IV SA/Gl 716/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant st. sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia umorzyć postępowanie sądowe. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydenta Miasta K. na podstawie art. 3 ust. 3 i art. 8 ust. 1 oraz art. 39 i 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r., nr 64 poz. 593 z późn. zm.) odmówił H. K. świadczenia w postaci zasiłku celowego na przegląd instalacji gazowej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, że dochód strony nie przekracza kryterium dochodowego określonego wart. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej oraz zachodzi dysfunkcja z art. 7 ustawy o pomocy społecznej. Zdaniem organu, przyznanie wnioskowanego świadczenia nie jest możliwe, gdyż wnioskowana potrzeba nie stanowi potrzeby niezbędnej w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, a tym samym nie stanowi celu pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej). Stanowisko to oparto na ustaleniach dokonanych w toku postępowania w sprawie, z których wynika, że przeglądu instalacji gazowej dokonują raz w roku pracownicy niezależnej formy na zlecenie Komunalnego Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej. Jak ustalono w toku postępowania w sprawie o wszelkich nieprawidłowościach stwierdzonych w trakcie przeprowadzenia przeglądu informowany jest Dział Techniczny Komunalnego Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej. Z informacji uzyskanych od pracownika KZGM wynika, iż przegląd instalacji gazowej w zajmowanym przez stronę lokalu miał miejsce na przełomie [...] i [...] 2009 roku i po jego dokonaniu do KZGM nie wpłynął żaden protokół stwierdzający nieprawidłowości w jej funkcjonowaniu. Wskazano, że organy pomocy społecznej mają przyczyniać się do rozwiązywania trudnych sytuacji życiowych, a nie są zobowiązane do zaspokajania wszystkich zgłoszonych potrzeb w całości. Jednocześnie organ wskazał, że przyznał stronie pomoc w miesiącu [...] 2009 roku w kwocie [...] złotych i w miesiącu [...] 2010 roku w kwocie [...] złotych, w miesiącu [...] 2010 roku w kwocie [...] złotych. H. K. nie zgodził się z wyżej opisaną decyzją i złożył w dniu [...] 2010 r. odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. W wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] działając w oparciu o art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium przywołało i omówiło treść przepisów art. 2 ust.1, art. 3, art. 8 ust 1 oraz art. 39 – 40 ustawy o pomocy społecznej. Zaakcentowało, iż przepisy ustawy o pomocy społecznej stanowią w szczególności, że zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Z normy tej wynikają dwie zasadnicze okoliczności. Po pierwsze -omawiany zasiłek nie ma służyć na zaspokojenie każdej potrzeby, lecz tylko niezbędnej potrzeby bytowej. Przy powiązaniu tej przesłanki z treścią ustawy, nakazującą uwzględniać cele i możliwości pomocy społecznej, nie może ulegać wątpliwości, że przy aktualnym stanie finansów publicznych i dużej liczbie osób wymagających pomocy, niezbędne potrzeby bytowe należy odnieść do potrzeb elementarnych, koniecznych do egzystencji godnej człowieka. Po drugie wyraz "może" wskazuje na wyposażenie organu decyzyjnego w prawo do uznaniowej oceny, czy w danym, konkretnym przypadku zasiłek celowy powinien być udzielony. Jednocześnie ani przepisy art. 39 cytowanej ustawy określające okoliczności, w których może być przyznany zasiłek celowy, ani też inne przepisy dotyczące udzielania pomocy ze środków opieki społecznej nie określają wysokości zasiłku celowego i podają kryteriów ustalania tej wysokości. Wyznacznikami ustalania wysokości zasiłku celowego są -z jednej strony –sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przyznawany, a z drugiej strony - możliwości finansowe organów pomocy społecznej. Jednocześnie w orzecznictwie zaznacza się podgląd, iż organ orzekający, bezpośrednio zajmujący się rozdziałem środków z pomocy społecznej jest najlepiej zorientowany w zakresie pomocy niezbędnej dla każdego uprawnionego, a z drugiej strony, w możliwościach finansowych pozwalających na zaspokojenie tych potrzeb. Kiedy nie starcza środków dla wszystkich potrzebujących, rzeczą właściwego organu jest wyważenie przyznawanej pomocy, a więc uwzględnienie subiektywnej i obiektywnej sytuacji uprawnionych. Kolegium Odwoławcze ustaliło, iż H. K. (wywiad środowiskowy w dniu [...] 2010 roku na wnioski z dnia: [...] 2010 roku oraz [...] i [...] 2010 roku) prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, zajmuje mieszkanie komunalne: jeden pokój z kuchnią, jest osobą przewlekle chorą, niepełnosprawną -strona legitymuje się umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. Mieszkanie strony jest wyposażone w podstawowe sprzęty AGD. Dochodem H. K. w miesiącu [...] 