IV SA/Gl 708/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2010 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta B., na podstawie art. 104 k.p.a. w zw. z art. 12, art. 11 ust.2 ustawy o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.), odmówił przyznania Z.W. pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego z przeznaczeniem na zaspokojenie podstawowych bieżących potrzeb życiowych. W motywach tej decyzji organ podał, że odmowa przyznania świadczenia uzasadniona jest stwierdzoną dysproporcją pomiędzy wysokością dochodu udokumentowaną przez stronę a jej rzeczywistą sytuacją majątkową oraz z uwagi na brak współdziałania rodziny z pracownikiem socjalnym. Wskazano, iż w trakcie postępowania administracyjnego ustalono, że strona prowadzi gospodarstwo domowe z żoną i córką, jedynym źródłem utrzymania rodziny jest pomoc finansowa Ośrodka w postaci zasiłku okresowego w kwocie [...] zł i świadczenia pieniężnego na zakup posiłku w wysokości [...] zł (kwiecień-czerwiec 2009 r.), a także zasiłku celowego na wyrobienie dowodów osobistych w kwocie [...] zł dla żony i córki. Ustalono, iż strona jest użytkownikiem samochodu osobowego marki [...] i w związku z tym ponosi dodatkowe opłaty związane z jego utrzymaniem i eksploatacją. Ponadto z przeprowadzonej analizy budżetu domowego rodziny wynika, że koszty związane z użytkowaniem telefonu komórkowego oraz zakupem lekarstw wynoszą miesięcznie [...] zł przy jednoczesnym deklarowanym przez stronę dochodzie rodziny 0,00 zł. Stwierdzono także, że żona oraz córka strony nie wywiązały się z zawartego przez nie kontraktu socjalnego, zaś przyznane środki zostały spożytkowane na inny cel. Odwołanie od tej decyzji wniósł Z.W. domagając się jej uchylenia. Wyjaśnił, że nie posiada żadnych dochodów, wartościowych przedmiotów i nieruchomości, które mogłyby zaspokoić potrzeby rodziny. Wskazał, iż zamieszkiwany lokal znajduje się w złym stanie i jest wyposażony w stare sprzęty AGD. Poinformował też o złym stanie zdrowia rodziny. Nadto wyjaśnił, że nie posiada żadnych dochodów z uwagi na brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu złego stanu zdrowia. Ponadto poinformował, iż czyni starania w celu podjęcia pracy adekwatnej do jego stanu zdrowia. Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. orzekło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte na wniosek Z.W. z dnia [...], w którym zwrócił się o udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego na bieżące potrzeby oraz zakup leków. Organ I instancji przeprowadził wywiad środowiskowy, w trakcie którego strona postępowania dodatkowo wniosła o pomoc pieniężną na zakup żywności oraz zasiłek okresowy od lipca 2009 r. W toku postępowania ustalono, iż Z.W. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz córką. Jest osobą bezrobotną, zarejestrowaną w PUP bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Stwierdzono, iż nie podejmuje żadnych prac dorywczych i innego zatrudnienia, gdyż jest zainteresowany wyłącznie wykonywaniem pracy na stanowisku kierowcy. Żona i córka strony są osobami biernymi zawodowo. Wobec ciężkiej sytuacji rodziny zawarto z nimi w dniu [...] kontrakt socjalny, w którym zobowiązano żonę i córkę strony do wyrobienia dowodów osobistych i rejestracji w PUP, a na ten cel przyznano zasiłek celowy w kwocie [...] zł. W trakcie oceny realizacji kontraktu socjalnego stwierdzono, iż nie wywiązano się z jego postanowień. Ponadto ustalono, iż Z.W. posiada orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności do dnia [...]. Źródłem utrzymania rodziny jest jedynie pomoc finansowa tamtejszego ośrodka. Podniesiono, że postępowanie administracyjne wykazała także, iż Z.W. jest właścicielem samochodu osobowego marki [...] w związku z czym ponosi dodatkowe opłaty związane z jego utrzymaniem. Strona przedstawiła dowody wskazujące na fakt, iż na bieżąco opłaca składkę OC, nie potrafiła jednakże określić ile miesięcznie przeznacza na eksploatację pojazdu. Analiza budżetu domowego wykazała natomiast, iż rodzina ponosi opłaty związane z użytkowaniem telefonu komórkowego [...] zł miesięcznie, ubezpieczenie OC [...] zł miesięcznie, lekarstwa [...] zł miesięcznie. Wobec powyższego organ stwierdził, iż jeśli rodzina deklaruje zerowy dochód, a jest w stanie ponosić dodatkowe koszty związane z eksploatacją samochodu, telefonu - występuje dysproporcja pomiędzy deklarowanym dochodem a rzeczywistą sytuacją majątkową rodziny. Wskazano, że w dniu [...] Z.W. złożył dodatkowe wyjaśnienia, oświadczając, iż jedynym źródłem dochodu rodziny jest pomoc społeczna, potwierdził, iż jest jedynym użytkownikiem samochodu, który używa sporadycznie do załatwiania spraw związanych z wizytami u lekarza i poszukiwaniem pracy. Ponadto wyjaśnił, iż środki przeznaczone na wyrobienie dowodów osobistych rodzina przeznaczyła na zaspokojenie najniezbędniejszych potrzeb życiowych, tj. zakupu żywności, gdyż pomoc ośrodka w tym zakresie jest niewystarczająca. