IV SA/Gl 700/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2006 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. Ś. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej /Dz.U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm./ i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stwierdził u A. A. choroby zawodowej – [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że uprawnione do przeprowadzenia badań placówki: Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Poradnia Chorób Zawodowych w S. i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. stwierdziły brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej [...], przy czym nie jest kwestionowana okoliczność, że skarżący przez cały okres zatrudnienia narażony był na [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. A., który uznał ją za krzywdzącą, ponieważ przez cały okres pracy zawodowej narażony był na [...]. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tegoż rozstrzygnięcia przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania jak również przywołał obowiązujące przepisy w zakresie stwierdzenia choroby zawodowej. Organ ten podzielił ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji dotyczące przebiegu pracy zawodowej A. A., jak również przyznał, że ten pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania [...]. Jednocześnie wskazał, że orzeczenia obu uprawnionych placówek medycznych wypowiadających się w sprawie wykluczyły u wyżej wymienionego chorobę zawodową i nie zakwalifikowali rozpoznanego [...] do poz. [...] wykazu z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz.U. Nr 132, poz. 1115/, ponieważ stwierdzona [...] u A. A. [...] – nie upoważnia do uznania choroby zawodowej, gdyż nie spełnia określonego w wykazie chorób zawodowych kryterium [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję wniósł A. A. W skardze tej wyraził niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i ponownie zaznaczył, że zatrudniony był na stanowiskach pracy, na których występował [...]. Podniósł także, że uprawnione placówki medyczne stwierdziły u niego występowanie [...] i zaznaczył, że jego koledzy, którzy przepracowali jedynie [...] lat na [...] i posiadają [...] mają stwierdzoną chorobę zawodową a jemu takiej choroby nie stwierdzono pomimo przepracowania blisko [...] lat na [...]. W odpowiedzi na skargę Ś. Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o oddalenie skargi i przywołał dotychczasową argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności przyjdzie przedstawić stan prawny jaki stanowił podstawę do podjęcia rozstrzygnięć przez organy administracji w sprawie. Z uwagi na fakt, że pierwsze czynności w sprawie dokonane zostały po wejściu w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz.U. Nr 132, poz. 1115/, w sprawie mają zastosowanie przepisy tegoż aktu prawnego. W oparciu o wskazany akt chorobę zawodową można stwierdzić wówczas gdy spełnione zostaną kumulatywnie trzy przesłanki pozytywne, a mianowicie u osoby ubiegającej się rozpoznana zostanie choroba wymieniona w załączniku do wskazanego rozporządzenia, a jej etiologia związana będzie z zatrudnieniem, jak również wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych nastąpi w okresie wskazanym w rozporządzeniu pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego. W rozpatrywanej sprawie uprawnione do tego placówki medyczne stwierdziły u skarżącego [...] przy czym Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Poradnia Chorób Zawodowych w S. wskazał, że przeprowadzona [...] obejmująca [...], a [...]. Natomiast w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w następstwie analogicznych badań ustalono, że [...]. Zatem wyniki powyższych badań są bardzo zbliżone i mogą stanowić podstawę dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie przyjdzie wskazać, że w świetle pkt [...] załącznika do przywoływanego powyżej rozporządzenia chorobą zawodową jest [...]. W świetle przywołanego stanu prawnego i w zestawieniu ze stanem faktycznym przyjdzie podzielić stanowisko zarówno uprawnionych podmiotów medycznych jak również obu organów podejmujących rozstrzygnięcie w sprawie, że w przypadku skarżącego występuje [...] wynikający z pracy w warunkach narażenia zawodowego, jednakże poziom udokumentowanego [...] nie odpowiada [...], który pozwoliłby zaliczyć go do chorób zawodowych, ponieważ [...]. Zatem w tym zakresie organy administracji nie dopuściły się naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Organom tym nie można także zarzucić naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, ponieważ skarżący miał zagwarantowany czynny udział w prowadzonym postępowaniu jak również rozstrzygnięcie zostało podjęte po wyjaśnieniu wszystkich istotnych w sprawie okoliczności. W skardze postawiony został zarzut, że osoby, które pracowały krócej niż skarżący i wcześniej miały podejmowane rozstrzygnięcie posiadają stwierdzoną chorobę zawodową z powodu [...], zatem uważa taką sytuację za krzywdzącą go. W tym miejscu przyjdzie skarżącemu wyjaśnić, że mocą wskazanego powyższej rozporządzenia w sposób szczegółowy określone zostały wymogi jakie uprawniają do uznania choroby zawodowej z tytułu [...], przy czym rozporządzenie to w § 10 zawiera przepis przejściowy, mocą którego w odniesieniu do spraw rozpoczętych przed jego wejściem w życie zastosowanie mają przepisy dotychczasowe, a przepisy te były liberalniejsze ponieważ nie zawierały progu granicznego umożliwiającego stwierdzenie u danej osoby występowania choroby zawodowej. Zatem w odniesieniu do tych osób zastosowanie ma istotna w demokratycznym państwie prawa zasada praw nabytych. Tym samym nowy akt prawny wprowadzający rygorystyczniejsze rozwiązania prawne odnosi się jedynie do tych, w stosunku do których czynności procesowe podjęte zostały już po jego wejściu w życie, natomiast wszystkie te osoby, w stosunku do których podjęte zostało już stosowne rozstrzygnięcie zachowują przyznane prawo jako prawo nabyte. Uprawnienie do rozciąga się także na osoby, w stosunku do których podjęte zostały czynności procesowe zmierzające do stwierdzenia choroby zawodowej. W świetle wskazanych rozważań nie można podzielić argumentacji skarżącego zamieszczonej w skardze by rozstrzygnięcie to naruszało zasadę równości wyrażoną w Konstytucji RP, ponieważ prawodawca ma prawo zmieniać stan prawny i wymogi jakimi musi się legitymować osoba ubiegająca się o jakieś uprawnienie, jednakże zmiany te nie mogą oddziaływać już na prawa nabyte natomiast mogą wprowadzać nowe – zaostrzone regulacje na przyszłość. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić. SJ/