IV SA/Gl 697/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2017 r. sprawy ze skargi A. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej nieważność decyzji w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...]. Postanowieniem z dnia[...] . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez SKO w K. z dnia [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji SKO w K. z dnia [...] stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] przyznającej A. F. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Według części wstępnej postanowienia, zostało ono wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w składzie: M. K. – Przewodniczący oraz J. G. i K. C.– członkowie zespołu. Postanowienie zawiera dwa podpisy M. K. i podpis J. G. wraz z ich pieczątkami imiennymi. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] r. utrzymało w mocy wyżej wymienione postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] W piśmie z dnia [...] A. F. wniósł skargę na postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] podnosząc, że od 1 stycznia 2017 r. uchylona została przesłanka negatywna wymieniona w art. 17 ust. 5 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, co oznacza, że wymieniona przesłanka negatywna od początku nie istnieje i np. małżonkowie mogą mieć dwa oddzielne świadczenia opiekuńcze dla różnych niepełnosprawnych członków swoich rodzin. W związku z zarzutami i stwierdzeniami zawartymi w skardze, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz poprzedzającego je postanowienia tego organu z dnia [...] W odpowiedzi na skargę organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] Wskazał, że zgodnie z art. 157 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego – w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji – postępowanie wszczyna się z urzędu lub na żądanie strony. Podkreślił, że skarżący pismem z dnia 25 marca 2017 r. wniósł o podjęcie z urzędu nieważności decyzji Kolegium z dnia [...] i z dnia [...] r. Organ wskazał, że w takiej sytuacji powinien jedynie poinformować stronę o braku podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, brak było natomiast podstaw do wydania przez Kolegium postanowienia w trybie art. 61a § 1 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy postanowienie tego samego organu z dnia[...] odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez SKO w K. w dniu [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji SKO w K. z dnia [...] stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] przyznającej A. F. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Jak już była o tym mowa wyżej - według części wstępnej postanowienia z dnia [...] wydanego przez organ w ramach rozpoznania sprawy w pierwszej instancji, postanowienie zostało wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w składzie: M. K. – Przewodniczący oraz J. G. i K. C. – członkowie zespołu. Natomiast postanowienie zawiera dwa podpisy M. K. i podpis J. G. wraz z ich pieczątkami imiennymi. Wynika z powyższego, że postanowienie zostało dwukrotnie podpisane przez tę samą osobę, tj. przez M. K., a ponadto nie zostało podpisane przez trzeciego członka składu. Zgodnie zaś z art. 124 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – obok spełnienia innych warunków określonych w tym przepisie – postanowienie powinno zawierać – podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Z przepisu tego wynika zatem przede wszystkim, że postanowienie powinno być podpisane przez wszystkie te osoby, które brały udział w jego wydaniu, a w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że zawiera ono dwukrotny podpis Przewodniczącej składu orzekającego i nie zostało podpisane przez jedną osobę, która należała do składu wydającego zaskarżone rozstrzygnięcie. Stanowiło to rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W podsumowaniu wskazać więc należało, że według art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Natomiast art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, który zgodnie z art. 126 K.p.a. znajduje odpowiednie zastosowanie do postanowień, dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Wobec zaistnienia przesłanki w postaci rażącego naruszenia prawa przy wydaniu postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., które zostało następnie utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 135 P.p.s.a. – stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia z dnia [...]