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wskazało, iż art. 3 ust 1 ustawy o pomocy społecznej przewiduje wsparcie dla rodzin i osób w ich wysiłkach zmierzających do przezwyciężenia trudnej sytuacji materialno-bytowej, a nadto art. 4 tej ustawy stanowi, że osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Natomiast w myśl natomiast art. 11. ust 2 cyt. ustawy brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub wykonywania prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Następnie podkreślono szczególne znaczenie kontraktu socjalnego stanowiącego współpracę pomiędzy osobą ubiegającą się o pomoc społeczną a pracownikiem socjalnym reprezentującym organ administracji, będącego także swoistego rodzaju gwarantem właściwego spożytkowania otrzymanej pomocy i zamiaru polepszania swojej sytuacji życiowej. Podniesiono, iż ustawa wskazuje następstwa niedotrzymania zobowiązań przez stronę (beneficjenta świadczenia pomocy społecznej). Konsekwencje niewykonania umowy przez wspomaganą osobę lub rodzinę mogą skutkować odmową udzielenia wsparcia, uchyleniem decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymaniem świadczeń pieniężnych (art. 11 ust. 2). Organ odwoławczy zaznaczył, iż dotrzymywanie postanowień kontraktu socjalnego jest w sytuacji strony jedną z koniecznych i obligatoryjnych przesłanek do udzielenia pomocy społecznej. W tym stanie rzeczy Kolegium stwierdziło, iż stan faktyczny ustalony w toku postępowania administracyjnego uzasadnia odmowę pomocy finansowej na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Stwierdzono jednocześnie, że strona w toku postępowania nie sprecyzowała występujących niezbędnych potrzeb, tym samym niemożliwe stało się określenie przez organ I instancji konkretnego celu na jaki miałaby zostać przeznaczona pomoc społeczna w postaci zasiłku celowego. Nadto zaakcentowano, że nie zostały zrealizowane przez żonę strony oraz jego córkę założenia kontraktu socjalnego zawartego [...]. W kontrakcie tym U. i P.W. zobowiązały się między innymi do wyrobienia dowodu osobistego ze środków przeznaczonych na ten cel przez ośrodek oraz do rejestracji w PUP. Realizacja postanowień kontraktu socjalnego miała ułatwić aktywizację zawodową stron tego kontraktu na rynku pracy. Jak wykazało postępowanie administracyjne, w tym oświadczenia Z.W., otrzymane środki pomocy społecznej zostały zrealizowane na inny cel. Zaznaczono przy tym, że zasiłek celowy (w niniejszym przypadku na pokrycie kosztów związanych z wyrobieniem dowodów osobistych) jest przyznawany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, zawsze przyznawany na określony cel, ma charakter pomocy doraźnej ukierunkowanej na konkretny cel bytowy. Beneficjenci zasiłku celowego przeznaczonego na wyrobienie dowodów osobistych nie zrealizowali potrzeby na jaką ta konkretna pomoc została przyznana, mając świadomość konsekwencji z tym związanych. Tym samym strony kontraktu nie wykorzystały własnych możliwości i uprawnień do polepszenia swojej sytuacji bytowej. Kolegium wskazało także, iż źródłem utrzymania rodziny jest pomoc społeczna głównie w formie zasiłku okresowego. Podkreślono, iż zasiłek okresowy służy zaspokojeniu najniezbędniejszych potrzeb bytowych. W przedmiotowej sprawie ustalono, iż rodzina ponosi koszty związane z użytkowaniem telefonu komórkowego oraz eksploatacją samochodu (składki OC oraz zakup paliwa). Wydatki te nie są z całą pewnością najniezbędniejszymi potrzebami życiowymi i nie służą stronie do zarobkowania a tym samym nie polepszają jej sytuacji materialnej generując kolejne koszty. Niewielki dochód rodziny, który stanowi pomoc społeczna powinien być więc przeznaczony na zaspokojenie najniezbędniejszych potrzeb życiowych natomiast rodzina powinna podejmować wszelkie starania wykorzystując swoje uprawnienia i możliwości zmierzające do poprawy własnej sytuacji życiowej. Kolegium podkreśliło, że rozumie trudności związane z zaspokojeniem codziennych potrzeb z tak niewielkiej kwoty, jednakże zwraca uwagę na fakt, że rodzina składa się z trzech osób w wieku produkcyjnym