IV SA/Gl 684/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2010 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich oddala skargę. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 1 – 4 oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.) odmówił S. K. przyznania uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że strona wystąpiła z wnioskiem o przyznanie uprawnień kombatanckich na podstawie przedmiotowej ustawy. Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 1 o spełnieniu warunków do uzyskania takich uprawnień orzeka Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie udokumentowanego wniosku zainteresowanej osoby oraz rekomendacji stowarzyszenia właściwego dla określonego rodzaju działalności kombatanckiej lub represji. Zdaniem organu wykonywane przez stronę zatrudnienie na budowach obiektów wojskowych oraz choroba zawodowa nabyta podczas wykonywania tej pracy nie stanowią represji lub działalności w rozumieniu przepisów powyżej przywołanej ustawy. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych złożył S. K.. We wskazanym wniosku wystąpił o ponowne rozpatrzenie jego wniosku i zaakcentował, że w następstwie pracy na wojskowych budowach obecnie jest osobą schorowaną, a dowodem tego jest rozpoznanie u niego choroby zawodowej. We wniosku tym podniósł również okoliczności związane z działaniami niezgodnymi z przepisami prawa, a polegającymi na fałszowaniu jego zdaniem dokumentacji medycznej. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy swoją decyzję o odmowie przyznania S. K. uprawnień kombatanckich. W motywach rozstrzygnięcia organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie odniósł się do argumentacji strony. Zdaniem organu strona nie wskazała, aby w przedmiotowej sprawie zaistniały jakiekolwiek nowe okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające uchylenie dotychczasowej decyzji. Następnie organ administracji wskazał na unormowania określające wymogi dotyczące działalności kombatanckiej względnie uznanej za równorzędną z działalnością kombatancką i uznał, że podnoszone przez zainteresowanego okoliczności dotyczące wykorzystywania pracy na budowach obiektów wojskowych oraz choroba zawodowa nabyta podczas wykonywania tej pracy nie są represjami w rozumieniu przepisów wyżej wymienionej ustawy i nie mogą zostać potraktowane za działalność kombatancką ani jako działalność równorzędną z kombatancką. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję wniósł S. K.. W skardze tej powtórzył on argumentację zamieszczoną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W szczególności podniósł, iż w następstwie pracy na budowach obiektów wojskowych nabył schorzeń i obecnie ma rozpoznaną chorobę zawodową. Następnie w skardze tej podniósł, że postępowania w jego sprawie prowadzone były w sposób nieprawidłowy i z naruszeniem prawa. Zaakcentował, iż w latach osiemdziesiątych organy administracji publicznej fałszowały dokumentację dotyczącą jego sytuacji faktycznej i prawnej. W odpowiedziach na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej jaką zamieścił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do argumentacji zaprezentowanej w skardze organ ten uznał, że stan faktyczny jest bezsporny, a organ wyjaśnił stronie jakimi motywami kierował się odmawiając zgłoszonego żądania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Z brzmienia przywołanego przepisu wynika, że nie każde uchybienie przepisom prawa materialnego jak również przepisom prawa procesowego stanowi podstawę do uwzględnienia wniesionej skargi. W przypadku prawa procesowego naruszenie tych przepisów musiałoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem naruszenie, które nie będzie miało istotnego wpływu na wynik sprawy nie będzie stanowiło podstawy do uwzględnienia wniesionej skargi. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zwrócić uwagę na stan normatywny. Zgodnie z postanowieniami art. 1 – 4 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.) kombatantami są osoby biorące udział w działaniach wojennych oraz osoby podlegające represji w okresie powojennym. Po myśli art. 4 przedmiotowej ustawy unormowania zamieszczone w niej stosuje się do osób, które podlegały represjom wojennym i okresu powojennego. Represjami w rozumieniu ustawy są okresy przebywania: 1) z przyczyn politycznych, narodowościowych, religijnych i rasowych: a) w hitlerowskich więzieniach, obozach koncentracyjnych i ośrodkach zagłady, b) w innych miejscach odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa, c) w innych miejscach odosobnienia, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa, 1) z przyczyn narodowościowych i rasowych w gettach, 2) z przyczyn politycznych, religijnych i narodowościowych: a) w więzieniach oraz poprawczych obozach pracy i poprawczych koloniach pracy podległych Głównemu Zarządowi Obozów i Kolonii Poprawczych NKWD, a od marca 1946 r. MWD ZSRR, b) na przymusowych zesłaniach i deportacji w ZSRR, 4) w więzieniach lub innych miejscach odosobnienia na terytorium Polski na mocy skazania w latach 1944-1956, na podstawie przepisów wydanych przez władze polskie, przez sądy powszechne, wojskowe i specjalne albo w latach 1944-1956 bez wyroku – za działalność polityczną bądź religijną, związaną z walką o suwerenność i niepodległość. Przedstawiony powyżej katalog represji posiada charakter zamknięty i nie może być rozszerzany o nowe nie przewidziane w powyższej ustawie. Przywołane ustalenie posiada istotne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy, ponieważ skarżący wystąpił do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z wnioskiem o uznanie go za kombatanta, a jako podstawę wskazał przymusową pracę na budowie obiektów wojskowych, jaką wykonywał od [...] roku, będąc maszynistą ciężkich maszyn budowlanych. W następstwie wykonywania tej pracy uprawnieni lekarze rozpoznali u niego chorobę zawodową. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych mocą zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji tegoż organu z dnia [...] odmówił S. K. przyznania uprawnień kombatanckich. W motywach tych rozstrzygnięć wskazał, że skarżący nie spełnia wymogów przewidzianych w ustawie do przyznania uprawnień kombatanckich, a podnoszone przez niego argumenty nie zasługiwały na uwzględnienie. Kontrola powyższych rozstrzygnięć przeprowadzona przez tutejszy Sąd nie wykazała, aby decyzje te naruszały obowiązujący porządek prawny. Przyjdzie zauważyć, że motywy, którymi kierował się skarżący sprowadzały się do tego, że był on represjonowany w okresie powojennym, a represja ta polegała na niezbędności wykonywania prac na ciężkich maszynach budowlanych w ramach budowy obiektów wojskowych, a uzewnętrznieniem powyższych represji stała się choroba zawodowa. Podzielić należy stanowisko organu administracji wypowiadającego się w niniejszej sprawie, że przesłanka przywoływana przez skarżącego nie jest przewidziana w przepisach powyżej przywoływanej ustawy o kombatantach oraz niekŧórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. Tym samym skarżący nie wykazał, aby spełniał wymogi do uzyskania uprawnień kombatanckich. Podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące nieprawidłowości w działaniu placówek medycznych oraz inne zarzuty formułowane w skardze nie mogą być uwzględnione, ponieważ nie odnoszą się one do meritum sprawy, a w rzeczywistości związane są one z poczuciem krzywdy, jaką poniósł skarżący pracując wbrew własnej woli na budowie obiektów wojskowych. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.