IV SA/Gl 717/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie: NSA Zofia Borowicz WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2005 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych o d d a l a s k a r g ę Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Starosta Powiatu C. na podstawie art. 2 ust. 1, art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 6 lit. a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56/ przyznał S. Z. status bezrobotnego, a kolejną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną w oparciu o art. 6 pkt 6 lit. b, art. 23 ust. 1,2,4 i 6 oraz art. 24 ust. 1 i 6 wskazanej ustawy, przyznał stronie prawo do zasiłku począwszy od dnia wydania decyzji. W dniu [...] r. wydana została przez Starostę Powiatu C. decyzja Nr [...], w której na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz./U. Nr 99, poz. 1001/ orzeczono o utracie przez S. Z. prawa do zasiłku wobec upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Od decyzji tej S. Z. wniósł odwołanie, zawierające prośbę skierowaną do Wojewody Ś. o przywrócenie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych na czas znalezienia przez niego zatrudnienia, ewentualnie o przyznanie mu innej formy pomocy, jak na przykład znalezienie zatrudnienia. Wojewoda Ś.decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na postawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz.U. Nr 99, poz. 1001/ utrzymał w mocy zaskarżone przez S. Z. rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda Ś. wywiódł, iż po upływie 6 miesięcy pobierania przez odwołującego zasiłku organ był zobligowany na mocy art. 73 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy orzec o utracie prawa do tego zasiłku i nie posiadał na mocy obowiązujących przepisów uprawnienia do stosowania jakichkolwiek wyjątków. Odwołujący bowiem zamieszkiwał na obszarze Powiatowego Urzędu Pracy w C., gdzie stopa bezrobocia w dniu 30 czerwca 2002 r. nie przekraczała 125 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju, jak wynikało z obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 27 września 2002 r. /MP Nr 46, poz. 688/, a długość okresu pobierania zasiłku uzależniona została w przepisach od stopy bezrobocia na terenie danego Powiatowego Urzędu Pracy, o czym stanowi treść art. 73 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jednocześnie Wojewoda wskazał, iż odwołujący nie spełnił innych przesłanek wymienionych we wskazanym przepisie art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz pkt 3 lit. b, które pozwoliłyby na przyznanie mu zasiłku na okres dłuższy niż 6 miesięcy. S. Z. nie godząc się ze stanowiskiem organów administracji wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której prosił o przywrócenie mu prawa do pobierania zasiłku dla bezrobotnych, gdyż nie ma środków do życia i nie znalazł zatrudnienia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wnosząc o jej oddalenie wskazał ponownie na treść art. 73 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz obwieszczenie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 27 września 2002 r., które to przepisy nie pozwalają na uwzględnienie prośby skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne wykonują wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję, o czym stanowi art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ zwanej dalej p.p.s.a. określając, iż decyzje lub postanowienia wydane w toku postępowania administracyjnego ulegają uchyleniu w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z powyższym, rozpoznając skargę S. Z., Wojewódzki Sąd Administracyjny w ramach przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja ta wydana została z uwzględnieniem zasad procedury administracyjnej przy prawidłowym zastosowaniu prawa materialnego. W chwili wydawania decyzji zarówno przez organ I instancji, jak i Wojewodę Ś. jako organ II instancji obowiązywała już ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucja rynku pracy /Dz.U. Nr 99, poz. 1001/ zwana dalej ustawą o promocji zatrudnienia, która zastąpiła dotychczasową regulację prawną w zakresie łagodzenia skutków bezrobocia, jaką była ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W art. 73 wskazanej ustawy o promocji zatrudnienia ustawodawca w sposób wyraźny określił okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych precyzując jednocześnie w sposób jednoznaczny przesłanki, od których uzależniona została długość każdego ze wskazanych w przepisie możliwych okresów. Skarżący w chwili pobierania zasiłku był osobą samotną, zamieszkującą przez cały czas na obszarze powiatu c. Długość przyznanego mu zasiłku zależała zatem, zgodnie z wolą ustawodawcy przedstawioną w treści art. 73 ust. 1 wyłącznie od stopy bezrobocia na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy w C. W sposób prawidłowy, posługując się treścią obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 27 września 2002 r. w sprawie przeciętnej stopy bezrobocia w kraju oraz na obszarze działania powiatowych urzędów pracy /MP Nr 46, poz. 688/ organ ustalił, iż stopa bezrobocia na obszarze powiatu cieszyńskiego nie przekraczała w dniu 30 czerwca 2002 r. 125 % przeciętnej stopy bezrobocia. W konsekwencji, w sposób zgodny z treścią art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia, po upływie 6 miesięcy pobierania przez skarżącego zasiłku, organ wydał decyzję o utracie przez skarżącego prawa do niego. Jedną z podstawowych zasad proceduralnych, jaką kierować się musi organ administracji przy wydawaniu decyzji administracyjnej jest zasada praworządności określona w treści art. 6 k.p.a. Mając na względzie przywołaną zasadę organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa. Tak też wydając decyzję rozstrzygającą w przedmiocie uprawnień skarżącego do zasiłku dla bezrobotnych organ administracji był zobowiązany do stosowania właściwych przepisów regulujących kwestię długości trwania tego prawa. Kierowanie się szczególnymi względami i traktowanie sytuacji skarżącego jako wyjątkowej, na gruncie prawa administracyjnego nie jest możliwe, gdyż przepisy procedury administracyjnej nie zawierają odpowiednika art. 5 kodeksu cywilnego. Sytuacja taka mogłaby mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdyby ustawodawca w przepisach prawa materialnego, a zatem w ustawie o promocji zatrudnienia nadał organom administracji uprawnienie do orzekania na podstawie zasad współżycia społecznego. Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. jednakże określa uprawnienia osoby bezrobotnej w tym też co do długości pobieranego przez nią zasiłku uzależniając to wyłącznie od przyczyn obiektywnych i określonych w sposób jednoznaczny nie pozostawiając możliwości organowi na decyzję o charakterze uznaniowym. W tym stanie rzeczy prośba skarżącego o przedłużenie mu prawa do zasiłku poza okres wskazany w ustawie lub przyznanie mu ponownie tego prawa nie była zasadna. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji. SJ/