IV SA/Gl 691/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Walentek po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranych świadczeń wychowawczych w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Pismem z dnia 12 czerwca 2018 r. E.G., reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata K.K., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z [...]r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r. nr [...], którą uznano wypłacone świadczenie wychowawcze, na L.G. w okresie od 1 października 2016 r. do 30 czerwca 2017 r. w kwocie 4.500 zł, za nienależnie pobrane i zobowiązano do jego zwrotu. W treści skargi pełnomocnik zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Zdaniem pełnomocnika "wykonanie decyzji skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącej znacznej szkody w postaci uszczuplenia miesięcznego dochodu rodziny, a co się z tym wiąże, narazi skarżącą i jej rodzinę na niemożliwość zaspokojenia bieżących, miesięcznych potrzeb". Jednocześnie wskazała, że skarżąca złożyła w urzędzie miasta S. oświadczenie, w którym zgodziła się na potrącenie naliczonej kwoty koniecznego do zwrotu świadczenia, z bieżącego świadczenia wychowawczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Natomiast art. 61 § 5 P.p.s.a. stanowi, że postanowienie, o którym mowa w § 3, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W tym miejscu należy wskazać, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się zatem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga również, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. postanowienie NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, LEX nr 1624317). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż pełnomocnik skarżącej wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej powołał się jedynie na uszczuplenie miesięcznego dochodu rodziny i niemożliwość zaspokojenia bieżących, miesięcznych potrzeb skarżącej i jej rodziny. Jednocześnie nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających wyżej wymienione okoliczności. Tym samym zdaniem Sądu brak jest podstaw do uwzględnienia tego wniosku. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.