IV SA/Gl 717/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2018 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. E. K. (dalej: "skarżący") w dniu 05.06.2017 r. złożył do Prezydenta Miasta B. wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Prezydent Miasta B., na podstawie art. 2-8 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 180, zwanej dalej w skrócie jako: "ustawa"), § 2-5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r. nr 156, poz. 1817 z późn. zm.), art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. nr 23 z późn. zm., dalej w skrócie: "k.p.a."), przyznał skarżącemu dodatek mieszkaniowy w wysokości 113,08-zł. miesięcznie, na okres 6 miesięcy od 1 lipca do 31 grudnia 2017 r., przy czym część dodatku w kwocie miesięcznie 84,32-zł. przekazywana będzie na konto zarządcy domu, natomiast ryczałt na zakup opału w kwocie 28,76- zł. miesięcznie na konto wnioskodawcy, do dnia 10 każdego miesiąca oraz nadał rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji przedstawił ustalenia dotyczące uprawnień skarżącego do dodatku mieszkaniowego i szczegółowe wyliczenie jego wysokości. Wskazał, że posiada tytuł prawny do zajmowanego na podstawie umowy najmu lokalu o powierzchni użytkowej 31,40 m² i prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Dochody gospodarstwa domowego skarżącego za 3 miesiące wynoszą 2 459,16-zł., tj. 819,72-zł. miesięcznie, a 15% tego dochodu wynosi 122,95-zł. Łączna kwota wydatków na mieszkanie wynosi 176,01 zł., a po uwzględnieniu ryczałtu za brak ciepłej wody (6,78 zł.) i brak centralnego ogrzewania (53,25 zł.) wynoszą one łącznie 236,04 zł., co potwierdził zarządca budynku. Wysokość przyznanego dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego przez skarżącego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą poniesione wydatki i wynosi 113,08-zł. (236,04-zł. - 15% z kwoty 819,72-zł. = 113,08-zł.). Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, żądając przyznania dodatku mieszkaniowego od dnia 21.09.2000 r., tj. od dnia wydania protokołu zdawczo - odbiorczego zajmowanego przez niego mieszkania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. nr 23 z późn. zm.) oraz art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 1659 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r., całkowicie podzielając jej ustalenia i wnioski. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, że zagadnienia związane z przyznawaniem dodatków mieszkaniowych uregulowane są w ustawie o dodatkach mieszkaniowych. Stosownie do postanowień art. 5 ust. 1 pkt. 1 ustawy normatywna powierzchnia lokalu mieszkalnego dla 1 osoby wynosi 35 m², a zatem w przedmiotowej sprawie nie została ona przekroczona. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych: wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą poniesione wydatki przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatek w wysokości: 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Zgodnie z art. 6 ust. 10 ustawy, wysokość dodatku mieszkaniowego łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. 7, nie może przekraczać, z zastrzeżeniem ust. 11, 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni. Zgodnie z art. 6 ust. 11 ustawy, Rada gminy, w drodze uchwały, może podwyższyć lub obniżyć, nie więcej niż o 20 punktów procentowych, wysokość wskaźników procentowych, o których mowa w ust. 10. Najniższa emerytura w dacie składania wniosku wynosiła 1.000,00 zł., a 175% tej kwoty wynosi 1 750,00 zł. Miesięczny dochód skarżącego wyniósł 819,72 zł. i nie przekroczył maksymalnej dopuszczalnej kwoty dochodu. Miesięczne wydatki mieszkaniowe wynoszą 176,01-zł., a po uwzględnieniu ryczałtu za brak ciepłej wody (6,78 zł.) i za brak centralnego ogrzewania (53,25 zł.) wynoszą 236,04 zł. Miesięczny dochód skarżącego wynosi 819,72-zł., a 15% tego dochodu stanowi 122,95-zł. Różnica między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą poniesione wydatki to 113,08 zł. (236,04 zł. - 15% z kwoty 819,72-zł. = 113,08-zł.) i stanowi wysokość dodatku mieszkaniowego. Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy, dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku, który w przedmiotowej sprawie został złożony w miesiącu czerwcu 2017 r., zatem dodatek mieszkaniowy może być przyznany od miesiąca lipca 2017 r., jak to uczynił organ I instancji na okres 6 miesięcy, tj. do dnia 31.12.2017 r. W osobistej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2017 r. E. K. powtórzył przytoczoną wyżej treść odwołania dodając, że wnosi o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 201 r. o sygn. akt IV SA/Gl 717/17, po rozpatrzeniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, ustanowiono dla skarżącego adwokata z urzędu (k. 18-19 akt sądowoadministracyjnych). Ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 26 października 2017 r. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji (k. 34) oraz przyznanie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją. Oznacza to, w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej w skrócie: "p.p.s.a."), że tylko ustalenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji. Przy czym, stosownie do postanowień art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W następstwie rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji tego rodzaju uchybień, które skutkowałyby do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Przyjdzie zaznaczyć, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...]r., która utrzymała w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]r. Zasady przyznawania świadczenia pieniężnego w postaci dodatku mieszkaniowego, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji, uregulowane zostały w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jednolity obecnie: Dz. U. z 2017 r. poz. 180, zwanej dalej w skrócie jak dotychczas: "ustawa"). Kluczową w sprawie kwestią jest ustalenie daty złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, bowiem od tego zależy czy organ I instancji słusznie orzekł o przyznaniu dodatku mieszkaniowego od dnia 1 lipca 2017 r. Zaznaczyć w tym miejscu przyjdzie, że dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby do niego uprawnionej wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej (art. 7 ust. 1 ustawy). Zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy dodatek mieszkaniowy przyznaje się na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. Z kolei w myśl ust. 7 tego przepisu, decyzja w sprawie dodatku mieszkaniowego powinna być wydana w ciągu miesiąca od dnia złożenia wniosku oraz doręczona wnioskodawcy i zarządcy lub osobie uprawnionej do pobierania należności za lokal mieszkalny. Faktem jest, że sformułowanie w przepisie art. 7 ust. 1 ustawy, iż wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego załatwiany jest w drodze decyzji administracyjnej, poddaje całą procedurę postępowania w tych sprawach przepisom k.p.a., jednakże art. 7 ust. 7 ustawy wprowadza pewną odmienność od przepisów kpa, dotyczącą terminu załatwienia sprawy. Stanowi bowiem, że decyzja w sprawie dodatku mieszkaniowego powinna zostać wydana w ciągu miesiąca od dnia złożenia wniosku. Intencją ustawodawcy było skrócenie terminu rozpoznania wniosku o dodatek mieszkaniowy do miesiąca od dnia złożenia wniosku, bez względu na stopień skomplikowania sprawy. Wskazany w art. 7 ust. 7 ustawy o termin jest terminem procesowym, wobec czego w przypadku jego przekroczenia organowi może zostać postawiony zarzut bezczynności lub zarzut prowadzenia postępowania w sposób przewlekły. Dzień złożenia wniosku jest dniem wszczęcia postępowania w sprawie, przy czym zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy wniosek powinien zostać złożony przez "osobę uprawnioną" (por. I.Kamińska, J. Matarewicz, M. Rozbicka-Ostrowska, Komentarz do spraw administracyjnych; Rozdział IV Komentarz do spraw o dodatek mieszkaniowy. 3. Postępowanie w sprawie o przyznanie dodatku mieszkaniowego. 3.1. Organy właściwe do orzekania w sprawach o przyznanie dodatku mieszkaniowego). Co do zasady w sprawach o przyznanie dodatku mieszkaniowego datą wszczęcia postępowania na żądanie wnioskodawcy jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Odmienna interpretacja przepisu art. 7 ust. 5 i 7 ustawy prowadziłaby do sytuacji, w której organ, nie wiedząc o dacie wszczęcia postępowania pozostawałby w zwłoce z przyczyn od niego niezależnych i narażony byłby na zarzut przewlekłości postępowania. Sąd podziela również stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 1010/15 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA, dalej "CBOS"), zgodnie z którym przepisy art. 61 § 3 k.p.a. odnoszą się do momentu wszczęcia postępowania administracyjnego w danej sprawie na żądanie strony, zaś przepisy art. 57 k.p.a. odnoszą się do terminów już wszczętego i prowadzonego postępowania administracyjnego. Postępowanie w przedmiocie dodatku mieszkaniowego jest postępowaniem wnioskowym, co wynika z treści art. 7 ust. 7 ustawy oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych. Z tego względu zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania w sprawie dodatku mieszkaniowego jest dzień doręczenia żądania organowi, a nie dzień wydania protokołu zdawczo - odbiorczego zajmowanego przez skarżącego mieszkania. W niniejszej sprawie wniosek skarżącego o przyznanie dodatku mieszkaniowego wpłynął do organu w 5 czerwca 2017 r. i ten właśnie dzień jest dniem wszczęcia postępowania. Z powyższego wynika, że stanowisko organu I instancji, jak i organu odwoławczego jest poprawne, a powoływanie się na inny dzień, czy rok nie zasługuje na uwzględnienie. W konsekwencji prawidłowo przyjęto, że datą złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego jest data wpływu wniosku do organu. Zaskarżona decyzja jest więc zgodna z prawem i nie zachodzą podstawy do uwzględnienia skargi, wynikające z przepisu art. 145 § 1 i § 2 p.p.s.a. oraz zawiera uzasadnienie odpowiadające wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. Trzeba też dodać, że obliczenia dodatku mieszkaniowego nie budzą wątpliwości i opierają się na danych przedstawionych przez skarżącego, jak też potwierdzonych przez zarządcę we wniosku o jego przyznanie. Stąd też podniesione przez skarżącego kwestie dotyczące jego szczególnej sytuacji, wobec kompletnych wyliczeń dodatku mieszkaniowego nie mogły być wzięte pod uwagę. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.