IV SA/Gl 729/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Protokolant stażysta Anna Michalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2006 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją Nr [...] z dnia [...] r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 104 § 1 i 2 k.p.a, art. 5 pkt 4 a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. Nr 90, poz. 575 z zm.), nie stwierdził u A. B. choroby zawodowej [...] spowodowanego [...], wyrażonym podwyższeniem [...] wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115 ze zm). W uzasadnianiu organ ten wskazał, że w okresie [...] wnioskujący zatrudniony był w Hucie "A" S.A. w K. w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby, za wyjątkiem lat [...] i [...]. Jednak w orzeczeniu lekarskim wydanym przez Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. nie stwierdzono braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W odwołaniu A. B. wyraził niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Podniósł, że przez 36 lat pracował w warunkach ciągłego [...] i wniósł o przeprowadzenie ponownych badań [...]. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. W jego uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, jak również przywołał obowiązujące przepisy w zakresie stwierdzenia choroby zawodowej. Organ ten podzielił ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji dotyczące przebiegu pracy zawodowej A. B. oraz przyznał, że wnoszący odwołanie pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania [...]. Jednocześnie wskazał, że orzeczenia obu uprawnionych placówek medycznych wypowiadających się w sprawie wykluczyły u wyżej wymienionego chorobę zawodową i nie zakwalifikowały rozpoznanego [...] do poz. [...] wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115), gdyż ma on charakter [...] powstały z udziałem czynników pozazawodowych (stan po przebytym [...] i stan po operacji [...]) i nie spełnia określonego w wykazie chorób zawodowych kryterium [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję wniósł A. B. domagając się jej uchylenia. Zakwestionował wyniki przeprowadzonych badań podając, że orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z [...] r. określiło przesunięcie [...], natomiast orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z [...] r. przyjęło, iż dla [...]. Wobec zaistniałych rozbieżności skarżący wniósł o przeprowadzenie badań z udziałem biegłego. Podniósł, że mimo różnic w wynikach, organ II instancji nie zlecił dodatkowych badań dla określenia jednoznacznego ubytku [...]. W odpowiedzi na skargę Ś. Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o oddalenie skargi wskazując, że w trakcie postępowania wyczerpano dwuszczeblowy tryb diagnostyczno-orzeczniczy, a rozpoznany przez lekarzy orzeczników [...] nie ma cech [...] i nie spełnia kryterium wielkości [...]. Rozbieżności wyników badań wynikają natomiast ze zmienności (nietrwałości) rozpoznanych ubytków [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje; Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Oznacza to, w świetle art. 145 § 1 tej ustawy, iż tylko stwierdzenie, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd decyzji. Zaskarżona decyzja może zatem ulec uchyleniu jedynie wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie przedstawione wyżej kryteria, stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przesłanki materialnoprawne stwierdzenia choroby zawodowej w rozpoznawanej sprawie określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115 ). Stosownie do § 2 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia przez choroby zawodowe należy rozumieć choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Przedmiotem badania organu są więc okoliczności stanowiące przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej, a zatem fakt istnienia choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, ustalenie pracy w warunkach narażających na powstanie tej choroby oraz związku przyczynowego między chorobą zawodową, a tymi warunkami. Postępowanie w sprawie dotyczyło choroby zawodowej wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych stanowiącym załącznik do powołanego rozporządzenia. Pozycja ta obejmuje [...]. W rozpoznawanej sprawie organy sanitarne obu instancji - w oparciu o wyniki oceny narażenia zawodowego - zgodnie przyjęły, że skarżący w trakcie zatrudnienia świadczył pracę w warunkach, gdzie [...] był istotnym zagrożeniem dla narządu [...]. Nie jest więc okolicznością sporną fakt świadczenia przez skarżącego pracy w warunkach szkodliwych, stwarzających potencjalne ryzyko powstania schorzenia określonego w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Stosownie jednak do § 8 ust. 1 powołanego rozporządzenia podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej są nie tylko wyniki oceny narażenia zawodowego pracownika, ale również orzeczenia lekarskie wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych. Skarżący badany był w dwóch takich jednostkach medycznych, tj. w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Lekarze orzecznicy obu tych placówek wprawdzie rozpoznali u skarżącego [...], jednak wykluczyli istnienie choroby zawodowej. W trakcie badania w [...] roku stwierdzono [...] oraz [...]. Natomiast w [...] roku wielkości te wynosiły dla [...], przy czym wskazano, iż [...] skarżącego ma charakter [...]. Odnosząc się w tym zakresie do twierdzeń zawartych w skardze, podkreślić należy, że przy stwierdzeniu choroby zawodowej istotne znaczenie ma właśnie rodzaj zdiagnozowanego schorzenia, a w dalszej kolejności wyniki pomiarów ubytku [...]. Występujący u skarżącego rodzaj schorzenia określony jako [...] nie można zakwalifikować jako [...] o, gdyż są to dwa odmienne stany chorobowe, a tylko ten drugi kwalifikowany jest jako choroba zawodowa. Dopiero w przypadku rozpoznania przez placówki medyczne [...] konieczne jest zaistnienie [...] o wielkości określonej przez ustawodawcę na poziomie co najmniej [...]. W okolicznościach niniejszej sprawy ujawniony u skarżącego typ schorzenia nie odpowiada rodzajowi choroby zawodowej ujętej w pozycji [...] załącznika do cytowanego wyżej rozporządzenia. W tej sytuacji zasadnie organy orzekające w sprawie organy przyjęły, że u skarżącego brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej [...] wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Podkreślenia wymaga, że do stwierdzenia choroby zawodowej nie jest wystarczające samo występowanie narażenia zawodowego pracownika, w tym wypadku wynikające z działania [...], lecz konieczne jest rozpoznanie u pracownika choroby przewidzianej w wykazie, o którym była wcześniej mowa. Wobec braku tej drugiej przesłanki brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Zauważyć również należy, że zarówno sądy administracyjne, jak i organy inspekcji sanitarnej prowadzące postępowania administracyjne w sprawie stwierdzania chorób zawodowych, nie są uprawnione do poszerzania katalogu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, jak również do rozszerzającej interpretacji tych przepisów prowadzącej w istocie do rozwinięcia tego katalogu chorób. Odnosząc się do zgłoszonego przez skarżącego wniosku o przeprowadzenie badań medycznych, stwierdzić należy, iż nie mógł być on uwzględniony, gdyż ustalenia placówki pierwszej instancji były weryfikowane przez placówkę odwoławczą, która w konkluzji zaprezentowała analogiczne stanowisko w zakresie rozpoznanego schorzenia. Zatem w tym zakresie organy administracji nie dopuściły się naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), należało skargę oddalić. .