydania decyzji (art. 145 §1 pkt 5 k.p.a.), ani nie ma miejsca sytuacja z art. 145 § 1 pkt. 8 k.p.a., gdyż decyzja z dnia [...] r. nie była wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie Sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Trafnie zatem odmówiono wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie, skoro strona nie wykazała jakichkolwiek prawem przewidzianych przyczyn do jego wznowienia. Nietrafny jest także zarzut skarżącej wyartykułowany w treści odwołania, iż "nie była poinformowana o możliwości złożenia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] r., albowiem decyzja ta zawiera prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie złożenia odwołania. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).