2010 roku był dodatek mieszkaniowy w kwocie [...] złotych oraz pomoc z MOPS. Od [...] 2010 roku strona otrzymuje dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] złotych. Decyzją nr [...] z dnia [...] 2010 roku przyznano stronie pomoc w formie zasiłku stałego od [...] 2009 roku w wysokości [...] złotych a w miesiącu [...] 2010 roku strona otrzymała nadpłatę zasiłku stałego za okres od XI 2009 roku do III 2010 roku w wysokości [...] złotych. Nadto strona korzysta bezpłatnie z całodziennego pobytu w dziennym Domu Pomocy Społecznej wraz z wyżywieniem. Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie zebranego materiału dowodowego Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż w okresie od [...] 2009 roku do [...] 2009 roku H. K. uzyskał wsparcie finansowe środkami pomocy społecznej w łącznej wysokości [...] złotych, co daje średnio miesięcznie kwotę [...] złotych. Niezależnie od powyższego strona otrzymuje wsparcie w formie dodatku mieszkaniowego oraz bezpłatny pobyt w DDPS. Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę, iż od 1 stycznia 2009 roku minimalne wynagrodzenie miesięczne w roku 2009 wynosiło [...] złotych. Biorąc powyższe pod uwagę bezspornym jest, iż potrzeby bytowe H. K. są zaspokajane wyłącznie w ramach wsparcia środkami pomocy społecznej w formie materialnej oraz formie bezgotówkowej oraz dodatku mieszkaniowego a ich wysokość jest porównywalna z kwotą minimalnego wynagrodzenia za pracę, jaką otrzymują osoby zatrudnione a która to kwota ma im zapewnić zaspokojenie potrzeb bytowych. Kolegium opisało również szereg decyzji organu pomocy społecznej przyznających stronie wsparcie w miesiącu [...] 2009 r. na łączna kwotę [...] zł oraz w miesiącu [...] 2009 r. w kwocie [...] zł. , w miesiącu v 2010 r. na łączną kwotę [...] zł, [...] 2010 r. – [...] zł, [...] 2010 r. na kwotę [...] zł., [...] 2010 r. na łączna kwotę [...] zł oraz [...] 2010 r. na kwotę [...] zł. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w K. przesłał dokumenty obrazujące aktualnie obowiązującą politykę świadczeń dostosowaną do możliwości finansowych Ośrodka. Ośrodek wyliczył, biorąc pod uwagę przewidywaną kwotę oraz planowaną liczbę rodzin szacunkowo w skali roku, że rodzina może otrzymać pomoc w kwocie [...] zł., a przyjmując, że w skali roku rodziny korzystają ze wsparcia Ośrodka średnio przez okres 8 miesięcy uśrednione świadczenie wyniosłoby [...] zł. Mają powyższe na uwadze Kolegium zaznaczyło, że sytuacja strony znana jest organom pomocy społecznej ze względu na zakres, jak i okres w jakim H. K. jest objęty wsparciem pomocy społecznej. Wskazano, że sytuacja osobista, jak i materialna wnioskodawcy jest trudna jednakże celem pomocy społecznej jest udzielenie wsparcia osobom rzeczywiście go potrzebującym, a świadczenia uzyskane z pomocy społecznej nie mogą stanowić stałego źródła dochodu. Pomoc uzyskiwana przez stronę jest kilkukrotnie większa niż przewidywana pomoc udzielana przez Ośrodek jednej rodzinie w skali roku kalendarzowego dlatego organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach H.K. dał wyraz swemu niezadowoleniu z treści rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Wskazał nadto, że jego sytuacja jest fałszowana przez Kierownika Ośrodka. Zaakcentował, iż nie stworzono dla niego spójnego programu pomocy. Podał również, że udzielana przez Ośrodek pomoc nie pozwala na przeżycie, nie mówiąc o godnym życiu o którym stanowi ustawa o pomocy społecznej. Wskazał, że jego zdaniem piec gazowy "Junkers" stwarza zagrożenie bezpieczeństwa i nie może doczekać się rzeczowej ekspertyzy uprawnionego podmiotu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. przytoczyło argumentację powołaną w uzasadnieniu skarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Pismem procesowym z dnia [...] 2011 r. pełnomocnik strony skarżącej cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ) sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnie skargę. Zgodnie z treścią art. 60 cytowanej ustawy skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla sądu, chyba że sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, z powodu tego, że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpatrywanej sprawie, w ramach czynności sprawdzających Sąd nie stwierdził by cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa i nie spowodowałoby utrzymanie w mocy orzeczenia dotkniętego wadą nieważności. W tym stanie faktycznym i prawnym wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem. Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia należało stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) orzec jak w sentencji.