IV SA/Gl 716/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2015 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę. Starosta Powiatu w T. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, uchylił w całości własne decyzje: a) z dnia [...]r., znak [...], orzekającą o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 18.06.2013 r., b) z dnia [...]r., znak [...], (mylnie oznaczoną jako decyzja z 2014 r.) orzekającą o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 26.06.2013 r., c) z dnia [...]r., znak [...], orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 4.01.2014 r., z powodu nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego. Jednocześnie organ orzekł o odmowie uznania S.P. za osobę bezrobotną z dniem 18.06.2013 r. i umorzył jako bezprzedmiotowe, postępowanie w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 26.06.2013 r., utraty z dniem 4.01.2014 r. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu 17.02.2014 r. wpłynęło pismo ZUS, z którego wynika, że S.P. ma ustalone prawo do renty rodzinnej po zmarłej żonie od dnia 12.07.2011 r., której wysokość w miesiącu maju 2013 r. wynosiła 1 981,84 zł brutto. Wobec tego, postanowieniem z dnia [...]r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzjami ostatecznymi, dotyczącymi nabycia statusu osoby bezrobotnej, prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz pozbawienia statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Od powyższej decyzji S.P. złożył odwołanie, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego w dniu rejestracji stanu faktycznego. Zarzucił, że decyzja organu I instancji jest wadliwa z uwagi na zapis uzasadniający odmowę uznania za osobę bezrobotną z dniem 18.06.2013 r. "z powodu nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego". Wskazał, że po ustaniu zatrudnienia i otrzymaniu świadectwa pracy uzyskał w zakładzie pracy informację, że istnieje możliwość przejścia na świadczenie przedemerytalne, po uzyskaniu którego otrzyma należną mu odprawę emerytalną po przepracowanych 40 latach pracy. Dodał, że warunkiem otrzymania świadczenia przedemerytalnego było zarejestrowanie się w Powiatowym Urzędzie Pracy. Przed zarejestrowaniem się w UP zgłosił się w maju 2013 r. do ZUS w celu zawieszenia pobieranej renty rodzinnej z uwagi na to, że osoba bezrobotna nie może uzyskiwać dochodu. Podniósł, że podpisując kartę rejestracyjną z zawartą informacją o uzyskiwaniu dochodu z tytułu m.in. pobierania renty rodzinnej, zrozumiał jednoznacznie, że chodzi o pobieranie renty, a nie o prawo do niej. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]r., Nr [...] na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "c" ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 674 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że S.P. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. w dniu 18.06.2013. uzyskując status osoby bezrobotnej. W dniu rejestracji przedłożył między innymi zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych O/Z. znak: [...], z którego wynika, że pobierał rentę rodzinną w okresie od 12.07.2011 r. do 31.05.2013 r. Ponadto oświadczył, że m. in. nie nabył prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Organ podkreślił, że skarżący został prawidłowo poinformowany o prawach i obowiązkach osób bezrobotnych, m.in. o tym, że status bezrobotnego ma osoba, która nie nabyła prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, na potwierdzenie czego złożył swój podpis w Informacji dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy, której egzemplarz otrzymał. Organ wskazał, że na mocy decyzji z dnia [...]r. skarżący został uznany za osobę bezrobotną, zaś z dniem 26.06.2013 r. przyznano mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Następnie na podstawie decyzji z dnia [...]r. utracił status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 4.01.2014 r. z powodu nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego. Dodał, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych O/Z. w piśmie z dnia 13.02.2014 