mogących podjąć zatrudnienie adekwatne do ich stanu zdrowia i możliwości. Ponadto zwrócono też uwagę, iż posiadanie pojazdu także generuje zbędne koszty, które w przypadku rodziny winny być redukowane do niezbędnego minimum. Zdaniem organu odwoławczego stan faktyczny wykazał, iż zaszły okoliczności wskazane w art. 11 ust 2 ustawy o pomocy społecznej, tj. nie dotrzymano postanowień kontraktu socjalnego poprzez nienależyte wykorzystanie pomocy finansowej udzielonej przez MOPR w B., co w konsekwencji doprowadziło do niewyrobienia dowodów osobistych i nie podjęcia rejestracji w PUP oraz brak współdziałania osoby lub rodziny pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej polegający na nieusprawiedliwionym nie zgłoszeniu się w wyznaczonym terminie przez stronę u pracownika socjalnego celem oceny wypełnienia założeń kontraktu socjalnego, a także poprzez niewykorzystywanie przez rodzinę własnych uprawnień i możliwości zmierzających do poprawy ich sytuacji życiowej. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż pomimo oświadczenia o złej sytuacji zdrowotnej rodziny skarżący nie wykazał, iż jego stan zdrowia oraz jego żony i córki uniemożliwia podjecie jakiegokolwiek zatrudnienia. Reasumując podniesiono, że niewypełnienie postanowień kontraktu oraz niezrealizowanie celu pomocy społecznej uzasadniają odmowę wnioskowanego świadczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący Z. W. wyraził swoje niezadowolenie z rozstrzygnięcia Kolegium oraz wskazał na swoją ciężką sytuację materialną i rodzinną. Podniósł, iż pozostaje bez zatrudnienia pomimo starania się o pracę i nie posiada żadnego dochodu. Nadmienił, że jego rodzina nie jest rodziną "pijacką" i nie marnotrawi środków pomocowych. Nadto powtórzył argumentację zaprezentowaną w treści odwołania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w sytuacji, gdy sąd stwierdzi, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi dla niej skutkami. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu ,nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzając w oparciu o powyższe uregulowania ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że nie narusza ona przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co musiało prowadzić do konkluzji, iż zaskarżona decyzja nie podlegała wzruszeniu. Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zadaniem pomocy społecznej jest wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienia im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 tej ustawy). Powyższe regulacje należy rozumieć w ten sposób, że odpowiednie instytucje powołane do tego mają za cel udzielanie wsparcia osobom go potrzebującym. Jednocześnie w ustawie o pomocy społecznej podkreśla się aspekt aktywnego udziału osoby lub rodziny w procesie przezwyciężania trudnej sytuacji życiowej, w której się one znalazły. Pomoc społeczna nie ma bowiem charakteru stałego i nie może sprowadzać się do prostego rozdawnictwa świadczeń. Ma ona przejściowo stanowić rodzaj wsparcia w celu pokonania trudności życiowych beneficjentów. W żadnym razie świadczenia z pomocy społecznej nie mogą być traktowane jako stałe źródło dochodu. Rolą organów pomocy społecznej jest więc również przeciwdziałanie traktowaniu świadczeń pomocowych jako oczywistej i bezwarunkowej należności ze strony Państwa. Celowi temu służy zobowiązywanie stron do aktywności w zakresie przezwyciężania swoich trudnych sytuacji życiowych. Dlatego też osoby, które korzystają ze świadczeń z pomocy społecznej na zaspokojenie własnych potrzeb mają obowiązek współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu swej trudnej sytuacji (art. 4 omawianej ustawy), pod rygorem odmowy udzielenia świadczeń (art.11 ust. 2 ustawy). Poza sporem zatem pozostaje fakt, iż celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobie lub rodzinie życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, a cel ten osiąga się poprzez wyprowadzenie osoby z systemu pomocy społecznej. Osiągnięcie wskazanego celu możliwe jest jedynie wówczas, kiedy organ administracji posiada możliwość prowadzenia prawidłowej pracy socjalnej, która pełni formę przewidzianego przez prawo instrumentu usamodzielnienia osoby czy rodziny. Zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy materiał dowodowy wskazuje, iż Z.W. