IV SA/Gl 696/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Beata Kalaga – Gajewska( spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. H., M. H., A. M., R. M., J. S., A. O., M. S., W. S., J. A., E. A., G. M., A. M., D. S., A. S. na postanowienia Sądu Rejonowego w W. Ś. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie drogi publicznej postanawia: odrzucić skargę W myśl art. 175 Konstytucji RP, sądy administracyjne, podobnie jak Sąd Najwyższy, sądy powszechne i sądy wojskowe, sprawują wymiar sprawiedliwości. Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez te sądy, zostały określone wprost w art. 184 Konstytucji RP. Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych organów administracji rządowej. Granice właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określono w art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ). Szczegółowe natomiast unormowanie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych zawierają przepisy art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 4 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ), zwanej dalej w skrócie: ustawą p.p.s.a. Z regulacji tej w szczególności wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym, zabezpieczającym bliżej określone w art. 3 § 2 pkt 1 i pkt 2, inne akty wymienione w pkt 4 – 7 tego przepisu oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. Z powyższych uregulowań wynika jednoznacznie, że sądy administracyjne nie są właściwe do kontroli orzeczeń wydanych przez sądy powszechne. Jak wynika z akt sprawy skarżący wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą, w której przedstawili problemy własnościowe dotyczące określonych nieruchomości gruntowych. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie w szczególności zaskarżonej decyzji, postanowienia lub innego aktu albo czynności oraz orzeczenia organu, którego działania lub bezczynności skarga ta dotyczy, skarżący w piśmie z dnia [...] r. jednoznacznie określili, że wnoszą skargę na postanowienie Sądu Rejonowego w W. Ś. z dnia [...] r. i inne postanowienia tego Sądu o numerach: [...] , [...] i [...] oraz na uchwałę nr [...] Powiatowej Rady Narodowej w W. Ś. z dnia [...] r. Z uzasadnienia tak sprecyzowanego żądania oraz załączników do tego pisma wynika, że skarga ta dotyczy orzeczeń sądu powszechnego i działania Powiatowej Rady Narodowej w W. Ś.. Należy zauważyć, że w piśmie sądowym z dnia [...] r. skierowanym do pełnomocnika skarżących ( karta [...] akt sądowych ) został on pouczony o treści art. 3 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a. W odpowiedzi skarżący wskazali przedmiot skargi jako dotyczący wyżej wymienionych postanowień i uchwały, ale nie wykazali, aby skarga dotyczyła któregokolwiek z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 ustawy p.p.s.a. lub bezczynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. Z powyższego wynika, że skarga została wniesiona w sprawie podlegającej kognicji sądu powszechnego. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wobec powyższego działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.