r. zwrócił się do Powiatowego Urzędu Pracy z wnioskiem o wyjaśnienie, czy słusznie wypłacono skarżącemu zasiłek dla bezrobotnych w okresie od 26.06.2013 r. do 26.12.2013 r., gdyż ma on ustalone prawo do renty rodzinnej po zmarłej żonie od 12.07.2011 r., jednak na wniosek wyżej wymienionego wypłata renty została zawieszona od dnia 1.06.2013 r. Wysokość renty za miesiąc maj 2013 r. wynosiła brutto 1981,84 zł. Po wznowieniu postępowania S.P. złożył oświadczenie, według którego, z dniem 1.06.2013 r. zawiesił w ZUS-ie rentę rodzinną, którą pobierał po zmarłej żonie; rentę miał ustaloną w wysokości ok. 1200 zł netto, po otrzymaniu półrocznego zasiłku i pobraniu zaświadczenia, złożył w ZUS-ie wniosek o świadczenie przedemerytalne; otrzymanie tego świadczenia było warunkiem, aby otrzymać odprawę z kopalni w wysokości ok. 17.000 zł brutto i węgiel. Rejestrując się w urzędzie pracy nie wiedział, że nie może mieć ustalonego prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę; nie czytał dokładnie druków do rejestracji, które podpisał. Następnie organ przytoczył art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym, okolicznością wyłączającą możliwość uzyskania statusu osoby bezrobotnej i związanych z tym świadczeń, jest nabycie prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Podkreślił, że skarżący nabył prawo do renty rodzinnej od dnia 12.07.2011 r. i z dniem 1.06.2013 r. - na jego wniosek - prawo to zostało zawieszone. Podniósł, że instytucja zawieszenia prawa do renty rodzinnej nie oznacza utraty tego prawa i nie powoduje eliminacji skutków nabycia tego prawa. "Zawieszenie" oznacza bowiem "wstrzymanie realizacji", a więc świadczeniobiorca, którego prawo do renty zostało zawieszone, nadal jest do świadczenia uprawniony i - w zasadzie - w każdej chwili może zażądać podjęcia jego wypłaty. Nadal więc pozostaje w kręgu osób, które mają zapewnione środki finansowe z funduszu państwowego. Okoliczności, które skłoniły uprawnionego do złożenia wniosku o zawieszenie prawa do renty, nie mają wpływu na powyższą ocenę stanu prawnego i faktycznego sprawy. W skardze wniesionej od powyższej decyzji, S.P. podniósł zarzut naruszenia przy jej wydaniu, prawa materialnego i przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego w dniu rejestracji stanu faktycznego. Zarzucił, że przedmiotowa decyzja jest wadliwa i zawiera bardzo istotne błędy w kwestii orzeczenia o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 18.06.2013 r. "z powodu nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego". Wskazał, że jest to niezgodne z prawdą. W związku z tymi zarzutami wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w dniu rejestracji nie miał prawa do renty rodzinnej, nie osiągał żadnego dochodu i tak też wówczas oświadczył, nie ukrywał żadnego faktu, gdyż na tę okoliczność przedłożył zaświadczenie z ZUS potwierdzające, że rentę rodzinną pobierał w okresie od 12 lipca 2011 r. do 31 maja 2013 r. Podniósł, że rejestrujący go urzędnik nie wykazał zainteresowania rozpoznaniem sprawy i zbadaniem zaistniałej sytuacji dotyczącej powodu zaprzestania pobierania renty rodzinnej, nie wykazał zainteresowania wysokością pobieranego świadczenia rodzinnego. Podkreślił, że z przedłożonego przez niego zaświadczenia ZUS – jak podniósł Wojewoda w zaskarżonej decyzji – "wynikało bowiem jedynie, że ww. do renty rodzinnej był uprawniony do dnia 31 maja 2013 r. – brak w nim wzmianki o zawieszeniu tego prawa od dnia 1 czerwca 2013 r.", co powinno wzbudzić zainteresowanie urzędnika. W końcowej części skargi, S.P. zawarł negatywną ocenę działania ZUS, do którego zwrócił się o wydanie zaświadczenia w celu przedłożenia w Powiatowym Urzędzie Pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie skarżący wnosił i wywodził jak w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy postępowania ani też prawa materialnego, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu w T. z dnia [...]r., wydaną w wyniku wznowienia postępowania, uchylającą w całości decyzje tego samego organu; - z dnia [...]r., znak [...], orzekającą o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 18.06.2013 r., - z dnia [...]r., znak [...], (mylnie oznaczoną przez organ I instancji jako decyzja z 2014 r.) orzekającą o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 26.06.2013 r., - z dnia [...]r., znak [...], orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 4.01.2014 r., z powodu nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, a ponadto orzekającą o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 18.06.2013 r. i umarzającą jako bezprzedmiotowe, postępowanie w sprawie przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 26.06.2013 r. i utraty z dniem 4.01.2014 r. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Powodem wydania przez organ I instancji, wyżej wymienionej decyzji, było ustalenie, że w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w T., S.P. miał skutecznie nabyte prawo do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Podkreślenia bowiem wymagało, że według art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674 z późn. zm.), za bezrobotnego uznaje się osobę, która – poza spełnieniem innych warunków wymienionych w tym przepisie – nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Akta administracyjne zawierają pismo ZUS Oddział w Z. z dnia 13 lutego 2014 r., według którego, S.P. miał ustalone prawo do renty rodzinnej po zmarłej żonie od dnia 12 lipca 2011 r., której wysokość w miesiącu maju 2013 r. wynosiła 1 981,84 zł brutto, jednak na jego wniosek, wypłata renty została zawieszona od dnia 1 czerwca 2013 r. Prawidłowo zatem organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie okolicznością wyłączającą możliwość uzyskania statusu osoby bezrobotnej i związanych z tym świadczeń, było nabycie przez skarżącego prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Podkreślenia wymaga, że nie zmienia powyższej oceny okoliczność, że skarżący - z dniem 1 czerwca 2013 r. - na jego wniosek – miał zawieszoną wypłatę wspomnianej renty rodzinnej. Jak bowiem trafnie wskazał organ odwoławczy – z art. 2 ust. 1 pkt 2 cytowanej wyżej ustawy wynika, że z katalogu osób bezrobotnych ustawodawca wyłączył nie tylko osoby, które faktycznie otrzymują określone przychody, ale też osoby, które mają zapewnione źródło utrzymania w określonej, minimalnej wysokości, niezależnie od tego, czy ze źródła tego korzystają. W wyniku przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, uznać zatem należało, że brak jest podstaw do stwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym zarówno przez organ odwoławczy, jak i przez organ pierwszej instancji. Wbrew zarzutom skargi – w niniejszej sprawie nie zostały naruszone ani przepisy prawa materialnego, ani też normy postępowania administracyjnego. W szczególności bezpodstawny jest zarzut, że zaskarżona decyzja jest wadliwa z powodu istotnego błędu w ustaleniach, który według skarżącego dotyczy tego, że orzeczenie o odmowie uznania go za osobę bezrobotną z dniem 18 czerwca 2013 r. nastąpiło "z powodu nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego". Z zaskarżonej decyzji wynika bowiem jednoznacznie, że według ustaleń organu odwoławczego, okolicznością wyłączającą możliwość uzyskania przez skarżącego, statusu osoby bezrobotnej i związanych z tym świadczeń było wcześniejsze nabycie przez niego, prawa do renty rodzinnej we wskazanej wysokości. Ustalenia tej samej treści, zostały zresztą zawarte również w decyzji organu I instancji - w jej uzasadnieniu organ wskazał, że "należało orzec o odmowie uznania Pana za osobę bezrobotną z dniem 18. 06. 2013 r. z powodu posiadania prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę...". To, że w części zawierającej rozstrzygnięcie, organ I instancji omyłkowo zawarł stwierdzenie, że orzeka "o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 18. 06. 