IV SA/Gl 708/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, , po rozpoznaniu w dniu 13 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; W treści skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nr [...] z dnia [...] r., J.W., działająca przez pełnomocnika – W.S. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, uchylającego decyzję pierwszoinstancyjną nr [...] z dnia [...] r., wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta D. i orzekającego równocześnie o uchyleniu od dnia [...] r. wcześniejszej decyzji tego organu z dnia [...] r., nr [...] o przyznaniu wyżej wymienionej zasiłku pielęgnacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie jednak z treścią §3 przywołanego przepisu, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania takiego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanka wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej określona w cytowanym unormowaniu polegać może na prawdopodobieństwie zaistnienia poważnej szkody (majątkowej czy też niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia bądź na ograniczeniu możliwości przywrócenia rzeczy do stanu pierwotnego. Niebezpieczeństwo zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi przy tym wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Sąd, wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności powinien oprzeć je zarówno na ocenie treści samego wniosku, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa natomiast na wnioskodawcy i to on jest obowiązany do wskazania okoliczności, które pozwolą rozstrzygnąć, czy w danej sprawie zachodzą przesłanki, od których cytowany art. 61 §3 p.p.s.a. uzależnia uwzględnienie zgłoszonego w tym zakresie żądania (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08 -orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W świetle zaprezentowanych wyżej rozważań prawnych uznano, że w rozpoznanym przypadku brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zawarty w skardze wniosek nie został w zasadzie w ogóle uzasadniony, gdyż skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, że wykonanie kwestionowanego aktu wywoła po jej stronie znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Tym samym nie sposób przyjąć, aby żądanie J.W. zostało należycie umotywowane w kontekście przesłanek wskazanych w art. 61 §3 p.p.s.a. Po drugie, istnienia takich przesłanek nie można również wywodzić analizując całokształt okoliczności sprawy. Zaskarżoną decyzją rozstrzygnięto o uchyleniu przysługującego J.W. prawa do zasiłku pielęgnacyjnego uznając, że środki wypłacone jej w tych ramach od [...] r. są świadczeniem nienależnie pobranym. Sąd dostrzega przy tym, że zwrot omawianych środków mógłby stanowić dla wyżej wymienionej dotkliwe obciążenie finansowe i powodowałby ewentualność powstania trudnej do powetowania szkody polegającej na niemożności opłacenia wydatków związanych z realizacją podstawowych potrzeb życiowych. Należy jednak podkreślić, że sama zaskarżona decyzja skutku takiego nie wywiera, jako że rozstrzyga wyłącznie o uchyleniu prawa do spornego zasiłku. Konieczność zwrócenia pobranych z tego tytułu środków powstać może natomiast dopiero w następstwie odrębnej decyzji orzekającej o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Jakkolwiek zaś akt stanowiący przedmiot skargi jest podstawą do wydania decyzji nakładającej na stronę taki obowiązek, to trzeba zaakcentować, że konieczność zwrotu wypłaconych w tych ramach środków stanowi bezpośredni skutek drugiego z wyżej wymienionych rozstrzygnięć. W rezultacie, ewentualne niekorzystne konsekwencje finansowe wynikające z dokonania zwrotu pobranego zasiłku pielęgnacyjnego mogłyby stanowić skutek wykonania dopiero tej decyzji, nie zaś objętej wnioskiem decyzji z dnia [...] r., którą jedynie uchylono prawo skarżącej do tego świadczenia. W świetle powyższego Sąd nie dopatrzył się wystarczających podstaw do tego, aby wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji i dlatego postanowił jak w sentencji, działając na podstawie art. 61 §3 i §5 p.p.s.a.