IV SA/Gl 720/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego, w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy postanawia: ustanowić adwokata dla skarżącego; Zarządzeniem z dnia 3 listopada 2010 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania zawarty w skardze wniosek H. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Następnie, to jest w dniu 9 listopada 2010 r. skarżący nadał do Sądu kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, składając go tym razem na urzędowym formularzu "PPF". W treści rzeczonego formularza oznaczył, iż zakres jego żądania obejmuje ustanowienie adwokata, a nadto także zwolnienie od kosztów sądowych. Równocześnie oświadczył, że jest osobą [...], przewlekle chorą, gospodaruje samotnie, nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych, zamieszkuje w wynajmowanym lokalu o powierzchni [...] oraz osiąga dochód z tytułu [...] w kwocie [...] i [...] w wysokości [...]. Wnioskujący dodał, że ponosi wydatki z tytułu opłat stałych, w wysokości ogółem [...] do czego dochodzą koszty wyżywienia i środków czystości ([...]) oraz zakupu leków ([...]). Nadto, w oparciu o dane wynikające z akt administracyjnych niniejszej sprawy jak również z akt administracyjnych innych zawisłych przed tutejszym Sądem spraw zainicjowanych skargami H. K. ustalono, że wyżej wymieniony legitymuje się [...], przewlekle choruje, a poza pobieranym [...] i [...] korzysta także ze wsparcia finansowego w formie [...], których cały szereg został mu przyznany w ostatnim okresie, to jest w latach 2009 i 2010. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje. Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Na wstępie należy odnotować, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na decyzję wydaną w przedmiocie zasiłku celowego, będącego jednym ze świadczeń przewidzianych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.). Tymczasem z art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. wynika, że strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Wnioskujący korzysta tu więc ze zwolnienia od kosztów sądowych z mocy samego prawa, a w rezultacie jego wniosek w tym zakresie jest bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu. Odnosząc się natomiast do wniosku H. K. o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika procesowego godzi się przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do jej brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 cytowanej regulacji, mogącym obejmować ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego skarżącego doprowadziła do konkluzji, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń wyżej wymienionego wynika bowiem, że nie posiada on żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku, zaś dokumenty dołączone do akt administracyjnych niniejszej sprawy oraz innych zawisłych przez tutejszym Sądem spraw z jego skargi potwierdzają, że jest osobą schorowaną, [...] i utrzymuje się od dłuższego czasu wyłącznie ze świadczeń otrzymywanych w ramach szeroko pojętej pomocy społecznej. Nie budzi zatem wątpliwości, że wnioskodawca nie jest w stanie zgromadzić środków pieniężnych wystarczających na pokrycie kosztów związanych z udziałem w sprawie adwokata. Zważywszy powyższe postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.