2013 r. z powodu nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego", nie doprowadziło do błędnych ustaleń organu odwoławczego. Jak już bowiem była o tym mowa wyżej – w zaskarżonej decyzji Wojewoda [...], w sposób jednoznaczny stwierdził, że okolicznością wyłączającą możliwość uzyskania przez skarżącego, statusu osoby bezrobotnej i związanych z tym świadczeń było nabycie przez niego, prawa do renty rodzinnej we wskazanej wysokości (str. 3 uzasadnienia decyzji, ostatni akapit). Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący niedokładnego wyjaśnienia przez organ stanu faktycznego istniejącego w dniu rejestracji skarżącego jako osoby bezrobotnej. Jak bowiem trafnie wskazał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji – z przedłożonego wówczas przez skarżącego zaświadczenia ZUS oraz treści oświadczenia złożonego w dacie rejestracji wynikało, że w przedmiotowej sprawie nie pojawiły się żadne wątpliwości co do ustalonego stanu faktycznego. Ocena organu w powyższym zakresie, znajduje potwierdzenie w treści zebranych w sprawie dokumentów. Akta administracyjne (k.21) zawierają bowiem oświadczenie złożone przez skarżącego w dacie rejestracji, że nie nabył prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Zgodność tego oświadczenia ze stanem faktycznym, została potwierdzona przez skarżącego, który był "świadomy odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań" – jak wynika to z treści " oświadczenia bezrobotnego", zawartego w części "C" wniosku o dokonanie rejestracji bezrobotnego. W konsekwencji – bezpodstawny jest zarzut skarżącego, że rejestrujący go urzędnik nie wykazał zainteresowania rozpoznaniem sprawy i zbadaniem zaistniałej sytuacji dotyczącej "powodu zaprzestania pobierania renty rodzinnej" oraz zarzut, że urzędnik "nie wykazał zainteresowania wysokością pobieranego świadczenia rodzinnego". W opisanej bowiem sytuacji, w której skarżący oświadczył, że nie nabył prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, całkowicie zbędne było ustalanie przez organ – jak określił to skarżący - "wysokości pobieranego świadczenia", a zupełnie bez związku ze sprawą, było ustalanie "powodu zaprzestania pobierania renty rodzinnej", gdyż powody te, nie należały do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku o rejestrację bezrobotnego. Istotne znaczenie miało bowiem to, czy skarżący nabył prawo do renty rodzinnej w określonej wysokości, a nie ustalanie powodów, czy motywów "zaprzestania pobierania renty rodzinnej". Ponadto dodać należało, że w sposób zgodny z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, organ odwoławczy podkreślił w zaskarżonej decyzji, że skarżący został prawidłowo poinformowany o prawach i obowiązkach osób bezrobotnych, m.in. o tym, że status bezrobotnego ma osoba, która nie nabyła prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Na potwierdzenie tego skarżący złożył swój podpis w Informacji dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy, której egzemplarz otrzymał. Natomiast co do zawartej w skardze negatywnej oceny działania ZUS-u, do którego skarżący zwrócił się o wydanie zaświadczenia w celu przedłożenia w Powiatowym Urzędzie Pracy, wskazać należało, że zarzuty dotyczące ZUS-u nie mogą być przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, gdyż nie są to zarzuty wobec wydającego zaskarżoną decyzję - Wojewody [...], ani też wobec organu I instancji, tj. Starosty Powiatu w T. W podsumowaniu przeprowadzonej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, wskazać zatem należało, że brak jest podstaw do stwierdzenia jakichkolwiek nieprawidłowości w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym zarówno przez organ odwoławczy, jak i przez organ pierwszej instancji. W niniejszej sprawie nie zostały naruszone – ani przepisy prawa materialnego, ani też przepisy postępowania administracyjnego. Ustalenia będące podstawą rozstrzygnięcia, zostały dokonane na podstawie trafnej analizy dowodów. Ponadto prawidłowa była ocena prawna odniesiona do stwierdzonego w sprawie stanu faktycznego. Wobec wyżej wskazanych okoliczności, podjęte w sprawie rozstrzygnięcia uznać należało za prawidłowe. Z uwagi na to, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, zgodnie zatem z art. 151 P.p.s.a., podlegała ona oddaleniu.