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz córką. Jest osobą bezrobotną, zarejestrowaną w powiatowym urzędzie pracy bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych, przy czym nie podejmuje żadnych prac dorywczych i innego zatrudnienia, gdyż jest zainteresowany wyłącznie wykonywaniem pracy na stanowisku kierowcy. Żona i 20 letnia córka strony są osobami biernymi zawodowo. W dniu [...] zawarto kontrakt socjalny, w którym zobowiązano żonę i córkę strony do wyrobienia dowodów osobistych i rejestracji w urzędzie pracy, a na ten cel przyznano zasiłek celowy w kwocie [...] zł. W trakcie oceny realizacji kontraktu socjalnego stwierdzono, iż nie wywiązano się z jego postanowień (środki finansowe na dowody osobiste przeznaczono na inne cele). Skarżący posiada orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności do dnia [...]. Dochód rodziny wynosi 0,00 zł, a jedynym źródłem utrzymania rodziny jest wyłącznie pomoc finansowa MOPS w B.. Z.W. użytkuje samochód osobowy marki [...] w związku z czym ponosi dodatkowe opłaty związane z jego utrzymaniem, w tym na bieżąco opłaca składkę OC w wysokości [...] zł miesięcznie. Rodzina ponosi nadto opłaty związane z użytkowaniem telefonu komórkowego w wysokości [...] zł miesięcznie oraz na lekarstwa [...] zł miesięcznie. Powyższe prowadzi do wniosku, że jeżeli rodzina deklaruje zerowy dochód, a z drugiej strony jest w stanie ponosić dodatkowe koszty związane z eksploatacją samochodu oraz telefonu, to bądź występuje dysproporcja pomiędzy deklarowanym dochodem, a rzeczywistą sytuacją majątkową rodziny, bądź też przyznawane jej środki pomocowe są przeznaczane na cele nie odpowiadające celom pomocy społecznej. W tym miejscu należy ponownie wskazać skarżącemu, że zgodnie z regulacją przepisu art. 3 ust. 1 omawianej ustawy pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Opłacanie ze środków pomocowych ubezpieczenia OC samochodu i kosztów związanych z jego eksploatacją (zakup paliwa), a nadto kosztów użytkowania telefonu komórkowego nie jest zaspokajaniem niezbędnej potrzeby życiowej, a tym samym celem pomocy społecznej. Przeciwny bowiem pogląd musiałby prowadzić do uznania, że pomoc społeczna miałaby służyć takim celom jak utrzymanie samochodu osobowego, czy uiszczanie należności za korzystanie z telefonu. Przyjdzie przy tym wskazać, iż skarżący w toku postępowania nie sprecyzował występujących niezbędnych potrzeb, na zaspokojenie których wniósł o przyznanie zasiłku celowego pomimo, że został pouczony w tym względzie przez pracownika socjalnego, co wynika z treści wywiadu środowiskowego. Tym samym niemożliwe także stało się określenie celu, na jaki miałaby zostać przyznana pomoc. Skarżący, ubiegający się o świadczenie, winien mieć świadomość konieczności współpracy z organem w rozwiązywaniu jego trudnej sytuacji życiowej na zasadach określonych przez udzielającego pomoc. Zadaniem pomocy społecznej nie jest bowiem, jak już wskazano, permanentne zaspokajanie potrzeb osób, które same nie dążą do poprawy swojej sytuacji życiowej. Bezspornym pozostaje także, iż rodzina skarżącego (żona i córka) nie wypełniła kontraktu socjalnego. Tym samym strony kontraktu nie wykorzystały własnych możliwości i uprawnień do polepszenia swojej sytuacji bytowej. Posiadanie dowodów osobistych umożliwiłoby bowiem żonie i córce skarżącego aktywizację zawodową poprzez rejestrację w urzędzie pracy. Konsekwencją zaś niewykonania umowy przez wspomaganą osobę lub rodzinę mogą skutkować odmową udzielenia wsparcia, uchyleniem decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymaniem świadczeń pieniężnych (art. 11 ust. 2 omawianej ustawy). Powyższe wskazuje, iż w sprawie zaszły okoliczności wskazane w art. 11 ust 2 ustawy o pomocy społecznej, albowiem nie dotrzymano postanowień kontraktu socjalnego poprzez nienależyte wykorzystanie pomocy finansowej udzielonej przez MOPR w B., co w konsekwencji doprowadziło do niewyrobienia dowodów osobistych i nie podjęcia rejestracji w urzędzie pracy. Widoczny jest również brak należytego współdziałania rodziny pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej polegający na nieusprawiedliwionym nie zgłoszeniu się w wyznaczonym terminie przez skarżącego u pracownika socjalnego celem oceny wypełnienia założeń. Podzielić należy także pogląd organu odwoławczego, iż pomimo oświadczenia o złej sytuacji zdrowotnej rodziny skarżący nie wykazał, iż jego stan zdrowia oraz jego żony i córki uniemożliwia podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, iż decyzje organów orzekających w sprawie - pomimo subiektywnych odczuć strony skarżącej - są prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Skoro Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji