IV SA/Gl 728/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie: WSA Małgorzata Walentek NSA Tadeusz Michalik (spr.) Protokolant: staż. Anna Michalska po rozpoznaniu w dniu 20 października 2006 r. sprawy ze skargi H. U. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. Ś. z dnia [...] odmówiono stwierdzenia u H. U. choroby zawodowej [...] wywołanego działaniem [...] - wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zmianami). Decyzję wydano w oparciu o postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego stwierdzono występowania w środowisku pracy narażenia na działanie [...] oraz orzeczenie lekarskie Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...] nr rej. [...]. Odwołanie od decyzji złożył H. U. podnosząc, iż nie zgadza się z decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. Ś. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej uważając, że pracował w warunkach narażenia zawodowego i zgłaszane dolegliwości są wynikiem pracy w narażeniu na czynniki szkodliwe oraz wnosił o ponowne rozpatrzenie sprawy i zmianę decyzji. Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie: art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. orzekł utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu wskazał, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia istnienia występującego schorzenia jako choroby ujętej -zakwalifikowanej przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. Podniósł, iż w sprawie H. U. dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że w/wym. pracował w latach [...] w [...] w R. Ś. jako [...], gdzie nie był narażony na [...] w stężeniach przekraczających normy higieniczne, a zatem nie pracował w warunkach istotnego ryzyka powstania przewlekłej choroby zawodowej [...] wywołanej działaniem [...]. Nadmieniono, iż H. U. był badany w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] nr rej. [...]) i w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] nr rej. [...]). Lekarze specjaliści kompetentnych placówek diagnostycznych (I i II szczebla) rozpoznali u H. U. [...] i w konkluzjach orzeczeń wykluczyli istnienie u w/wym. choroby zawodowej wym. w poz [...] wykazu chorób zawodowych. Organ odwoławczy wskazał, iż charakter stwierdzonych zmian w obrębie [...] nie ma cech organicznej patologii upoważniających do rozpoznania [...] wywołanego działaniem [...], tym samym nie można zakwalifikować rozpoznanego schorzenia do poz. [...] wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zmianami). Reasumując podniesiono, iż brak rozpoznania choroby zawodowej -w rozumieniu § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późniejszymi zmianami) -przez orzeczników kompetentnych placówek diagnostycznych (WaMP i IMPiZŚ w S.), spowodował to, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. nie miał podstaw by uwzględnić odwołanie H. U. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. U. nie zgadza się z decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. podnosząc naruszenia prawa materialnego poprzez nie uznanie choroby zawodowej, wnosząc zastrzeżenia do dochodzenia epidemiologicznego i do orzeczeń lekarskich uważając, że powinno być przeprowadzone ponowne badanie lekarskie. Do skargi dołączył dodatkowe dokumenty potwierdzające jego pracę w warunkach szkodliwych dla zdrowia. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości uprzednio zaprezentowane stanowisko. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku. Przesłanki materialnoprawne stwierdzenia choroby zawodowej wyznacza § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. W myśl tego przepisu przez choroby zawodowe rozumie się choroby wymienione w wykazie chorób zawodowych stanowiącego załącznik do wymienionego rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Innymi słowy o tym, czy schorzenie pracownika ma charakter zawodowy decydują dwa czynniki, a mianowicie zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia oraz wykonywanie przez pracownika pracy w warunkach narażających na powstanie choroby. Dla stwierdzenia choroby zawodowej oba te czynniki muszą wystąpić łącznie. Podstawę do wydania przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego decyzji w przedmiocie choroby zawodowej stanowią wyniki dochodzenia epidemiologicznego oraz orzeczenia wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych (§ 10 wyżej cyt. rozporządzenia ). Umieszczenie zatem określonego schorzenia w wykazie chorób zawodowych ma ten skutek, ze jeżeli u pracownika lekarz - orzecznik wyspecjalizowanej placówki diagnostycznej, stwierdzi wymienione tamże schorzenie spowodowane pracą w warunkach narażenia na czynnik szkodliwy dla zdrowia, a inspektor ustali, że pracownik wykonywał pracę w warunkach narażenia na czynnik szkodliwy- to taką chorobę należy zakwalifikować jako chorobę zawodową. Przeprowadzone w sprawie H. U. dochodzenie epidemiologiczne - wbrew temu co twierdzi organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji - wykazało, że w czasie pracy w [...] w R. Ś. miał kontakt z czynnikiem [...] szkodliwymi dla zdrowia. Powyższe ustalenia uprawniały więc - zdaniem Sądu - organy inspekcji sanitarnej do wysnucia uzasadnionego wniosku (co trafnie uczynił organ I instancji) , że H. U. pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. Jednostkami organizacyjnymi właściwymi do rozpoznania chorób zawodowych są jednostki wymienione w § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Takimi jednostkami są również Poradnia Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. na których opinie powołano się przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Jednostka diagnostyczna I stopnia rozpoznała u skarżącego [...] Z kolei jednostka diagnostyczna II szczebla stwierdziła u skarżącego [...]. W orzeczeniu tym nadto wskazano, iż stwierdzone badaniami zmiany w obrębie [...] nie upoważniają do rozpoznania [...], wywołanego działaniem [...]. Jak wynika z treści pkt. [...] wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) chorobami zawodowymi są [...], wywołane działaniem [...]. Zatem skoro stwierdzona przez obie jednostki diagnostyczne jednostka chorobowa , a to [...] nie figuruje we wspomnianym wykazie chorób zawodowych, to trafnym jawi się konstatacja o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w pkt. [...] wykazu chorób zawodowych. Zatem zaskarżona decyzja, oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są prawidłowymi z uwagi na dokonane przez uprawnione jednostki diagnostyczne rozpoznanie - nie występowanie u skarżącego choroby [...] wymienionej w pkt. [...] załącznika do rozporządzenia. Brak przesłanki w postaci rozpoznania określonej w rozporządzeniu choroby przez upoważnione placówki diagnostyczne uniemożliwia stwierdzenie u skarżącego choroby zawodowej. Dla wyniku sprawy nie ma już więc znaczenia okoliczność, że wiele lat pracował w warunkach narażenia na zawodowego, ani odczucie pokrzywdzenia zapadłymi rozstrzygnięciami. Brak jest także uzasadnionych podstaw do przeprowadzenia ponownego badania lekarskiego, albowiem § 9 wspomnianego rozporządzenia przewiduje dwuszczeblowy tryb badań (wyczerpany w niniejszej sprawie), a ponadto wnioski zaprezentowane w obu opiniach lekarskich korelują z sobą wzajemnie. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).